Ο θάνατος του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα είναι μια επιπλέον επανάληψη του μαθήματος: αυτό που αφήνουμε πίσω μας είναι ό,τι δημιουργήσαμε
Από τον
Παναγιώτη Λιάκο
Ποιος ξέρει στ’ αλήθεια να μας πει ποιος ήταν τελικά ο Ομηρος και να μας το εγγυηθεί κιόλας; Κι αν μας αποκαλυφθεί η ταυτότητά του, ποιος θυμάται τον χαρακτήρα του Ομήρου; Ηταν καλός, μέτριος, μουρτζούφλης, εύθυμος, κοινωνικός ή μονήρης;
Τα ομηρικά έπη θυμόμαστε. Υποθέτουμε την ομορφιά της ψυχής του Ομήρου από τα εκθαμβωτικού κάλλους και βαθέος νοήματος έργα του. Αυτά μεταμόρφωσαν τις ζωές μας προς το καλύτερο. Είναι μεγάλη υπόθεση να είσαι καλλιτέχνης, φιλόσοφος, συγγραφέας, στοχαστής.
Μεγαλύτερη κι απ’ τη ζωή την ίδια. Αξίζει να διαβάσετε τι σχετικό με αυτό είπε και η Διοτίμα στον ίδιο τον Σωκράτη, στο πλατωνικό Συμπόσιο (209c-e).
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας συντρόφευσε με τις όμορφες μουσικές του τις δεκαετίες πολλών Ελλήνων. Είχε εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς, οι οποίοι μπορεί να άκουγαν φανατικά τα τραγούδια του δίχως ποτέ να έχουν αγοράσει ένα CD του ή να έχουν πληρώσει εισιτήριο σε συναυλία του.
Άφησε πίσω του πολύ έργο, που θα ακούγεται καιρό, θα εμπνέει και θα συγκινεί. Αιωνία του η μνήμη.
Από τον εκδημήσαντα έχω κρατήσει στη μνήμη μου μια συνεργασία του με τον Ιταλό συνθέτη, μουσικό και τραγουδιστή Angelo Branduardi σ’ ένα συγκλονιστικό τραγούδι που έγραψε ο Branduardi για τον Αγιο Φραγκίσκο της Ασίζης. Το τραγούδι τιτλοφορείται «Ο σουλτάνος της Βαβυλώνας και η γυναίκα».
O ιταλικός τίτλος είναι «Il sultano di Babilonia e la prostituta» (όπου το prostituta σημαίνει πόρνη). Είναι από το LP «Το διάλειμμα κρατάει δυο ζωές» του 2001 και μερικοί από τους στίχους του έχουν ως εξής: «Στης Βαβυλώνας τη γη με ράσο αντί γι’ ακόντιο / Κινά ένας φίλος για ταξίδι υπερπόντιο / Για να κηρύξει την ανθρωπιά, την καλοσύνη / Μα του περάσανε χαλκά οι Σαρακήνοι / Για το δικό του Θεό / Του κόσμου το άδικο / Σ’ ένα σουλτάνο μπροστά / Τον πάν’ κατάδικο / Τον λύνει αυτός απ’ τα δεσμά του / Κι έτσι ο φίλος μας κινάει να πει κι αλλού το κήρυγμά του».
