Το νέο κυβερνητικό παραμύθι για τις επιθέσεις κατά της Λάουρα Κοβέσι είναι πως η Ευρωπαία εισαγγελέας δήθεν «πολιτικολογεί». Πρόκειται για τον ύστατο και ταυτόχρονα εξόφθαλμα υποκριτικό ισχυρισμό από μια κυβέρνηση που πνιγμένη από τα σκάνδαλα διαφθοράς βλέπει στο «πρόσωπο» της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας μια εχθρική πολιτική πράξη.
Η απελπισία είναι διάχυτη στο Μέγαρο Μαξίμου, καθώς η Κοβέσι δεν πήρε καμία πολιτική θέση, ούτε υπηρέτησε καμία κομματική γραμμή και δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να περιγράψει τα ευρήματα των εν εξελίξει ερευνών για σκάνδαλα διαφθοράς, καταχρήσεις και διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων, αποκαλώντας τα αυτονόητα με το πραγματικό τους όνομα. Πολιτική εργαλειοποίηση και μάλιστα απροκάλυπτη επιχειρούν όσοι, αντί να απολογηθούν για τα σκάνδαλα, επιλέγουν να πυροβολούν τον θεσμό που τα ερευνά.
Πρώτη με νέο αφήγημα, η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία, φορώντας τη «μάσκα» της θεσμικής στήριξης, από τη μία, δήλωσε πως η Κοβέσι «έχει την απόλυτη στήριξή μας», αναγνωρίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία οφείλει να ελέγχει τη χρήση των κοινοτικών κονδυλίων, αλλά, από την άλλη, επιχείρησε με πολιτικάντικες ακροβασίες να την εγκαλέσει επειδή, όπως είπε, «οι πολιτικές τοποθετήσεις της κυρίας Κοβέσι καλύτερα να της έλειπαν».
Με προκλητική διάθεση συμψηφισμού επιχείρησε να εξισώσει τις καταγγελίες απλών πολιτών για αδικίες με τις παρεμβάσεις βουλευτών στο πεδίο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ έστρεψε τη συζήτηση στις διαρροές, λες και το σκάνδαλο είναι ποιος μιλά και όχι τι αποκαλύπτεται. Στη συνέχεια, στο ίδιο συνωμοσιολογικό μέτωπο προσχώρησε και ο Μάκης Βορίδης, αναλαμβάνοντας εργολαβικά τον ρόλο πολιτικού πολιορκητικού κριού του Μαξίμου.
Ο υπουργός κατηγόρησε ευθέως την Κοβέσι ότι «αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ως πολιτικού καταλύτη και όχι ως έναν εισαγγελέα», επιχειρώντας να βαφτίσει την έρευνα για τη διαφθορά ως δήθεν πολιτική παρέμβαση. Οταν, όμως, η κυβέρνηση επιτίθεται με τέτοια σφοδρότητα στην ίδια την ευρωπαϊκή δικαστική εποπτεία, το πραγματικό της πρόβλημα δεν είναι οι «πολιτικές δηλώσεις», αλλά ο πανικός απέναντι στις αποκαλύψεις που πλησιάζουν ολοένα και πιο κοντά στον πυρήνα της εξουσίας.