Πολιτικά, είναι οι πιο συνεπείς υποστηρικτές του Ισραήλ – όπου και να κοιτάξεις, σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική, όσο πιο δεξιά εντός του πολιτικού φάσματος κείται ένας σχηματισμός τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να στηρίζει το εβραϊκό κράτος. Και μπορεί οι εβραϊκές κοινότητες της διασποράς να εκφράζουν ακόμα επιφυλάξεις, όμως στο ίδιο το κράτος του Ισραήλ η σχέση νοείται πλέον αμφίπλευρη. Και ίσως ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι στη Δεξιά της Ευρώπης τουλάχιστον κάθε μομφή αντισημιτισμού δεν συνιστά απλώς ανάθεμα, αλλά εισπράττεται και ως εκλογικό ελάττωμα.
- Του Α. Π. Δημόπουλου
Πάρτε για παράδειγμα αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία τις τελευταίες ημέρες, με τον πρόεδρο της Εθνικής Συσπείρωσης Ζορντάν Μπαρντελά να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας τέτοιας μομφής αντισημιτισμού εξ αφορμής της δημοσίευσης υποτιθέμενων παλαιών ψηφιακών συνομιλιών του, ως εφήβου («ο Εβραίος θέλει να ελέγχει τους λαούς… και να τους ληστεύει… οι τράπεζες ανήκουν όλες σε Εβραίους»), γιατί δεν είναι μόνο ότι, όπως είπα, ο κ. Μπαρντελά αντιμετώπισε τη μομφή ως ανάθεμα, προσφεύγοντας στη Δικαιοσύνη και κάνοντας λόγο για «ολικό πόλεμο» (οι επίμαχες συνομιλίες δημοσιεύθηκαν σε γαλλικό site και μετά έγιναν «είδηση» σε μεγάλα διεθνή έντυπα, όπως οι «New York Times»), αλλά, πολύ περισσότερο, το ίδιο το κόμμα του αντιμετώπισε το συμβάν ως εκλογικό πρόβλημα.
Οχι, προφανώς, γιατί χάνει ψήφους προς τα άλλα κόμματα του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» (που διαγκωνίζονται ποιος θα εκτοξεύσει την επόμενη αντιισραηλινή κορόνα), αλλά γιατί θεωρεί ότι πλήττεται «εντός των τειχών».
Αλλά γιατί να πλήττεται «εντός των τειχών» ένας χώρος που υπήρξε ιστορικά μήτρα του αντισημιτισμού – τελικά, η υπόθεση Μπαρντελά επανέφερε το ερώτημα στη γενικότερη εκδοχή του. Γιατί αυτός ο ιστορικός αντισημιτισμός δεν ήταν βέβαια μόνο γαλλική υπόθεση (συνδέθηκε μάλιστα με σπουδαία ονόματα της διανόησης, Barrès, Maurass, Céline, Brasillach, Drieu La Rochelle), εντούτοις ο σύγχρονος μετασχηματισμός της άκρας Δεξιάς στον αντίποδα ενός τέτοιου παρελθόντος είναι ταυτόσημη και εκτός Γαλλίας και η απάντηση η οποία δίνεται πολύ συχνά στον διεθνή Τύπο, ότι πρόκειται απλώς για έναν «κοσμητικό μετασχηματισμό», δεν συμβιβάζεται με τέτοια αφηγήματα φθοράς «εντός των τειχών».
Γιατί μπορεί αυτός ο «κοσμητικός μετασχηματισμός» να ήταν όντως υπαρκτός κάποτε (όταν, λ.χ., η κυρία Λεπέν άρχισε να αποκαθηλώνει τη μνήμη του ίδιου του πατέρα της και των αναφορών του στους θαλάμους αερίων ως «λεπτομερειών της Ιστορίας), σήμερα όμως αποτελεί παρελθόν – και αυτό αφορά ακόμα και τα κόμματα-απώτερους επιγόνους τέτοιων απόψεων στη Γερμανία και την Αυστρία (το AfD και ακόμα σαφέστερα το αυστριακό FPÖ).
Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ο «μη κοσμητικός» μηχανισμός που εξηγεί τον μετασχηματισμό; Που δεν αφορά μόνο τη ριζοσπαστική Δεξιά της Ευρώπης βέβαια (Meloni, Le Pen, Wilders, Abascal, Orbán, Weidel – με τις ομάδες τους στο Ευρωκοινοβούλιο να λειτουργούν ως μονολιθικά μπλοκ στήριξης του Ισραήλ απέναντι στις διαρκείς επιθέσεις) αλλά εξίσου εντυπωσιακά και τη ριζοσπαστική Δεξιά της Αμερικής, με τους προέδρους Κολομβίας, Χιλής, Περού, Ελ Σαλβαδόρ και πρωθιερέα τον πρόεδρο της Αργεντινής Javier Milei να συναγωνίζονται στην πρωτοπορία στήριξης του εβραϊκού κράτους.
Παρά τις εντυπώσεις, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο μυστήριο – κάθε άλλο, το πώς έχει λειτουργήσει αυτός ο μηχανισμός είναι μάλλον προφανές και, αν θέλει κανείς να δώσει μια συνοπτική απάντηση, μπορεί πολύ απλά να πει το εξής: Αυτό που έκανε τα κόμματα της ριζοσπαστικής Δεξιάς να γίνουν φυσικοί υποστηρικτές του Ισραήλ (αντί, όπως στο ιστορικό παρελθόν, για μήτρες του αντισημιτισμού) ήταν η αλλαγή της ταυτότητας του ιδεολογικού τους εχθρού. Γιατί μπορεί η άκρα Δεξιά να νοηματοδοτείται διαχρονικά ως εθνικιστική, αλλά η ταυτοποίηση του τι συνιστά «εθνικό εχθρό» σταδιακά αλλάζει.
Ετσι, τη δεκαετία του ’30, λ.χ., αυτός ο «εχθρός» νοείτο διπρόσωπος (κομμουνισμός και καπιταλισμός) και η άκρα Δεξιά αποτελούσε ακριβώς τον εναλλακτικό «τρίτο πόλο» και ο αντισημιτισμός της εκκινούσε από μια πρόχειρη προσωποποίηση σημαντικών γενεαλογιών τόσο του κομουνισμού (Marx, Trotsky, Zinoviev, Luxemburg) όσο και του καπιταλισμού (Rothschild, Citroën, Goldman, Lehman) ως εβραϊκών, ενώ μετά τον πόλεμο, ως κύρια αντιπαλότητα παρέμεινε μόνο ο κομμουνισμός και ο αντισημιτισμός απωθήθηκε, λόγω Ολοκαυτώματος. Στη συνέχεια, αφότου έπεσε ο κομμουνισμός, όχι απλώς αυτά έγιναν παρελθόν, αλλά τα τελευταία τριάντα χρόνια αυτό που πήρε τη θέση του «εχθρού των εθνών» ήταν το φανατικό Ισλάμ και ο πολιτισμικός κίνδυνος που συνεπαγόταν η σταδιακή αλλοίωση των δυτικών κοινωνιών λόγω της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Και μέσα σε αυτό το νέο «αφήγημα άμυνας», το Ισραήλ έγινε προσηνές ακριβώς γιατί βρέθηκε στην πρώτη γραμμή – κυριολεκτικά «ante portas της εισβολής»!
Με άλλα λόγια, υπό μια τέτοια έννοια υποκατάστασης, οι Εβραίοι ανανοηματοδοτήθηκαν ως σύμμαχοι και το κράτος τους ως μέρος της λύσης. Επιπροσθέτως, με το ίδιο αφήγημα να χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα κατωτερότητας και ενοχής για μια Δύση που ανέχθηκε να αλλοιωθεί (πληθυσμιακά και πολιτισμικά) ως συνέπεια της διακυβέρνησής της από ηττοπαθείς «ελίτ», το κράτος-στρατιώτης, που μέσα σε λίγες ημέρες μπορούσε να διεξάγει πολέμους-αστραπή και να γονατίζει υπερδεκαπλάσιους αντιπάλους, κατέστη επίσης ένα ιδεολογικό, αισθητικό και ψυχολογικό αντίδοτο, ένα ελιξίριο για όσους παλεύουν με την ανεπάρκειά τους. Και είναι εντός αυτού ακριβώς του αφηγήματος υποκατάστασης που το Ισραήλ εγκαταστάθηκε τελικά στη συνείδηση της άκρας Δεξιάς – και πολύ δύσκολα θα φύγει.
