Το… πρόβλημα με τον Μαδούρο δεν είναι η απουσία «εκδημοκρατισμού» της χώρας, αλλά ότι η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο
Ο Μαδούρο της Βενεζουέλας έχει επικηρυχθεί από τις ΗΠΑ για 50 εκατομμύρια δολάρια. Η απόφαση να προσφέρεται αμοιβή για «το κεφάλι» ενός αρχηγού κράτους είναι τουλάχιστον ασυνήθιστη, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ αποφάσισε ότι ο Μαδούρο είναι «παράνομος ηγέτης», «ναρκοτρομοκράτης» και «φυγάς από την αμερικανική Δικαιοσύνη».
- Του Βασίλη Γαλούπη
Προτού ο Μαδούρο κατηγορηθεί για όλα τα παραπάνω ήταν στο στόχαστρο της Αμερικής για λόγους «εκδημοκρατισμού» της Βενεζουέλας. Το ζητούμενο είναι να φύγει, είτε παραιτούμενος αυτοβούλως -η επικήρυξη με 50 εκατ. δολάρια αποτελεί ισχυρό μέσο πίεσης- είτε να ανατραπεί και να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο πρόσωπο στηριζόμενο από τις ΗΠΑ.
Πρώην συνδικαλιστής και διάδοχος του Τσάβες από το 2013, ο «αντιστασιακός» και «επαναστάτης» Μαδούρο αυτοαποκαλείται σοσιαλιστής και λαμβάνει υποστήριξη από αριστερούς (και ακροαριστερούς) παγκοσμίως, εν μέρει λόγω της εχθρότητάς του με τις ΗΠΑ. Ομως, ανεξάρτητα από την ιδεολογία καθενός, είναι εκ των πραγμάτων δύσκολο να συμπαθήσει κάποιος τον Μαδούρο. Απ’ όταν ανέλαβε την εξουσία έχει υπονομεύσει συστηματικά τους θεσμούς της χώρας. Διατηρεί τον στρατό πιστό στο πρόσωπό του κάνοντας τα στραβά μάτια ενώ διάφοροι αξιωματικοί του κερδοσκοπούν. Οποτε κάνει εκλογές υπάρχουν καταγγελίες νοθείας. Αλλοι τον αποκαλούν δικτάτορα, άλλοι αυταρχικό ηγέτη.
Γι’ αυτά, όμως, οι ΗΠΑ δεν δίνουν δεκάρα. Στην πραγματικότητα ο «εκδημοκρατισμός» της Βενεζουέλας είναι απλώς ένα πρόσχημα. Ετσι κι αλλιώς μια χαρά συνεργάζεται η Ουάσινγκτον με διάφορους άλλους «αυταρχικούς ηγέτες» ανά τον κόσμο. Το… πρόβλημα με τον Μαδούρο είναι ότι η χώρα του διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που οι ΗΠΑ αναπτύσσουν τεράστια στρατιωτική δύναμη στην Καραϊβική. Προφανώς η αμερικανική κυβέρνηση βλέπει τη Βενεζουέλα σαν… δουλειά που πρέπει να τελειώνει.
Οπότε έχουμε έναν «ηγέτη» αντιπαθή στους πολλούς, με ενεργειακή αιτία. Η Αμερική, με την τυπική αυτοκρατορική επιθετικότητά της, θέλει κυνικά να καταλάβει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, ακόμα και με πόλεμο. Ο αντικαταστάτης του Μαδούρο είναι ήδη έτοιμος. Πρόκειται για την πολιτικό Κορίνα Ματσάδο, η οποία δεσμεύεται να ιδιωτικοποιήσει τους φυσικούς πόρους της Βενεζουέλας και να εκχωρήσει 1,7 τρισεκατομμύρια δολάρια από τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας της σε αμερικανικές εταιρίες. Αποτελεί κοινό μυστικό πως η Ματσάδο είναι μαριονέτα των ΗΠΑ και τον Οκτώβριο της δόθηκε το Νόμπελ Ειρήνης, σε μια προσπάθεια της Επιτροπής να καλοπιάσει τον Τραμπ.
Από τον Σεπτέμβριο που η Αμερική άρχισε να συγκεντρώνει μέρος του πολεμικού της στόλου έξω από τις ακτές της Βενεζουέλας, ο Μαδούρο αλλάζει συνέχεια τόπο διαμονής, κινητά τηλέφωνα, ακόμα και φρουρά ασφαλείας. Προσπαθεί να προστατευτεί από ένα πιθανό χτύπημα ακριβείας, μια επιδρομή των ειδικών δυνάμεων ή μια προδοσία από τον στενό εσωτερικό του κύκλο.
