«Πρέπει να επιπλήττουμε με συμβουλές όσους δεν πείθονται με ήπια πειθώ, και όσοι δεν πείθονται με επιπλήξεις αξίζουν το ραβδί». Με αυτή την ωμή παροιμία επέλεξε να απειλήσει ευθέως την Ελλάδα ο πρώην πρέσβης της Τουρκίας στη Λιβύη, Ουλούτς Οζουλκέρ, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων κάθε διπλωματικό πρόσχημα και φανερώνοντας το νεοοθωμανικό πρόσωπο της Τουρκίας.
Σε συνέντευξη του ο Οζούλκερ ισχυρίστηκε ότι «όταν οι Ελληνες πεινούσαν, τους παρέχαμε ακόμη και σιτάρι», ενώ προειδοποίησε πως, αν η χώρα μας τολμήσει οποιαδήποτε ενέργεια κατά της Τουρκίας, «γνωρίζουν πολύ καλά ότι κανείς δεν θα έρθει να τους βοηθήσει».
Ακολουθώντας την πεπατημένη αρκετών Τούρκων, δήλωσε πως ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ αποχωρεί από τη Μέση Ανατολή «αφήνοντάς την ως δώρο στην Τουρκία», η οποία αναλαμβάνει πλέον το πρόσταγμα στην περιοχή. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να ευχηθεί ειρωνικά να «συγκρατηθεί» η Ελλάδα, για να μην καταλήξει σε περίπτωση πολέμου να χάσει όλα όσα έχει «με τον πιο φρικτό τρόπο» και να βρεθεί ξανά απόλυτα εξαρτημένη από την Τουρκία, «σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν τη λυπάται».
Αυτές οι δηλώσεις δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο ξέσπασμα ακόμη ενός Τούρκου που θέλει να έχει δημόσιο λόγο. Δεν πρόκειται για κάποιον περιθωριακό ή ακραίο τύπο, αλλά φανερώνουν πώς σκέφτεται το τουρκικό κατεστημένο, αλλά κυρίως το πώς αποθρασύνεται καθημερινά από την αμηχανία, την απραξία και την ένοχη αφωνία της ελληνικής κυβέρνησης.
Οταν η επίσημη Αθήνα επιλέγει να παρακολουθεί απαθής τις προκλήσεις, σιωπά μπροστά στις ευθείες απειλές και υποβαθμίζει τα πάντα στον βωμό μιας επίπλαστης ηρεμίας, το μόνο που πετυχαίνει είναι να εκτρέφει τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η αδράνεια και η σιωπή εκλαμβάνονται πάντοτε ως αδυναμία. Και όσο η Ελλάδα δεν ορθώνει ανάστημα, κάθε Τούρκος αξιωματούχος θα πιστεύει πως μπορεί να κουνάει το ραβδί ανενόχλητος.