Το ότι είμαστε γενικώς μεν για γέλια, ειδικώς δε για κλάματα ουδείς, πλην της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αμφισβητεί. Ενα ελάχιστο δείγμα. Φτάνει στο αεροδρόμιο των Σπάτων μία Ομάδα μας ή κάποιοι μεμονωμένοι αθλητές, που σημείωσαν μία μεγάλη επιτυχία σε διεθνείς αγώνες. Τότε βλέπουμε όλους τους αρμοδίους, από τον υπουργό μέχρι τον εισηγητή β’ του υπουργείου, να σπεύδουν να υποδεχθούν και, το κυριότερο, να φωτογραφηθούν διαγκωνιζόμενοι αλλήλους, με τόσο καμάρι λες και κέρδισαν αυτοί.
- Χρήστος Μπολώσης
Την άλλη μέρα, τους δέχεται και ο πρωθυπουργός, αλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μ’ εκείνα τα δολοφονικά χαμόγελα που σκοτώνουν. Από την άλλη, φθάνουν κάποιοι άλλοι, που έδωσαν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους, αλλά ευρεθέντες προ υπερτέρων αντιπάλων (συμβαίνουν και αυτά…) δεν κατάφεραν κάτι. Αυτούς ουδείς τους υποδέχεται, λες και αποτελούν το όνειδος της φυλής. Ολοι οι βλαχοδήμαρχοι είναι απασχολημένοι «με επείγοντα υπηρεσιακά θέματα». Βέβαια είναι γνωστό ότι «η νίκη έχει πολλούς πατέρες, αλλά η ήττα είναι ορφανή».
Ή, κατά τον Ισοκράτη, «Ευτυχίας μεν πάντες άνθρωποι κοινωνούσι, δυστυχίας δε ουδείς». Αλλά μήπως έχουν διαβάσει Ισοκράτη οι βλαχοδήμαρχοί μας; Αντιλαμβάνονται ότι οι ηττημένοι έχουν περισσότερο ανάγκη της κρατικής παρουσίας; Σιγά τα ωά. Αλλωστε οι περισσότεροι ακολουθούν την επιταγή του Βάρναλη που λέει: «Φρόνιμα και ταχτικά πάω με κείνον που νικά».
Από τη στήλη «Ριπές» της «Δημοκρατίας»
