Πώς ενεργοποιώντας το σύνδρομο της Στοκχόλμης, βομβαρδίζοντας τον λαό με φόβο και ανασφάλεια, με μια πρωτοφανή επικοινωνιακή προπαγάνδα, μπορεί να χειραγωγεί την κοινωνία και να παγιδεύει την αντιπολίτευση
Η πρόσφατη, ωμή και πρωτοφανής στα χρονικά επίθεση στον Αρειο Πάγο, σε συνδυασμό με τη συστηματική προσπάθεια χειραγώγησης των ανώτατων θεσμών, δεν αποτελεί απλώς ακόμα ένα μελανό επεισόδιο στον θεσμικό κατήφορο της χώρας. Αποτελεί, αντίθετα, το τελικό, κρίσιμο στάδιο ενός καλοστημένου και σκοτεινού σχεδίου.
- Γράφει ειδικός συνεργάτης
Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος μιας στρατηγικής που έχει σχεδιαστεί στα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου με έναν και μόνο σκοπό: την απόλυτη καθυπόταξη του κράτους και των πολιτών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμφανώς αποκομμένος από την πραγματικότητα που βιώνει ο μέσος Ελληνας, δεν αρκείται πλέον στο να κυβερνά. Εχει επιλέξει να λειτουργεί ως απόλυτος αλαζόνας δυνάστης, κρατώντας σε καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας ολόκληρη την πατρίδα μας.
Ο πρωθυπουργός έχει καταφέρει να πιάσει ομήρους τους πάντες. Αρχικά, την ίδια του την κυβέρνηση, τους υπουργούς και την Κοινοβουλευτική του Ομάδα, που έχουν μετατραπεί σε άβουλα πιόνια, χειροκροτητές ενός ακραία συγκεντρωτικού συστήματος εξουσίας, που δεν επιδέχεται την παραμικρή κριτική. Επειτα έχει πιάσει όμηρο την ίδια την κοινωνία. Τη βομβαρδίζει καθημερινά με φόβο, ανασφάλεια, ακρίβεια και μια πρωτοφανή επικοινωνιακή προπαγάνδα, πείθοντάς την ότι έξω από τη δική του «προστασία» καραδοκεί το απόλυτο χάος.
Το πιο επικίνδυνο και ύπουλο, όμως, είναι ότι έχει πιάσει όμηρο και την ίδια την αντιπολίτευση. Μέσα από διαρκείς θεσμικές προκλήσεις, καθεστωτικές συμπεριφορές και προσβολές -με αποκορύφωμα τη βάναυση εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης- εγκλωβίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Τους εξωθεί διαρκώς στο να κάνουν σπασμωδικές κινήσεις, να ανεβάζουν τους τόνους για να ακουστούν, παρασύροντάς τους τελικά στον δικό του βούρκο. Με αυτόν τον τρόπο αναγκάζει την αντιπολίτευση να επιβαρύνει -άθελά της- ένα ήδη ανυπόφορα τοξικό πολιτικό κλίμα, μέσα στο οποίο το σύστημα Μητσοτάκη επιβιώνει και τρέφεται.
Γιατί επιλέγει αυτή την ακραία στρατηγική η κυβέρνηση; Το τελικό ζητούμενο του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος είναι ανατριχιαστικά κυνικό και εδράζεται στις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχολογίας. Μέσα από την καλλιέργεια ακραίας τοξικότητας, ασφυκτικής πόλωσης και την αίσθηση ότι «όλοι ίδιοι είναι», ο στόχος είναι να οδηγηθεί ο εξουθενωμένος ψηφοφόρος στην κάλπη με παρωπίδες και να επιλέξει, εν τέλει, τον ίδιο του τον κακοποιητή.
Η επιστήμη της Ψυχολογίας έχει συγκεκριμένο όνομα γι’ αυτό το φαινόμενο: σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ο πολίτης, τρομοκρατημένος από το ενδεχόμενο της δήθεν «εθνικής καταστροφής», που τεχνηέντως στήνει η κυβερνητική προπαγάνδα, και αηδιασμένος από τη συνολική απαξίωση της πολιτικής σκηνής, εξωθείται στο να ταυτιστεί ψυχολογικά με την εξουσία που τον καταπιέζει. Μαθαίνει να θεωρεί την κυβέρνηση που τον φτωχοποιεί, τον παρακολουθεί και τον προσβάλλει ως το αναγκαίο κακό, τη μόνη ρεαλιστική σανίδα σωτηρίας σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα που η ίδια η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει.
Υβρις και πτώση
Η Ιστορία, ωστόσο, έχει αποδείξει πως όποιος επιχειρεί να πνίξει τη Δικαιοσύνη και να κρατήσει μια χώρα όμηρο των προσωπικών του φιλοδοξιών νομοτελειακά καταρρέει υπό το βάρος της δικής του ύβρεως. Η κατάσταση θυμίζει έντονα μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης πολιτικής Ιστορίας: τη διαβόητη «Σφαγή του Σαββατόβραδου» (Saturday Night Massacre) το 1973, κατά την κορύφωση του σκανδάλου Watergate.
