● Πώς οδηγήθηκαν στο απόσπασμα οι κομμουνιστές, που βρίσκονταν ανάμεσα στους 200, που τουφέκισαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944; Επειδή όταν κατέρρευσε το μέτωπο και μπήκαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα οι φυλακισμένοι μπορούσαν να την κοπανήσουν και το κόμμα τους είπε να μείνουν μέσα!
● Αδιάψευστος μάρτυρας ο Γιάννης Μανούσακας (1907-1995). Ηταν ένας από τους πολλούς κομμουνιστές που έζησε αυτή την εμπειρία. Την έγραψε στο βιβλίο «Εμφύλιος στη σκιά της Ακροναυπλίας» (εκδόσεις Δωδώνη).
● Εκεί διαβάζουμε τα ακόλουθα:
«Στις ομιλίες τους οι αντιπρόσωποι παρ’ ότι το κλίμα ήταν πολύ ευνοϊκό δεν έκαναν κριτική για τα λάθη του Κόμματος ή της οργάνωσης Κρήτης. Από το γεγονός αυτό φάνηκα δισταχτικός στο να γίνω η εξαίρεση του κανόνα. Βρήκα όμως τη δύναμη εκείνο που ήθελα να πω να το πω, έστω βιάζοντας τον εαυτό μου: “Θα καταγγείλω, σύντροφοι, άρχισα, ένα λάθος που το κάναμε εμείς οι ακροναυπλιώτες, που το νιώθω ρίζα των λαθών του Κόμματος για τα οποία μίλησε στην έκθεσή του ο σύντροφος γραμματέας”. Οταν φάνηκε από τις πρώτες λέξεις της ομιλίας μου για το ποιο θέμα θα μιλούσα είδα τον Πορφυρογένη ν’ αναπιάνει το στυλό του προσπαθώντας να γράψει ως και την κάθε μου λέξη. Σιγάνεψα κι εξακολούθησα παίρνοντας θάρρος: “Οταν ο Γερμανικός στρατός κατέβαινε κατά τη νότια Ελλάδα κι ο κρατικός μηχανισμός ήταν παραλυμένος, οι πόρτες του στρατοπέδου της Ακροναυπλίας όπου ο Ελληνικός φασισμός μας είχε κλεισμένους, ήταν χωρίς λουκέτα. Οι φρουροί μας, οι πιο πολλοί είχανε φύγει για τα σπίτια τους κι όσοι απόμειναν μας πρότειναν να φύγομε. Η καθοδήγηση όμως για λόγους ανεξήγητους και φόβους ανύπαρκτους, παρά τη γνώμη σχεδόν όλων και των εξακοσίων δυο συντρόφων που κρατιόμαστε, έκανε το λάθος να μας κρατήσει εκεί μέσα κλεισμένους. Ετσι 602 στελέχη που το Κόμμα χρειάστηκε δεκάδες χρόνια για να τα φτιάξει, στην πιο κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, που μπορούσαν να βρεθούν λεύτεροι για τη συνέχιση του αγώνα, αχρηστεύτηκαν. Οι μισοί και πάνω απ’ αυτούς τους συντρόφους μας στήθηκαν στ’ αποσπάσματα ή πέθαναν από πείνα και μεις οι υπόλοιποι, άλλοι 300, που μετά από δυο ή και πάνω χρόνια λευτερωθήκαμε, είχαμε χάσει κατά πενήντα στα εκατό τη σωματική και την πνευματική μας ικανότητα».
π
