Ο Κωστής Χατζηδάκης είναι κάτι σαν τον θεωρητικό της Εργασίας. Ο άνθρωπος μπορεί στην πραγματικότητα να μην έχει ιδέα για το πώς βγαίνει ένα κομμάτι ψωμί στην ελεύθερη αγορά, αλλά στη θεωρία μπορεί να σου μοιράσει κάλλιστα το παντεσπάνι. Πάντα προς όφελος κάποιων άλλων ασφαλώς, ποτέ των εργαζομένων.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Καριέρα κάνει με μια αντίφαση: «κρατικοδίαιτος» στην πράξη, «νεοφιλελεύθερος» στα λόγια. ένας λίγο παλαβούτσικος ευφημισμός, δηλαδή, για έναν άνθρωπο «της προσκολλήσεως» σ’ ένα κόμμα.
Ο Χατζηδάκης δεν έχει να παρουσιάσει κάτι άλλο πέρα από μια αδιάφορη διαδρομή μεταξύ γραφείων ΟΝΝΕΔ και Ν.Δ., υπουργείων και Μαξίμου. Παιδί του «κομματικού σωλήνα», ανεπάγγελτος και διά βίου σιτιζόμενος από την αγελάδα του Δημοσίου, δηλαδή των φορολογουμένων, αναλαμβάνει αποστολές καρτελοποίησης και δημιουργίας μονοπωλίων. Η δουλειά του δεν είναι οι «ιδιωτικοποιήσεις», η δουλειά του είναι το ξεπούλημα χρυσοφόρων κρατικών επιχειρήσεων που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τα έσοδα για την ανοικοδόμηση της ελληνικής οικονομίας.
Η μέθοδος είναι πάντοτε ίδια. Πρώτα οι κρατικές επιχειρήσεις απαξιώνονται εν κρυπτώ κι αποδυναμώνονται, ώστε να μην είναι ανταγωνιστικές, κι έπειτα «χαρίζονται» για πενταροδεκάρες σε ιδιώτες. Αυτό το «μοντέλο-τερατούργημα» εφάρμοσε ο Χατζηδάκης με την «Ολυμπιακή», κι άφησε την Ελλάδα χωρίς εθνικό αερομεταφορέα. Στη συνέχεια, σειρά πήρε η ΔΕΗ, μετά ο ΟΣΕ, έπειτα τα ΕΛ.ΤΑ.
Ο ίδιος ένα ένσημο στην ελεύθερη αγορά δεν διαθέτει. Παρά ταύτα, στο Πόθεν Εσχες Χατζηδάκη εμφανίζονται τουλάχιστον 27 ακίνητα. Οχι κι άσχημα για έναν άνθρωπο που ζει αποκλειστικά από το Δημόσιο Ταμείο. Η ιδέα του περί των κανόνων της ελεύθερης αγοράς είναι κομματάκι περίεργη, ίσως επειδή δεν διαθέτει πείρα εξ ιδίας. Οι ιδιώτες που αγόρασαν την «Ολυμπιακή» διασώθηκαν έπειτα από το δημόσιο χρήμα στην πανδημία, όπως διασώθηκαν, επανειλημμένα, από τους φορολογουμένους και οι ιδιωτικές τράπεζες στην οικονομική κρίση.
Αλλά ακριβώς αυτή είναι η αποστολή Χατζηδάκη, η απορρύθμιση οποιουδήποτε πράγματος αποτελούσε τη βάση της εθνικής οικονομίας. Οσον αφορά τα πιο «καθημερινά» δημοσιονομικά, ο Χατζηδάκης ανακατανέμει τη μιζέρια. Με αποτέλεσμα να πέφτει κάθε τόσο σε μεγαλοπρεπείς γκάφες, όπως τώρα με το τεκμαρτό.
Η κυβέρνηση διαλαλούσε ότι προχωρά σε κατάργηση του τεκμαρτού συστήματος φορολόγησης για τους ελεύθερους επαγγελματίες, εν όψει και των επικείμενων εκλογών. Επειδή ενεργοποιούνται πια όλα τα μέτρα αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και η ΑΑΔΕ διαθέτει πλέον κάθε διαθέσιμο ψηφιακό εργαλείο ελέγχου, προχωρά σε σταδιακό τερματισμό των τεκμηρίων. «Οσο εφαρμόζονται τα μέτρα αυτά και αποδίδουν, τόσο πρέπει, σταδιακά, να φεύγουν τα τεκμήρια» δήλωνε πριν από λίγες μέρες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης.
Μόνο που το σχέδιο ήταν απλώς εμπαιγμός. Προχθές ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Χατζηδάκης, άλλαξε γνώμη: «Κανείς δεν μιλάει για κατάργηση τεκμηρίων». Αντ’ αυτού θα υπάρξει, λέει, «ένα σύστημα το οποίο θα λαμβάνει υπόψη για τους συνεπείς την εξέλιξη που έχουμε μέσω των τεχνολογιών αυτών». Τι ακριβώς, παραμένει μυστήριο. «Το τι θα συμβεί θα το δούμε από την ώρα που θα μιλήσει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ και θα αναλυθεί» ήταν η αόριστη διευκρίνιση του Χατζηδάκη.
