Υπάρχει μια Ελλάδα στην οποία, αν ένας πολίτης χρωστάει στο Δημόσιο, το κράτος δεν αστειεύεται. Προσαυξήσεις, δεσμεύσεις λογαριασμών, κατασχέσεις και ολόκληρος ο εισπρακτικός μηχανισμός ενεργοποιούνται για να υπενθυμίσουν στον οφειλέτη ότι οι υποχρεώσεις πρέπει να πληρώνονται στην ώρα τους. Το ίδιο ισχύει για μια μικρή επιχείρηση που αγωνίζεται να καλύψει φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, ΦΠΑ και λογαριασμούς.
- Γράφει ο Ανδρέας Καψαμπέλης
Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη Ελλάδα. Εκεί όπου ο οφειλέτης είναι το ίδιο το κράτος. Και τότε οι κανόνες αλλάζουν. Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου προς ιδιώτες έχουν ξεπεράσει τα 3,5 δισ. ευρώ. Χρήματα που οφείλονται σε επιχειρήσεις, προμηθευτές και φορολογουμένους και τα οποία, αντί να επιστρέφουν στην πραγματική οικονομία, παραμένουν εγκλωβισμένα στα κρατικά συρτάρια. Το κράτος που απαιτεί από όλους συνέπεια αποδεικνύεται το ίδιο ένας από τους μεγαλύτερους κακοπληρωτές.
Και εδώ βρίσκεται η πολιτική υποκρισία. Οταν χρωστά ο πολίτης, είναι «οφειλέτης». Οταν χρωστά η επιχείρηση, πρέπει να υποστεί τις συνέπειες. Ο ταν, όμως, χρωστά το Δημόσιο δισεκατομμύρια, μιλάμε για «ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις». Ακόμη και η
γλώσσα γίνεται πιο ευγενική όταν ο μπαταχτσής είναι το κράτος…
Το προκλητικό είναι ότι αυτή η πραγματικότητα συνυπάρχει με τη διαρκή κυβερνητική αυτοδιαφήμιση περί «ισχυρής οικονομίας». Ισχυρής για ποιον; Για τον επαγγελματία που περιμένει να πληρωθεί από το Δημόσιο, ενώ ο ίδιος πρέπει κανονικότατα να πληρώνει το Δημόσιο; Για το νοικοκυριό που μετράει το τελευταίο ευρώ πριν τελειώσει ο μήνας; Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σουρεαλιστική όταν σχεδόν οι μισοί Ελληνες δηλώνουν ότι δεν κατάφεραν να κάνουν ούτε φέτος διακοπές. Για εκατομμύρια πολίτες το καλοκαίρι δεν σημαίνει πλέον ξενοδοχείο και παραλία, αλλά λογαριασμούς, σούπερ μάρκετ και αγωνία
για τον Σεπτέμβριο. Η ακρίβεια έχει μετατρέψει ακόμη και λίγες ημέρες ξεκούρασης σε πολυτέλεια.
Κάπου εκεί εμφανίζεται η εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη να συνεχίζει τις δικές του θερινές εξορμήσεις. Και το πρόβλημα δεν είναι αν κολυμπά ή αν κάνει ποδήλατο, αλλά η εκκωφαντική απόσταση της κυβερνητικής εικόνας από την κοινωνική πραγματικότητα. Μέχρι και η πτώση του από το ποδήλατο ξύπνησε μνήμες από άλλες εποχές και άλλον πρωθυπουργό. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε γίνει κάποτε αντικείμενο ατελείωτης πολιτικής σάτιρας για τις ποδηλατικές του περιπέτειες. Τώρα ο τροχός -κυριολεκτικά σχεδόν- γύρισε.
Το (πολιτικό εν προκειμένω) ατύχημα είναι ότι την ώρα που το κράτος χρωστά δισεκατομμύρια στους πολίτες του και απαιτεί μέχρι τελευταίου ευρώ όσα του χρωστούν εκείνοι, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του πανηγυρίζουν για την οικονομία. Και ενώ ένας στους δύο Ελληνες δεν μπορούν να φύγουν ούτε για λίγες ημέρες, το Μαξίμου βλέπει γύρω του μονο ευημερία.
Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να έπεσε από το ποδήλατο και να σηκώθηκε. Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνησή του έχει χάσει εδώ και καιρό την ισορροπία της με την κοινωνία.