Αν αναλογιστεί κανείς από πού ξεκίνησε, η άνοδος του Μαδούρο προκαλεί ίλιγγο. Γιος ενός συνδικαλιστή, πιτσιρικάς άκουγε Led Zeppelin κι ονειρευόταν να φτιάξει δική του ροκ μπάντα. Στο σχολείο ενδιαφερόταν περισσότερο να μιλάει στους άλλους μαθητές για μαθητικά δικαιώματα. Σύμφωνα, μάλιστα, με τα σχολικά αρχεία, ο Μαδούρο δεν αποφοίτησε ποτέ από το γυμνάσιο. Ομως αντί για ροκ σταρ, έπιασε δουλειά ως οδηγός λεωφορείου.
Σύντομα ίδρυσε ένα από τα πρώτα συνδικάτα της εταιρίας, ενώ απαγορευόταν. Οταν έγινε μέλος στο κίνημα των Τσαβιστών, ο Τσάβες ήταν ακόμα στη φυλακή. Ηταν μετά το 1998, όταν ο Τσάβες ανέλαβε την εξουσία. Ταυτόχρονα ξεκίνησε και η πολιτική άνοδος του Μαδούρο. Από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, που τον είχε διορίσει ο Τσάβες, ο Μαδούρο το 2007 είχε αποκαλέσει την Κοντολίζα Ράις, τότε υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ, «υποκρίτρια».
Σήμερα κανείς, ούτε καν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ, δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν υπάρχει υποκρισία στην αμερικανική στάση απέναντι στον Μαδούρο. Τον κατηγορούν για «ναρκοσυνωμοσία», χωρίς όμως να έχει γίνει κάποια δίκη, και βάσει αυτού εγκρίνουν την «εξολόθρευση» υπόπτων για διακίνηση ναρκωτικών στην Καραϊβική θάλασσα, δίχως να προσκομίζουν κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Πάνω από 80 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί ως τώρα, με μεγάλα δυτικά μέσα, όπως BBC, «Economist» και «NY Times», να κατηγορούν τις ΗΠΑ ότι δεν δίνουν αποδείξεις πως επρόκειτο για διακινητές ναρκωτικών. Οι επιθέσεις είναι, σύμφωνα με Αμερικανούς και διεθνείς ειδικούς, παράνομες.
Από την άλλη, ο πρώην πρόεδρος της Ονδούρας, Χερνάντεζ, που κατηγορήθηκε επίσης για διακίνηση ναρκωτικών και, αντίθετα με την περίπτωση Μαδούρο, δικάστηκε και καταδικάστηκε από αμερικανικό δικαστήριο σε 45 χρόνια φυλάκιση, αποφυλακίστηκε έπειτα από χάρη που του έδωσε ο Τραμπ. Την ίδια στιγμή ο Αμερικανός πρόεδρος έστελνε πολεμικά πλοία στην Καραϊβική για να εκδιώξει τον Μαδούρο από την εξουσία, επικαλούμενος πως κάνει πόλεμο «στα καρτέλ ναρκωτικών».
Υπό την ηγεσία Μαδούρο η οικονομική ανισότητα έχει εκτοξευθεί στη Βενεζουέλα. Ο εγχώριος Τύπος δεν το λέει βέβαια φωναχτά, αφού το καθεστώς ελέγχει τα ΜΜΕ. Αλλά ο λόγος που η Βενεζουέλα του Μαδούρο έφτασε να αποτελεί στρατιωτικό στόχο των ΗΠΑ είναι το «μείγμα ευκαιριών» που παρουσιάζει:
1. Ο «σοσιαλιστής» Μαδούρο είναι ελκυστικός ιδεολογικός εχθρός.
2. Η χώρα έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο και είναι στη «γειτονιά» των ΗΠΑ.
3. Η εθνικοποιημένη πετρελαϊκή βιομηχανία της είναι καχεκτική και η παραγωγή ελάχιστη.
Το δόγμα Τραμπ «Πρώτα η Αμερική» είναι η συσσώρευση των πόρων με παράλληλη απόσυρση από μεγάλο μέρος του πλανήτη. Γι’ αυτό ο Μαδούρο «πρέπει», κατά τις ΗΠΑ, να παραδώσει το πετρέλαιο της χώρας του ή να διωχτεί.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΑΔΟΥΡΟ
Πρόεδρος Βενεζουέλας
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1962 στο Καράκας της Βενεζουέλας. Ηταν οδηγός λεωφορείων κι έγινε αρχηγός συνδικάτου προτού εκλεγεί στην Εθνοσυνέλευση της Βενεζουέλας το 2000. Διορίστηκε σε διάφορες θέσεις στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας υπό τον Ούγκο Τσάβες και τελικά το 2006 έγινε υπουργός Εξωτερικών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου χαρακτηρίστηκε ο «ικανότερος διοικητής και πολιτικός μέσα στον στενό κύκλο του Τσάβες». Εμεινε στο ΥΠΕΞ ως το 2013, ενώ από το 2012 είχε αναβαθμιστεί σε αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας. Από το 2013 είναι ο 63ος πρόεδρος της χώρας.
