Σήμερα συμπληρώνονται 100 χρόνια από τον θάνατο του Συριανού σατιρικού ποιητή, που κατάλαβε όσο ελάχιστοι τις διαχρονικές ελληνικές παθογένειες
Από τον
Παναγιώτη Λιάκο
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1853 στην Ερμούπολη της Σύρου και πέθανε στις 26 Αυγούστου του 1919 στο Νέο Φάληρο. Στις 2 Απριλίου του 1883 κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας του «Ο Ρωμηός», μια έμμετρη εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα που συνέχισε να κυκλοφορεί έως το 1918.
Η προσωπικότητα, το ταλέντο, η ποιότητα των ποιημάτων του και η ευστοχία του στην κριτική προσώπων, ηθών και καταστάσεων δεν μπορούν να χωρέσουν σε μια σελίδα.
Για όλους όσοι τυχόν δεν γνωρίζουν τον άνθρωπο και τα ποιήματά του παρατίθεται ενδεικτικά το ποίημα «Ο Ρωμηός», που γράφτηκε το 1880 και από το οποίο πήρε το όνομά της η εφημερίδα του αξέχαστου Συριανού, που είχε αποκληθεί (δικαίως) «σύγχρονος Αριστοφάνης».
Στον καφενέ απ’ έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,
κανέναν δεν κοιτάζω, κανένα δεν ψηφώ.
Σε μια καρέκλα το ’να ποδάρι μου τεντώνω,
το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφίνω το καπέλλο, και αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.
Ψυχή μου! τι λιακάδα! τι ουρανός! τι φύσις!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.
Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω,
και στρίβω το μουστάκι μ’ αγέρωχο πολύ,
και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλλω
τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.
Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Ελληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.
Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ…
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,
κι όσες βλασφήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.
Στον καφετζή ξεσπάω… φωτιά κι εκείνος παίρνει.
Αμέσως άνω κάτω τον κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,
και τέλος… δεν πληρώνω δεκάρα στον καφέ.
