Με μνημειώδη καθυστέρηση και περισσή ακαδημαϊκή άνεση, ο Γιάννης Στουρνάρας «ανακάλυψε» από το κοσμοπολίτικο Ντουμπρόβνικ ότι το κόστος στέγασης στην Ελλάδα διώχνει τους νέους και τροφοδοτεί το δημογραφικό αδιέξοδο. Χρειάστηκε να φτάσουν τα ενοίκια στον θεό και η χώρα να μετατραπεί σε παράδεισο των real estate «κοράκων» για να παραδεχτεί η εγχώρια ελίτ ότι η στεγαστική επισφάλεια γερνάει τον πληθυσμό και σμπαραλιάζει την κοινωνική συνοχή.
Φυσικά, ο κεντρικός τραπεζίτης προτιμά να μιλά για «ανισορροπία προσφοράς και ζήτησης». Αποφεύγει, όμως, όπως ο διάολος το λιβάνι, να ονομάσει τον πραγματικό ένοχο: τον ίδιο τον άκρατο καπιταλισμό που μετέτρεψε το κοινωνικό δικαίωμα της στέγης σε κερδοσκοπικό εμπόρευμα για ξένους επενδυτές.
Η δε κυβέρνηση, πιστή στο δόγμα της αγοράς, παρακολουθεί ως τροχονόμος συμφερόντων. Αντί για γενναία κρατική κοινωνική κατοικία και πλαφόν στα ενοίκια, πετάει «ψίχουλα» με ημίμετρα, φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις που τελικά καταλήγουν πάλι στις τσέπες των ιδιοκτητών. Όσο οι τράπεζες και τα funds πλειοδοτούν με τον συσσωρευμένο πλούτο τους έναντι των φτωχοποιημένων νοικοκυριών, οι «διαπιστώσεις» των τεχνοκρατών θα παραμένουν μια προκλητική κοροϊδία για τη γενιά που καταδικάστηκε να μην μπορεί να κάνει οικογένεια.