Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τούς άφησε να αλωνίζουν
«Τουρίστας» ο Παπασταύρου, άφαντος ο Γεραπετρίτης - Σε υπολειτουργία το περίπτερο της χώρας μας
Ενας από τους λόγους που η Τουρκία συνεχώς κλιμακώνει τις προκλήσεις της δεν είναι άλλος παρά η ελληνική απάθεια και η υποχωρητικότητα, όπως καταγράφονται αδιάκοπα στα χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη.
Την ώρα που η Αγκυρα σέρβιρε τους χάρτες του αναθεωρητισμού της σε εκατοντάδες ξένους αξιωματούχους, το επίσημο ελληνικό κράτος σφύριζε αδιάφορα. Η κυβέρνηση τους άφησε να αλωνίζουν, με τον Σταύρο Παπασταύρου, που ήταν στην Αττάλεια, να κάνει τον τουρίστα και τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη άφαντο, την ίδια στιγμή που το περίπτερο της χώρας μας, αντί να έχει μετατραπεί σε στρατηγείο αντίκρουσης των τουρκικών ισχυρισμών, φυτοζωούσε. Μόνοι τους έμειναν οι αλιείς της Αμοργού να υπερασπίζονται το εθνικό συμφέρον.
Στις 12 Νοεμβρίου, όταν η Ελλάδα εγκαινίασε το δικό της περίπτερο στην COP31, το επίκεντρο ήταν το «Αμοργόραμα». Οι ψαράδες της Αμοργού έκαναν το χρέος τους. Ταξίδεψαν στην Τουρκία και έθεσαν με δική τους πρωτοβουλία το πραγματικό, δύσκολο ερώτημα: Πού και πότε χρειάζεται να περιορίσουν οι ίδιοι την αλιεία για να ζήσουν από τη θάλασσα τα παιδιά τους; Εξέθεσαν την πρωτοποριακή δουλειά τους σε διεθνές ακροατήριο, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που τους αναλογεί.
Η απουσία της Πολιτείας όμως έβγαζε μάτι. Δίπλα στους αλιείς όφειλε να σταθεί ένας εκπρόσωπος του κράτους και να δείξει πάνω σε έναν επίσημο ελληνικό χάρτη του Κεντρικού και του Νότιου Αιγαίου πώς η δική τους γνώση περνά στον εθνικό θαλάσσιο σχεδιασμό. Να εξηγήσει στους ξένους πώς συνδέονται οι ψαρότοποι με την ακτοπλοΐα, ώστε το διεθνές ακροατήριο να καταλάβει ότι στο Αιγαίο τα νησιά είναι τόποι κατοικίας και εργασίας.
Αντί για μια τέτοια προορατική εθνική δράση, αφήσαμε το γήπεδο άδειο. Ο υπουργός Περιβάλλοντος Παπασταύρου βρέθηκε στη COP31, έβγαλε τις εθιμοτυπικές φωτογραφίες, αλλά δεν βρήκε ούτε μισή λέξη να πει για την εν εξελίξει επίθεση της Τουρκίας. Το υπουργείο Εξωτερικών, από την πλευρά του, αγνόησε προκλητικά την πραγματικότητα, θεωρώντας ίσως ότι, επειδή ο συγκεκριμένος τουρκικός χάρτης είχε δημοσιοποιηθεί το 2025, δεν χρειαζόταν πια να κάνει τίποτα.
Και όμως, υπήρχε άπλετος χρόνος για μια σοβαρή απάντηση. Τουλάχιστον πέντε ημέρες, αλλά, αντί να υπάρξει απάντηση της χώρας μας, οι ξένοι σύνεδροι έβλεπαν ένα ελληνικό περίπτερο να φυτοζωεί εκτός των επίσημων εκδηλώσεων. Δεν υπήρχε ούτε ένας αναρτημένος ελληνικός χάρτης θαλάσσιων χωρικών ενοτήτων με αγγλικό υπόμνημα, ούτε ένα στέλεχος έτοιμο να αντικρούσει το αφήγημα του DEHUKAM.
Το πρόβλημα ξεκινά από την Αθήνα. Η Εθνική Χωρική Στρατηγική εγκρίθηκε τον Απρίλιο του 2025, αλλά η θεσμοθέτηση των επιμέρους πλαισίων εκκρεμεί, αφήνοντας τη διοίκηση ανίκανη να καλύψει τις προσδοκίες των νησιωτών. Η νομιμοποίηση των τουρκικών διεκδικήσεων τελικά δεν προκύπτει μόνο από τις καλοστημένες φιέστες της Αγκυρας. Σφυρηλατείται κυρίως μέσα από τη συστηματική σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης που, απ’ ό,τι φαίνεται, ζυγίζει τις πράξεις της όχι με βάση το εθνικό συμφέρον, αλλά το πολιτικό κλίμα στο εσωτερικό.
