Εντάξει, ακρίβυνε το σανό, που τρώνε οι αγελάδες και όχι μόνο. Eτσι φυσιολογικά (;) ακριβαίνουν και το γάλα και η φέτα. Θαυμάσια (λέμε τώρα). Ακριβαίνει ο σπόρος του σιταριού; Ακριβαίνει κατ’ ανάγκη το αλεύρι, ακριβαίνει και το ψωμί. Εκτακτα (ξαναλέμε τώρα).
Ακριβαίνουν οι τροφές των χοίρων (και όχι μόνο των χοίρων) και το σαλάμι και τα λουκάνικα τραβάνε την ανηφόρα. Ακριβαίνει ο σπόρος της ντομάτας; Να τη πετιέται, να τη, να τη η τιμή της κέτσαπ. Τώρα, γιατί ακριβαίνουν ο σανός και τα σπόρια είναι μια άλλη ιστορία. Τα διόδια όμως, ρε σύντροφοι, γιατί ακριβαίνουν; Τι επηρεάζει την τιμή τους; Πώς;
Οι συμβάσεις; Και ποιος έχει υπογράψει τις συμβάσεις; Ο Θεός; Ασφαλώς όχι. Μάλλον (δεν είναι σίγουρο) άνθρωποι. Μα, είναι και οι μαθηματικοί τύποι και οι αλγόριθμοι, θα πει κάποιος. Και λοιπόν, τι είναι; Οι δέκα εντολές είναι και δεν μπορεί ουδείς να επέμβει. Μώρ’ τι μας λες;
Εδώ αναθεωρούνται ή γίνεται προσπάθεια να αναθεωρηθούν συνθήκες μεταξύ κρατών που ισχύουν χρόνια και η σύμβαση για τα διόδια είναι ακλόνητη; Εκτός και αν υπάρχει όρος ότι «ο κόσμος να χαλάσει, εμείς θα τα παίρνουμε» όπου «εμείς» οι γνωστοί άγνωστοι. Μάλλον έχει μπει μπροστά ο αλγόριθμος του δουλέματος. Ημαρτον, ρε! Ημαρτον.
Χρήστος Μπολώσης
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»