Ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών υποδέχθηκε τον Γερμανό ομόλογό του Βάντεφουλ στην Αθήνα μες στην καλή χαρά, αποφεύγοντας (πάλι) να θίξει το μείζον εθνικό ζήτημα των επανορθώσεων, αλλά και την προκλητική υποστήριξη της Αγκυρας!
Ολίγιστος αποδείχθηκε ακόμη μια φορά ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης κατά τη χθεσινή του συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του, Γιόχαν Βάντεφουλ, στην Αθήνα. Επιλέγοντας ακόμη μια φορά τη «διπλωματική ευγένεια», επέλεξε να αφήσει ακόμη μια φορά στο περιθώριο τα κρίσιμα ζητήματα που η Ελλάδα θα έπρεπε να συζητήσει με τη Γερμανία.
Ο Ελληνας ΥΠΕΞ ανάλωσε μεγάλο μέρος του χρόνου του αναλύοντας την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και την επιτακτική ανάγκη για ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, λες και αυτά δεν αποτελούν κοινά δεδομένα, αφήνοντας εκτός κάδρου τα πραγματικά ζητήματα με τη στάση της υποτιθέμενης εταίρου μας Γερμανίας. Τη στιγμή δηλαδή που το Βερολίνο συνεχίζει να συνάπτει αμυντικές συμφωνίες με την Αγκυρα, ενισχύοντας μια χώρα που αμφισβητεί καθημερινά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, ο κ. Γεραπετρίτης περιορίστηκε να δηλώσει πως η Ελλάδα δεν μπορεί να απαιτήσει από τη Γερμανία το πώς θα διαχειριστεί τις προμήθειες αμυντικών συστημάτων.
Είπε συγκεκριμένα: «Σε ό,τι αφορά τους εξοπλισμούς μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας, αντιλαμβάνεστε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να απαιτήσει από οποιαδήποτε χώρα το πώς θα λειτουργήσει όσον αφορά τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις προμήθειες των αμυντικών τους συστημάτων». Ο δε αστερίσκος του για τη μη χρήση τους κατά σύμμαχων χωρών είναι βέβαιο ότι θα πάει κατευθείαν στον κάλαθο των αχρήστων της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας.
Αντί δηλαδή ο υπουργός να θέσει -στο πλαίσιο έστω της αναγέννησης της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας- τις ελληνικές κόκκινες γραμμές, ουσιαστικά νομιμοποίησε τη στάση του Βερολίνου που σε κάθε επίπεδο ενισχύει την Αγκυρα. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης επέλεξε να αναλωθεί σε ευρωπαϊκά ευχολόγια, την ίδια ώρα που οι Γερμανοί πολιτικοί και βιομήχανοι προτάσσουν τα δικά τους οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.
Η δε αναφορά του στην κοινή αμυντική θωράκιση της Ευρώπης δεν είναι παρά ένα κακόγουστο αστείο, αφού τη στιγμή που την επικαλέστηκε οι υποτιθέμενοι εταίροι μας -και δεν είναι μόνον η Γερμανία, αλλά και οι άλλες χώρες που συμφώνησαν στην παραχώρηση των Eurofighter στην Τουρκία- οπλίζουν τη μοναδική χώρα που κατέχει μέρος της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και συνεχίζει ακόμη και αυτή τη στιγμή όχι μόνον να ενισχύει τις κατοχικές δυνάμεις, αλλά και να προσπαθεί να καταλάβει κομμάτια της νεκρής ζώνης.
Η στρατηγική της «αυτολογοκρισίας» που ακολουθεί το υπουργείο Εξωτερικών φαίνεται να βασίζεται στην ελπίδα πως η διπλωματική υποχωρητικότητα και η τακτική τού «δεν δημιουργώ προβλήματα» θα αποδώσει κάποτε καρπούς. Ομως η γερμανική πλευρά κινείται με όρους ψυχρού ρεαλισμού. Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, έχει όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να ζητά εξηγήσεις για τις πωλήσεις όπλων που απειλούν την ασφάλειά της στην ανατολική Μεσόγειο.
Φυσικά, για γερμανικές αποζημιώσεις ούτε… κουβέντα. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης επέλεξε ακόμη μια φορά την οδό της λήθης. Η επιλογή να μην τεθεί το θέμα των οφειλών στο τραπέζι των συνομιλιών, την ώρα μάλιστα που υποτίθεται ότι αναβαθμίζεται το Σχέδιο Δράσης Ελλάδας – Γερμανίας, υποτιμά τις θυσίες και την ιστορική μνήμη του ελληνικού λαού. Ειδικά σε μια εποχή κατά την οποία υπάρχουν εξελίξεις στο ζήτημα αυτό, όπως πολλάκις έχει αναδείξει η «δημοκρατία», όπως με την απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου που ανοίγει τον δρόμο για τις ελληνικές διεκδικήσεις.
Αντ’ αυτού, ο Γιώργος Γεραπετρίτης προτίμησε να αναφερθεί σε «κοινές ρίζες» και να μιλήσει για τη… γερμανική φιλοσοφία και τις πολιτισμικές γέφυρες. Με αυτούς που εξοπλίζουν τους Τούρκους.