Τότε ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον, εγκλωβισμένος από τις αποκαλύψεις, απαίτησε ωμά την απόλυση του ειδικού εισαγγελέα που τον ερευνούσε, προκαλώντας παραιτήσεις-σοκ στην ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης. Ο Νίξον πίστεψε ότι αποκεφαλίζοντας τη Δικαιοσύνη και βυθίζοντας τις ΗΠΑ στην απόλυτη πολιτική τοξικότητα θα επιδείκνυε πυγμή, θα τρομοκρατούσε τους αντιπάλους του και θα επιβίωνε. Αντίθετα, η αυταρχική του κίνηση διέρρηξε οριστικά τον δεσμό εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Η κοινωνία εξοργίστηκε και το πολιτικό σύστημα αντέδρασε, οδηγώντας τον στην ταπεινωτική παραίτηση. Οπως ο Νίξον, έτσι και κάθε ηγέτης που θεωρεί ότι το κράτος τού ανήκει, αργά ή γρήγορα, συναντά τη νέμεση της λαϊκής οργής.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πλέον καταντήσει ένας απολύτως «ραδιενεργός» πολιτικός. Η νοοτροπία του, η αλαζονεία του και οι πρακτικές του έχουν μολύνει ολόκληρη την Ελλάδα, διαβρώνοντας τον κοινωνικό ιστό, τη λογική και την εθνική αξιοπρέπεια. Ουσιαστικά η διακυβέρνησή του θυμίζει ένα βελτιωμένο, πιο κυνικό και προσαρμοσμένο στην ψηφιακή εποχή ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο ακραίος κρατισμός, η κομματική άλωση των Ανεξάρτητων Αρχών, η βαθιά πελατειακή νοοτροπία, η προκλητική μοιρασιά του δημόσιου χρήματος σε «ημετέρους» ολιγάρχες και η δημιουργία ενός νέου στρατού εξαρτημένων ψηφοφόρων μέσω επιδομάτων (pass) είναι όλα εδώ. Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα όλα αυτά κρύβονται επιμελώς κάτω από τον λαμπερό μανδύα ενός δήθεν «φιλελεύθερου, ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού».
Μόνη θεραπεία οι εκλογές εδώ και τώρα!
Απέναντι σε αυτό το τοξικό, ραδιενεργό νέφος που πνίγει την πατρίδα μας, τα ημίμετρα, οι συμβιβασμοί και οι θεωρητικές συζητήσεις δεν αρκούν. Η θεσμική ομαλότητα, η εθνική υπερηφάνεια και η κοινωνική ειρήνη δεν πρόκειται να αποκατασταθούν με χλιαρές επερωτήσεις στη Βουλή και ευχολόγια. Αυτό το ιδιότυπο καθεστώς λύνεται μόνο με έναν δημοκρατικό και αδιαπραγμάτευτο τρόπο: άμεσες εκλογές, εδώ και τώρα. Αυτή οφείλει να είναι, από σήμερα κιόλας, η απόλυτη, κεντρική και μοναδική προτεραιότητα σύσσωμης της αντιπολίτευσης.
Πρέπει άμεσα να σταματήσει να παίζει το παιχνίδι της φθοράς και της τοξικότητας που της επιβάλλει ο πρωθυπουργός. Πρέπει να ενώσει τη φωνή της με την κοινωνία και να απαιτήσει προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία. Ο κυρίαρχος ελληνικός λαός πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να δώσει την οριστική λύση στις πρώτες κιόλας εκλογές, όσο έχει ακόμη τη δύναμη και τα θεσμικά περιθώρια να αντιδράσει.
Το ζητούμενο της επόμενης ημέρας δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη κυβερνητική εναλλαγή. Το ζητούμενο είναι η απάντηση του λαού να είναι εκκωφαντική. Η πολιτική «φάπα» στον Κυριάκο Μητσοτάκη πρέπει να είναι τόσο ηχηρή, τόσο συντριπτική που όχι απλώς θα τον εκδιώξει κακήν κακώς από το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά θα τον απομακρύνει οριστικά και αμετάκλητα από το πολιτικό σύστημα της χώρας, καθιστώντας τον ένα κακό παρελθόν.
Μόνο τότε το ελληνικό κράτος θα μπορέσει να αποτοξινωθεί από τη ραδιενέργεια της παρακμής του και η κοινωνία να θεραπευτεί από τη βαθιά πληγή που της άφησε. Η ώρα της κάλπης δεν είναι απλώς δικαίωμα. Είναι η μόνη θεραπεία απέναντι στο σύνδρομο της Στοκχόλμης που επιχειρούν να μας επιβάλουν.