Οταν ο Ακης Σκέρτσος αποφασίζει να παραδώσει μαθήματα πολιτικής ηθικής και «ετυμολογίας», όλοι παρακολουθούν με το στόμα ανοιχτό. Αυτό συνέβη και με τη χθεσινή ανάρτησή του, στην οποία ο υπουργός Επικρατείας επέλεξε να αναλάβει τον ρόλο του σωματοφύλακα του Γιάννη Στουρνάρα, επιστρατεύοντας τη γνωστή ευαγγελική ρήση περί «διύλισης του κώνωπα και κατάποσης της καμήλου».
Είναι, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον ειρωνικό να χρησιμοποιεί ο κ. Σκέρτσος τέτοιες βιβλικές αναφορές τη μέρα της «επετείου» του προκλητικού τραπεζώματος για τη «νίκη» στον νόμο για τα ομόφυλα ζευγάρια. Φαίνεται πως στο Μαξίμου έχουν μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τις γραφές: Τις θυμούνται για να επιτεθούν στους αντιπάλους τους, αλλά τις ξεχνούν κατά τη διακυβέρνησή τους. Για τον υπουργό η θεσμική εκτροπή ενός κεντρικού τραπεζίτη που παρεμβαίνει με όρους πολιτικού αρχηγού, επιτιθέμενος σε «αντιπάλους» του -επειδή αυτοί όπως χαρακτηριστικά λέει «επιχειρούν comeback»-, είναι απλά ένας «κώνωπας».
Για τους πολίτες, όμως, «κάμηλος» είναι η αλαζονεία μιας κυβέρνησης που θεωρεί το κράτος ιδιοκτησία της, μέρος απλά του κομματικού της μηχανισμού. Ο κ. Σκέρτσος βαφτίζει τον θεσμικό κατήφορο ως «πατριωτισμό της ευθύνης» και επιχειρεί να μας πείσει ότι ο Γιάννης Στουρνάρας έσωσε τη χώρα «σχεδόν μόνος του». Πρόκειται για μια ιστορική διαστρέβλωση που προσβάλλει τις θυσίες των πολιτών, που επί χρόνια μάτωναν για να μπορούν κάποιοι να υποδύονται τους σωτήρες, ενώ ήταν συμμέτοχοι στην καταστροφή.
Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί μια «αποκάλυψη» του τρόπου με τον οποίο οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν τι ακριβώς συνέβη στη χώρα μας τα προηγούμενα χρόνια, μέσα στο δικό τους φαντασιακό κατασκεύασμα που θέλουν να το μετατρέψουν σε… επίσημη ιστορία. Ποιος μιλάει, αλήθεια, για «εργαλειοποίηση μηχανισμών»; Η κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ, του Predator και όλων των υπολοίπων; Αν θέλει ο Ακης Σκέρτσος πράγματι να μιλήσουμε για την «ταμπακιέρα», ας αρχίσει από τις «καμήλες» της δικής του διακυβέρνησης, που έχει μετατρέψει το κράτος σε «λάφυρο» για τους λίγους, εκλεκτούς κολλητούς.