➤Χθες έγινε η κηδεία του ταλαντούχου, σεμνού και αγαπητού στο κοινό μουσικού καλλιτέχνη και δημιουργού Ρόμπερτ Ουίλιαμς.
➤Αυτό που πλήρωσε περισσότερο απ’ όλα στη σταδιοδρομία του ήταν πως συνέθεσε τον ύμνο της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος μιλάει για θέματα που δεν απασχολούν τα ηγετικά κλιμάκιά της (πατρίδα, θρησκεία) όσο τα ενδιαφέρουν τα παλαμάκια των Αμερικανών και η επιτυχία των διοργανώσεων γκέι πράιντ.
➤Ο ίδιος σε συνέντευξή του είχε πει τα ακόλουθα: «Από το 1974 είμαι μέλος της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είχα ενοχλήσει πολιτικά κανέναν χώρο, όμως με την έλευση του ΠΑΣΟΚ το 1981 σταμάτησε κάθε τρόπος επικοινωνίας μου προς το κοινό και ταυτόχρονα όλοι οι δίσκοι μου που βρίσκονταν στις δισκοθήκες της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ καταστράφηκαν. Μου έκαναν πόλεμο και δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί. Δεν έχω μετανιώσει που έγραψα τον ύμνο και θα το ξαναέκανα. Ουσιαστικά η καλλιτεχνική μου καριέρα, από το 1983 και μετά τελείωσε διότι δεν είχα βήμα επειδή με θεωρούσαν δεξιό».
➤Ουδέναν εξέπληξε η αποκάλυψη Ουίλιαμς για τους λιμασμένους πρασινοφρουρούς, που απέκτησαν εξουσία και συμπεριφέρθηκαν σαν κανονικότατος στρατός κατοχής.
➤Αυτό που προκαλεί εντύπωση στους… αμύητους είναι το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης, που θυσίασε τόσα για τη Ν.Δ., δεν υποστηρίχτηκε από το παραδοσιακά αχάριστο προς τους οπαδούς του κόμμα.
➤Κι όμως, αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν άπαντες. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος, αν θέλει να αποκτήσει σχέση με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, είναι να συμπεριφερθεί σαν οπαδός.
➤Τα ηγετικά κλιμάκια της Ν.Δ. βλέπουν με μακράν περισσότερη συμπάθεια τους πασόκους, τους κομμουνιστές, τους ακροαριστερούς και λοιπούς παραμένοντες στο μαρξίζον ιδεολογικό στρατόπεδο απ’ όση έχουν για τους «παραδοσιακούς» οπαδούς και ψηφοφόρους τους.
➤Αν θέλεις να δεις άσπρη μέρα με Ν.Δ. παίξ’ το πασοκτζής, αριστερίζων, όπου-φυσά-ο-άνεμος, παρά δεξιός.
➤Αν είσαι δεξιός, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα στείλουν στεφάνι στην κηδεία σου και θα πουν ότι σε θυμούνται με αγάπη – φράσεις που δεν αξίζουν ούτε όσο μια χθεσινή τυρόπιτα.
π
