Γίναμε Σοβιετία…
Το επόμενο προπαγανδιστικό βήμα των κυβερνώντων προτείνω να είναι μια διασκευή του «περίφημου» ποιήματος - λιβανωτού του Γ. Ρίτσου για τον Στάλιν
Οι παλιότεροι θα θυμόσαστε τις σοβιετικές κινηματογραφικές ταινίες, αυτές που έδειχναν ροδαλές Ρωσίδες να τραγουδάνε μέσα σε ανθισμένα χωράφια, κραδαίνοντας δρεπάνια, και γεροδεμένα παλικάρια να χτυπάνε τα σφυριά στα αμόνια, σφυρηλατώντας έτσι τον… σοσιαλισμό. Κάτι τέτοιο μου θυμίζουν οι αφίσες στο μετρό με τις ευτυχισμένες λεχώνες «Ευθυμίες», που πήραν το επίδομα και έλυσαν το πρόβλημα της ζωής τους.
Το επόμενο προπαγανδιστικό βήμα των κυβερνώντων προτείνω να είναι μια διασκευή του «περίφημου» ποιήματος – λιβανωτού του Γ. Ρίτσου για τον Στάλιν. Για να βοηθήσω, ρίχνω μερικές ιδέες: «Είναι παρών ο Μητσοτάκης στο παγκόσμιο πόστο του και ετοιμάζει με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου ένα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας/ Οταν σβήνει η φωτιά κάτω απ’ το τσουκάλι, είναι ο Μητσοτάκης που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν’ ανάψει/ όταν χτυπάει το τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα, είναι ο Μητσοτάκης που το σηκώνει/ κι αν δεν σε φτάνουν τα μιστά, πάλι είναι ο Μητσοτάκης που θα σε σώσει με το επίδομα/ γιατί ο Μητσοτάκης είναι ο πρωτογιός των προλεταρίων/…». Αυτά για αρχή. Πάντως, αν δεν τους αρέσει αυτό, μπορούν να χρησιμοποιήσουν το «Σήκω χόρεψε, κουκλί μου». Ετσι κι αλλιώς μας χορεύουν (στο ταψί…).
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»