Πιστέψτε το. Οι δισεκατομμυριούχοι ακούν «Αλέξης Τσίπρας» και πιλαλάνε σαν τον Γιουσέιν Μπολτ από την τρομάρα τους Mια φορά κι έναν καιρό* ήταν μία καλή κυβέρνηση, που είχε έναν ακόμα καλύτερο πρωθυπουργό, ο οποίος ήθελε να σώσει μια αρχαία χώρα. Η αρχαία χώρα ήταν, λένε, και δικιά του. Γι’ αυτό τη συμπαθούσε κι ήθελε να τη σώσει. Μέχρι να αποφασίσει να τη σώσει έπρεπε να εκλεγεί. Για να εκλεγεί έπρεπε να τον ψηφίσουν (χώρα δημοκρατική γαρ). Για να τον ψηφίσουν έπρεπε να τον προτιμήσουν. Πώς θα τον προτιμούσαν; Αν έλεγε… την αλήθεια!
Ναι, μα τον Τουτάτη και τον Μπελενό. Με την αλήθεια σε ψηφίζουν. Και αν είσαι πατριώτης, σε προτιμούν. Κι αν δίνεις το καλό παράδειγμα, σε λατρεύουν. Κι αν τηρείς τον λόγο σου, σε ξαναπροτιμούν.
Για να μην τα πολυλογούμε, αυτός ο φιλόπατρις εξελέγη και πρωθυπούργευσε και φλόμωσε τους υπηκόους του με αλήθειες. Είπε τόσες πολλές ώστε φάνηκε δύσκολο σε όλους να τις συγκρατήσουν όλες. Γι’ αυτό και εξελέγη εκ νέου.
Αυτό που εξετίμησαν κυρίως οι πολίτες της αρχαίας χώρας στον ειλικρινή, εργατικό, ευσεβή (με τον σταυρό στο χέρι ανέκαθεν), φιλόπατρι, ευφυή και ανιδιοτελή ηγέτη ήταν η απόσταση που κρατούσε από τα παντοειδή συμφέροντα. Περισσότερο υπολόγιζε και σεβόταν την άποψη ενός απλού ανθρώπου, φτωχού και ανήμπορου, παρά οποιουδήποτε ισχυρού εντός ή εκτός συνόρων. Σκήπτρο τού δημοκρατικά εκλεγέντος μονάρχου η εντιμότητα και στέμμα η δικαιοσύνη. Πετράδια στο στέμμα η φρόνηση, η ανδρεία και η σωφροσύνη. Μιλάμε για τεφαρίκι, που θα το έβλεπε ο Πλάτων και θα του ανέθετε εσαεί τη διακυβέρνηση της ιδανικής Πολιτείας. Πώς το έγραφε για βασιλέα που φιλοσοφεί και φιλόσοφο που βασιλεύει; Ε, κάπως έτσι – κι ο Φλαμπουράρης, ο Σκουρλέτης, η κυρά Τασία κι ο Φίλης δώρο! Προλάβετε!
*Το παραμύθι για προνήπια που μόλις διαβάσατε είναι αποτέλεσμα ενός τσουνάμι εμπνεύσεως (για τοιαύτης ποιότητος αφηγήματα) που προκλήθηκε από την είδηση που κυκλοφορεί στα ιντερνέτια: «Τζανακόπουλος εναντίον Παπαχριστόπουλου: Η κυβέρνηση δεν έχει φιλικές σχέσεις με κανέναν επιχειρηματία».
Παναγιώτης Λιάκος
