Ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της Βουλής οφείλουν εξηγήσεις για την «εξαφάνιση» του υπομνήματος που κατέθεσε η Καρυστιανού μαζί με άλλους συγγενείς στη Βουλή στις 7 Ιουλίου 2025
Εξι μήνες ύποπτης -αν μη τι άλλο- σιωπής έχουν μεσολαβήσει κι έχουν σκεπάσει ένα μείζον αίτημα που υποστηρίχτηκε ολόθερμα πάνω από 1,3 εκατομμύρια πολίτες σε μια υπόθεση που συνθέτει σήμερα ένα από τα πιο ηχηρά -και ταυτόχρονα πιο θαμμένα- πολιτικά ερωτήματα των τελευταίων ετών.
Ηταν 7 Ιουλίου 2025, όταν η Μαρία Καρυστιανού και άλλοι συγγενείς των θυμάτων προσήλθαν στη Βουλή καταθέτοντας 1.373.547 υπογραφές πολιτών με αίτημα την αναθεώρηση του Συντάγματος και την κατάργηση της ασυλίας των πολιτικών για τις ποινικές τους ευθύνες.
Μια συγκλονιστική κίνηση με τη στήριξη ευρείας πλειονότητας του ελληνικού λάου μοιάζει να θάφτηκε κι αυτή όπως ακριβώς και τα στοιχεία στο σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών. «Θέλουμε να σταματήσει η ατιμωρησία. Αναμένουμε το τι θα πράξει η Βουλή με το αίτημά μας» είχε δηλώσει τότε η Μαρία Καρυστιανού στους κοινοβουλευτικούς συντάκτες, τονίζοντας προφητικά ότι «είναι πάνω από ξεκάθαρο ότι οι ίδιοι δεν θα ελέγξουν τις τεράστιες ποινικές ευθύνες τους».
Στο υπόμνημα με 1.373.547 υπογραφές αναγραφόταν με σαφήνεια «όπως προβείτε στην έναρξη της διαδικασίας για την αναθεώρηση του Συντάγματος, διά της κατάργησης της βουλευτικής ασυλίας, ώστε να ερευνά η ποινική ευθύνη πολιτικών προσώπων, ώστε να χαθεί για τους εγκληματίες του «συστήματος» η ασπίδα προστασίας, να αποκατασταθεί η Ισότητα όλων έναντι του Νόμου, αλλά και προκειμένου το Σύνταγμα να συμμορφωθεί με τις δεσμευτικές επιταγές του Ευρωπαϊκού Δικαίου, οι οποίες επιβάλλουν ενσωμάτωσή τους στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ…».
Το αίτημα ήταν κρυστάλλινο: ισότητα απέναντι στον νόμο, τέλος στην ατιμωρησία, ουσιαστική λογοδοσία. Εξι μήνες αργότερα, όμως, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Πού βρίσκονται σήμερα αυτές οι 1.373.547 υπογραφές; Ποιος τις έχει στην κατοχή του; Εχει γίνει κάποια θεσμική ενημέρωση; Εχει αναληφθεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία για την εξέταση του αιτήματος; Μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία επίσημη ανακοίνωση για την πορεία του υπομνήματος. Καμία δημόσια τοποθέτηση από την Προεδρία της Βουλής. Καμία ενημέρωση για το αν το αίτημα αξιολογήθηκε ή απλώς καταχωρίστηκε τυπικά σε κάποιο πρωτόκολλο.
Και το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό. Μπορεί ένα αίτημα 1.373.547 πολιτών να αντιμετωπίζεται ως ακόμη μία τυπική διαμαρτυρία; Ακόμη όμως πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι το θέμα εξαφανίστηκε πλήρως και από τη δημόσια σφαίρα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στο σύνολό τους σχεδόν, δεν επανήλθαν ποτέ στο ζήτημα. Καμία έρευνα, καμία υπενθύμιση, καμία ερώτηση προς την πολιτική ηγεσία.
Ενα μείζον δημοκρατικό αίτημα θάφτηκε σαν να μην υπήρξε ποτέ. Κι όμως, έξι μήνες μετά, τα ερωτήματα δεν έχουν αμβλυνθεί – αντίθετα έχουν πολλαπλασιαστεί. Σε μια χώρα όπου η κοινωνία μιλά διαρκώς για έλλειμμα εμπιστοσύνης, για ατιμωρησία και για κρίση θεσμών, η τύχη αυτού του αιτήματος αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και η σιωπή, έξι μήνες μετά, συνιστά τη χειρότερη απάντηση.