Κάποιοι νέοι «μαθαίνουν» να καίνε τη σημαία, όταν βλέπουν τους μεγάλους να αδιαφορούν για την τύχη της
Η αντιπαροχή που σάρωσε την παλιά Αθήνα επί Κωνσταντίνου Καραμανλή (του πρεσβύτερου) κατάφερε στην εικόνα και την αισθητική της καρδιάς του ελληνικού κόσμου, την Αθήνα, ένα χτύπημα τόσο συντριπτικό, που δεν είχαν καταφέρει όλοι οι εχθροί του έθνους μαζί. Οσα δεν μπόρεσαν τα όπλα τα κατόρθωσαν οι νόμοι, οι εργολάβοι και ο παράς τους. Ούτε οι Πέρσες ούτε οι Ρωμαίοι, οι Φράγκοι, οι Καταλανοί, οι Οθωμανοί και οι Γερμανοί δεν είχαν κατορθώσει να απεμπλουτίσουν την πρωτεύουσα της Ελλάδος από την ομορφιά και την αίγλη της. Η αντιπαροχή μετέτρεψε την Αθήνα σε φυλακή από μπετόν. Σε αυτό το τσιμεντένιο κάτεργο, που αγαπούν ανυποχώρητα όσοι νιώθουν την Ιστορία και την ιερότητα, και μαντεύουν τις δυνατότητες της πόλεως πέρα από τα προβλήματά της, υπάρχει και μια γωνιά καλαίσθητη – να, σαν κι αυτές των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων. Αποκαλείται «Αθηναϊκή Τριλογία», βρίσκεται στην οδό Πανεπιστημίου και αποτελείται από τα κτίρια της παλιάς Εθνικής Βιβλιοθήκης, του Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας Αθηνών.
Ο,τι σώθηκε από την αντιπαροχή καταστρέφεται από τη βαρβαρότητα που άφησε ως κληρονομιά η ανερμάτιστη και μη ελληνική πολιτική, που τσιμεντοποίησε την Αθήνα. Γκράφιτι, σκουπιδαριό, επαιτεία, κυριαρχία αλλοδαπών και ελληνόφωνων συμμοριών, που καλύπτονται από το «πανεπιστημιακό άσυλο», και δεν συμμαζεύεται. Το πιο δολοφονικό πιστόλι της συμμορίας της βαρβαρότητας είναι η αδιαφορία. Αυτή παραδειγματίζει τις νέες γενεές. Αυτή τις οδηγεί και τις καθοδηγεί στη λεωφόρο του φιλοτομαρισμού, της τιποτοφροσύνης και των νεοταξικών, δηλητηριωδών νεφών που καμώνονται την «πολιτική άποψη».
Στις φωτογραφίες του κτιρίου του Πανεπιστημίου, που ελήφθησαν χθες, βλέπουμε την κατασκισμένη ελληνική σημαία να διαλαλεί παντού και προς όλους ότι για τις πάσης φύσεως εξουσίες (πολιτική, πνευματική τάχα μου, οικονομική) τα εθνικά σύμβολα είναι «ντεκόρ» και η σημαία ένα αποϊεροποιημένο «πανί», για την εικόνα και την κατάσταση του οποίου δεν νοιάζονται οι «σημαντικοί», αλλά μόνο ο «λαουτζίκος», οι «καθυστερημένοι», ο «εθνικιστικός όχλος».
Αυτή η σημαία είμαστε εμείς.
Παναγιώτης Λιάκος
