Για ακόμα ένα καλοκαίρι ο κρατικός μηχανισμός «λιώνει» από τις φονικές πυρκαγιές που έχουν αφήσει πίσω τους πέντε νεκρούς πυροσβέστες, χιλιάδες καμένα στρέμματα και εκατοντάδες κατεστραμμένες περιουσίες. Στα πύρινα μέτωπα τα δάκρυα των πυροσβεστών, που δίνουν για ακόμα μία φορά υπεράνθρωπη μάχη, γίνονται ένα με τα δάκρυα των ανθρώπων που βλέπουν τις περιουσίες τους να γίνονται στάχτη.
Στον αντίποδα, οι ακριβοπληρωμένοι υπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη μοιάζουν να έχουν κατεβάσει τα στιλό, να έχουν ετοιμάσει βαλίτσες και ήδη να βρίσκονται σε διακοπές. Ενώ στα πεδία των μαχών, πυροσβέστες, αστυνομικοί, εθελοντές και πολίτες παλεύουν με στόχο να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται, η κυβέρνηση μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι που το μόνο που μπορεί και ξέρει να κάνει είναι εκκενώσεις. Είναι εξοργιστικό πως μια ολόκληρη κυβέρνηση κρύβεται αυτή τη στιγμή πίσω από το 112 και τις έγκαιρες εκκενώσεις. Κανένα σχέδιο… καμία στρατηγική. Εξαφανισμένοι πίσω από κλειστές πόρτες οι υπεύθυνοι-ανεύθυνοι της κυβέρνησης έχουν στήσει γραμμή άμυνας γύρω από τις εκκενώσεις και θριαμβολογούν για το γεγονός πως δεν έχουμε νεκρούς. Δηλαδή, εν έτει 2026, και ενώ η χώρα καίγεται, μια κυβέρνηση πανηγυρίζει για το γεγονός πως μπορεί να προφυλάξει την ανθρώπινη ζωή και μόνο, ωσάν να έπρεπε οι πολίτες να πουν «ευχαριστώ» για το γεγονός πως τον 21ο αιώνα δεν καίγονται από τις φωτιές. Η απουσία της κυβέρνησης είναι τόσο εκκωφαντική, που για πρώτη ίσως φορά δεν έχουμε σε καθημερινή βάση ενημερώσεις ώστε να γνωρίζουν οι πολίτες στα μέτωπα τι συμβαίνει.
Ο πολυδιαφημιζόμενος υπουργός Πολιτικής Προστασίας κύριος Τουρνάς αναζητείται μέσα στα… war room (τρομάρα τους) αρκούμενος να δηλώσει πως ο κρατικός μηχανισμός έχει φτάσει στα όρια του. Είναι αλήθεια δυνατόν, ενώ γνωρίζουμε πως η περιβαλλοντική κρίση είναι εδώ, να έχουν αφήσει τον κρατικό μηχανισμό τόσο αδύναμο ώστε να λυγίζει στις πρώτες ουσιαστικά 4 ημέρες της καλοκαιρινής περιόδου;
Την ίδια ώρα, οι περιφερειάρχες των πολύπαθων περιοχών, με το πρόσχημα της αποφυγής της δημοσιότητας, κρύβονται σε κλειστά δωμάτια χωρίς ούτε ένας να έχει βρεθεί στο πεδίο. Αποτέλεσμα, τα σώματα ασφαλείας, η πυροσβεστική, οι εθελοντές και οι πολίτες να δίνουν μόνοι τους τη μάχη στα μέτωπα, στερούμενοι πολλές φορές τη συνεισφορά των πτητικών μέσων, που λόγω καιρού δεν μπορούν να συνδράμουν. Η εικόνα από τα μέτωπα αποτυπώνει τις δύο Ελλάδες. Αυτή του μόχθου, που δίνει τη μάχη με τις φλόγες, και αυτή του παρασιτισμού, που κρύβεται αρνούμενη να αναλάβει τις ευθύνες της. Αποτέλεσμα… για ακόμα ένα καλοκαίρι η χώρα γίνεται έρμαιο των πυρκαγιών και η πολιτεία μοιάζει πιο… ακυβέρνητη από ποτέ.