Την ίδια ώρα που χώρες όπως η Αυστρία εφαρμόζουν επιθετική πολιτική στο Μεταναστευτικό, με τον υπουργό Εσωτερικών Γκέρχαρντ Κάρνερ να κάνει λόγο για 40 απελάσεις την ημέρα και να στοχεύει σε περισσότερες επιστροφές από τις νέες αιτήσεις ασύλου, στην Ελλάδα ο Θάνος Πλεύρης επιλέγει τον εύκολο δρόμο της μικροπολιτικής.
Αντί να παρουσιάσει ένα σοβαρό, εθνικό σχέδιο για το πώς θα φύγουν από τη χώρα όσοι μπήκαν παράνομα, για το πώς δηλαδή θα εφαρμοστεί ο νόμος, αναλώνεται σε φτηνές κομματικές αντιπαραθέσεις με το ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας το ότι δεν ψήφισε τον κανονισμό των επιστροφών, λες και αυτός δεν πέρασε τελικά. Αντί ο αρμόδιος υπουργός όμως να μιλήσει ξεκάθαρα για το πόσοι επιστρέφουν και πού -κι ενώ οι βάρκες συνεχίζουν να φτάνουν-, εμφανίζεται ικανοποιημένος επειδή το ποσοστό ασύλου υποχώρησε από το 72% στο 40% λόγω της αλλαγής του προφίλ εθνικοτήτων, όπως οι Σύροι, και επαίρεται για τις 1.255 ανακλήσεις ασύλου το πρώτο πεντάμηνο του 2026. Τι να το κάνει κανείς όμως το γεγονός ότι οι τωρινές ανακλήσεις ξεπερνούν τις 800 της προηγούμενης δεκαπενταετίας, όταν οι πραγματικές επιστροφές απουσιάζουν προκλητικά;
Δυστυχώς, παρότι οι διεθνείς συνθήκες αλλάζουν διεθνώς υπέρ πολιτικών επαναπατρισμού, οι Ελληνες υπουργοί μετανάστευσης συνεχίζουν να κρύβονται πίσω από στατιστικά, τα οποία λίγη σημασία έχουν. Γιατί εάν δεν επιστρέφονται αυτοί στους οποίους ανακαλείται το άσυλο, τι νόημα έχει η όλη διαδικασία;