Επιτέλους, αυτοί που θεωρούσαμε πρόβλημα και χτικιό θανατηφόρο άλλαξαν. Εγιναν η λύση, η θεραπεία. Εσώθημεν!Tόση γκρίνια, τόση δυστυχία, τόσο θανατικό και αρρώστια επί τόσα χρόνια χτύπησαν σ’ έναν γρανιτένιο τοίχο αποφασιστικότητας και τόλμης. Τα σάλια του σαλίγκαρου, το δηλητήριο της οχιάς εξατμίστηκαν, χάθηκαν, πέρασε από πάνω τους η λάβα του πατριωτισμού, σαρώθηκαν από το ποτάμι της φωτιάς που απλώνει ένα πυρηνικό μανιτάρι αρετής το οποίο σηκώνεται από τη γη για να φτάσει στα ουράνια. Θαύμα κανονικό. Από πού να ξεκινήσεις την περιγραφή και πού να την τελειώσεις… Από τη γλώσσα μάλλον.
Αυτό το κείμενο είναι ένα από τα τελευταία που γράφονται στον έντυπο Τύπο με μονοτονικό και απεμπλουτισμένα ελληνικά (κατάργηση τρίτης κλίσης, δοτικής κ.λπ.). Πώς του ‘ρθε του Γαβρόγλου και πέρασε αυτόν τον νόμο επαναφοράς της γλώσσας στο status quo ante, στο προηγούμενο καθεστώς; Αιφνιδίασε, ίσως, και τον εαυτό του.
Πιο πολύ πρέπει να αιφνιδιάστηκαν οι Σκοπιανοί με τη θεαματική κίνηση του Τσίπρα να σκίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών μπροστά στις κάμερες, να της ρίξει βενζίνη (η τιμή της οποίας έπεσε κατά 50%, επειδή η κυβέρνηση μείωσε δραματικά τους φόρους) και να την κάψει, κηρύσσοντας ταυτόχρονα εμπάργκο στο κρατίδιο που παραβίασε τη συμφωνία.
Ακόμα μεγαλύτερη η έκπληξη των Αλβανών με το casus belli, το οποίο φάγανε κατακέφαλα για οποιαδήποτε -έστω με λεκτική διατύπωση από αξιωματούχο- καταπάτηση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου. Κι αυτό φάνηκε ακόμα πιο βαρύ από την απαγωγή των αυτουργών της δολοφονίας του Βορειοηπειρώτη ήρωα Κατσίφα και τον εγκλεισμό τους στις ελληνικές φυλακές μέχρι να δικαστούν.
Ούτε οι Τούρκοι χάρηκαν με την ανακήρυξη της ΑΟΖ και το κλείσιμο του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή.
Ενα τσουνάμι πατριωτισμού πλημμύρισε τη Βουλή, με αποτέλεσμα να… πνιγούν όσοι επιβουλεύονται τα εδάφη και την κυριαρχία μας.
Στην ίδια πτέρυγα με τους Αλβανούς που σκότωσαν τον Κατσίφα, τα λαμόγια της Μεταπολίτευσης, που προφυλακίστηκαν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, η οποία δεν παραγράφεται, καθώς φαίνεται.
Κι όλα αυτά γίνονται τη στιγμή που το ημερολόγιο γράφει 1η Απριλίου 2019…
Παναγιώτης Λιάκος