Οποτε μιλάει συγκεκριμένα, μπορεί να του ξεφύγουν κι άβολες αλήθειες. Οπως τον Δεκέμβριο του 2023, όταν ως υπουργός Οικονομικών παραδέχτηκε πως «αν μειώσουμε τον ΦΠΑ δεν θα έχουμε να πληρώσουμε τις συντάξεις». Σ’ έναν σπάνιο οίστρο ειλικρίνειας, ο Χατζηδάκης αποκάλυψε τη δημοσιονομική απάτη: Η «οικονομική ανάπτυξη» στηρίζεται στο εξοντωτικό κόστος ζωής των πολιτών. Η χώρα «τρέχει» με βασικό καύσιμο τα υπερέσοδα της ακρίβειας από τον ΦΠΑ. «Αν, επομένως, πάμε και μειώσουμε τον ΦΠΑ αλόγιστα, στο τέλος δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε βασικές ανάγκες» ομολογούσε.
Η γενική συμβολή, πάντως, του Χατζηδάκη στην απαξίωση των υποδομών, στο να συσσωρεύσουν μεγάλες εταιρίες την τεράστια μονοπωλιακή δύναμη που απαιτείται για να υπαγορεύουν τις τιμές και τους μισθούς ή στο να πλουτίζουν οι διάφοροι «μέτοχοι» από την τσέπη του φορολογουμένου είναι πολύτιμη.
Γι’ αυτό και κατά καιρούς ο Χατζηδάκης εμφανίζεται ως ο εκλεκτός του Μητσοτάκη για την επόμενη μέρα του κόμματος, ίσως και για την πρωθυπουργία. Κι όμως. Οσο διαχειρίσιμος, ήπιος κι υπάκουος κι αν είναι ο Χατζηδάκης, ο πρωθυπουργός μάλλον δεν τον εμπιστεύεται. Γιατί η πρωθυπουργική ΕΥΠ παρακολουθούσε τον «πιστό Χατζηδάκη» το διάστημα που ήταν υπουργός Ενέργειας. «Στόχος 5046c». Με υπογραφή του Τζαβέλα, τότε εισαγγελέα της ΕΥΠ, μαζί με αυτήν της Βλάχου.
Οταν το γεγονός αποκαλύφθηκε, ο Χατζηδάκης ήταν εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να παραιτηθεί. Οχι μόνο για λόγους στοιχειώδους πολιτικής και προσωπικής αξιοπρέπειας, αλλά κι επειδή το υλικό της πολύμηνης παρακολούθησης του υπουργού αγνοείτο. Ο ίδιος, για να μετριάσει τον αυτοδιασυρμό του, ισχυρίστηκε στην Βουλή ότι δεν έκανε η ΕΥΠ την παρακολούθησή του. Εγινε, είπε, από «πράκτορες 000», από «Κλουζό». Τότε ποιοι άγνωστοι κρατούσαν στο χέρι τις επικοινωνίες του υπουργού; Ο Χατζηδάκης δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει. Δεν προσέφυγε καν στη Δικαιοσύνη.
Η λαιμαργία του για την καρέκλα και τα προνόμιά της αποδείχθηκε τόσο μεγάλη, που το κατάπιε. Εκανε ότι δεν καταλαβαίνει. Εκτοτε ο Χατζηδάκης συνεχίζει την καριέρα του ως παιδί του κόμματος. Αλλά κανείς δεν μπορεί να τον σεβαστεί στο εξής. Και σίγουρα όχι ο πρωθυπουργός του.
ΚΩΣΤΗΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ
Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Επικρατείας
Γεννήθηκε το 1965 στο Ρέθυμνο. Φοίτησε στη Νομική Αθηνών κι έκανε μεταπτυχιακό στην Πολιτική Επικοινωνία στο Κεντ της Αγγλίας. Εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στη ΔΑΠ – ΝΔΦΚ και το 1987 έγινε γεν. γραμματέας της. Το 1992 αναδείχθηκε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και από το 1994 εξελέγη τρεις φορές ευρωβουλευτής. Στο ελληνικό κοινοβούλιο είναι από το 2007. Εχει διατελέσει υπουργός Ανάπτυξης δύο φορές (το 2009 και το 2012), υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας μεταξύ Ιουλίου 2019 και Ιανουαρίου 2021, υπουργός Μεταφορών το 2007 και υπουργός Εργασίας από το 2021-2023. Τον Ιούνιο του 2023 διορίστηκε υπουργός Οικονομικών, ενώ με τον ανασχηματισμό τον Μάρτιο του 2025 ανέλαβε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Επικρατείας.
