• Η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά σε μια πολιτική παγίδα που έστησε η ίδια. Το τεκμαρτό εισόδημα των ελεύθερων επαγγελματιών θεσπίστηκε στη δεύτερη θητεία της ως κεντρικό όπλο κατά της φοροδιαφυγής. Σήμερα, τρία χρόνια αργότερα, και με τη ΔΕΘ να πλησιάζει, αναζητεί τρόπο να το «διορθώσει» χωρίς να παραδεχτεί ότι το μέτρο προκάλεσε σοβαρές αδικίες και χωρίς ταυτόχρονα να χάσει τα έσοδα που αποφέρει.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Το πολιτικό μπρος πίσω των τελευταίων ημερών είναι αποκαλυπτικό. Μόλις την Παρασκευή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης μιλούσε για «σταδιακή κατάργηση των τεκμηρίων», την οποία επί εβδομάδες περιέγραφαν ήδη φιλοκυβερνητικά δημοσιεύματα…
• Και χθες ήρθε ο Κωστής Χατζηδάκης να τραβήξει χειρόφρενο. «Κανείς δεν μιλάει για κατάργηση» δήλωσε, παραπέμποντας ουσιαστικά σε αλλαγές του συστήματος για τους φορολογικά συνεπείς. Τελικά, τι ακριβώς ισχύει; Κατάργηση; Σταδιακή κατάργηση; Μείωση; «Μπόνους συνέπειας»; Ή απλώς μια προεκλογικά ελκυστική επανασυσκευασία του ίδιου μέτρου;
• Η πραγματική εξήγηση βρίσκεται μάλλον στους αριθμούς. Περίπου 714.000 ελεύθεροι επαγγελματίες εντάσσονται στο συγκεκριμένο σύστημα. Από αυτούς, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλέστηκε ο ίδιος ο Χατζηδάκης, περίπου 324.000 δηλώνουν εισόδημα πάνω από το τεκμαρτό και δεν επηρεάζονται, ενώ περίπου 387.000 φορολογούνται με βάση το τεκμήριο, καθώς το δηλωθέν εισόδημά τους ήταν κατά μέσο όρο 302 ευρώ τον μήνα…
• Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας της κυβερνητικής επιλογής. Αντί το κράτος να αποδεικνύει με πραγματικά στοιχεία ποιος φοροδιαφεύγει, επιβάλλει σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες ένα εισόδημα που θεωρεί ότι πρέπει να έχουν. Ο ελεύθερος επαγγελματίας καλείται ουσιαστικά να αποδείξει ότι δεν κέρδισε όσα η Εφορία αποφάσισε ότι όφειλε να κερδίσει…
• Η φοροδιαφυγή υπάρχει και αποτελεί πραγματικό κοινωνικό πρόβλημα. Το ίδιο όμως το επιχείρημα της κυβέρνησης γεννά σήμερα το επόμενο ερώτημα: αφού POS, myDATA, ηλεκτρονικά τιμολόγια, ψηφιακά δελτία αποστολής και διασταυρώσεις παρέχουν πλέον στη Φορολογική Διοίκηση πολύ περισσότερα πραγματικά δεδομένα, γιατί εξακολουθεί να χρειάζεται ένας εξωλογιστικός μηχανισμός φορολόγησης;
• Υπάρχει και η πολιτική πλευρά. Ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι αποτέλεσαν επί χρόνια ένα από τα προνομιακά ακροατήρια της Ν.Δ. Τώρα, λίγο πριν από τη ΔΕΘ, και καθώς η κυβέρνηση αναζητεί τρόπους επαναπροσέγγισης κοινωνικών ομάδων που έχουν απομακρυνθεί, ανακαλύπτονται ξαφνικά οι «στρεβλώσεις» ενός συστήματος που η ίδια θέσπισε και υπερασπίστηκε…
• Γι’ αυτό και ο Χατζηδάκης βρέθηκε να μαζεύει άρον άρον τις προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν. Η πλήρης κατάργηση έχει κόστος. Η διατήρηση, όμως, έχει πλέον πολιτικό κόστος. Και κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται το Μαξίμου…
• Αυτό είναι και το μεγαλύτερο τεκμήριο του φιάσκου! Η κυβέρνηση δεν ξέρει πλέον πώς να απαλλαγεί πολιτικά από ένα μέτρο από το οποίο δεν θέλει να απαλλαγεί δημοσιονομικά. Και όταν χρειάζονται τόσες διορθώσεις, εξαιρέσεις, «μπόνους συνέπειας» και νέες υποσχέσεις για να γίνει δικαιότερο ένα μέτρο, τότε γεννάται η εύλογη απορία μήπως το πρόβλημα δεν είναι πια οι εξαιρέσεις του τεκμηρίου, αλλά το ίδιο το τεκμήριο…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
