Η ισοπαλία στο Φάληρο έφερε ηρεμία και αυτοπεποίθηση στον ΠΑΟΚ

Η ισοπαλία που πήρε ο ΠΑΟΚ στον Πειραιά από τον Ολυμπιακό μπορεί να θεωρηθεί θετικό αποτέλεσμα, με βάση το γεγονός ότι, εκτός των άλλων, ψάχνει και την αγωνιστική ηρεμία του.

• Aπό τον Νίκο Πετρουλάκη

Ο «Δικέφαλος του Βορρά» ήταν ψυχωμένος και αποφασιστικός, κάτι που ικανοποίησε τον Αλέσιο Λίσι, αλλά υπάρχει ένα ερωτηματικό: Μπορεί ο ΠΑΟΚ να αισθάνεται ικανοποιημένος όταν στο τελικό ταμείο της 10ης αγωνιστικής απομακρύνθηκε περισσότερο από την κορυφή;

Υπό φυσιολογικές συνθήκες όχι, αν υπήρχαν φυσιολογικές συνθήκες στα υπόλοιπα παιχνίδια των Big-4 και αν ο ίδιος είχε φτάσει σε φυσιολογικά αγωνιστικά επίπεδα. Ελλείψει αμφότερων των προϋποθέσεων, αντιλαμβανόμενος ότι η υπόθεση τίτλος κρίνεται… πολυμορφικά, και έχοντας τα δικά του ζητήματα να λύσει, ένα πνιχτό χαμόγελο μπορεί να το σκάσει.

Το πλέον βασικό ζητούμενο για τον «Δικέφαλο» στην παρούσα φάση είναι η πνευματική χαλύβδωση, η ψυχολογία, η αυτοπεποίθηση. Το ντέρμπι στο Φάληρο πρόσφερε μία γενναία ένεση, το ανοσοποιητικό ενισχύθηκε, εν όψει όμως μιας μόνιμης θεραπείας που απαιτείται στο απόλυτα άμεσο μέλλον. Παράλληλα με την ανάγκη να παρουσιαστεί κάποια στιγμή πλήρης. Με τα όπλα τοποθετημένα στη φαρέτρα του και όχι πεταμένα από εδώ κι από εκεί.

Ενας… ολόκληρος ΠΑΟΚ θα είχε παρατεταγμένους κόντρα στον Ολυμπιακό τον βασικό του γκολκίπερ Παβλένκα, τον πιο επιδραστικό στόπερ του, Μιχαηλίδη, τον επίσης καθοριστικό Κένι στα δεξιά της άμυνας, μαζί με τους Γιαννούλη και Κόστα ή Χατζηδιάκο. Στα χαφ, Μεϊτέ, Ζαφείρη, θα είχε τον game changer Τάχα Αλι στα αριστερά. Θα είχε την ευχέρεια να φέρει από τον πάγκο το πολυεργαλείο Λουσέ τον Ντεσπόντοφ, τον Τάισον, τους Γιάκιτς και Σανταμαρία που προχθές ξεκίνησαν βασικοί.

Αντίθετα, αυτός ο μισός ΠΑΟΚ έχασε ακόμα μια πολύτιμη μονάδα του, τον Γιάκιτς, που αποχώρησε στο 20’ και θα μείνει στα πιτς για τουλάχιστον 1-1,5 μήνα, λόγω τραυματισμού. Για να μπει στη θέση του, ως δεξιός αμυντικός χαφ, ο αριστερός μπακ, Τέιλορ!

Αυτός ο «μισός» ΠΑΟΚ, μέσα σε κλίμα (δικαιολογημένης) αμφισβήτησης και με την πλάτη στον τοίχο, είναι όμως που πήρε το αποτέλεσμα. Οχι το ιδανικό για να το φωνάξει προς τα έξω, αλλά το απαραίτητο για να το φωνάξει προς τα μέσα. Στον ίδιο του τον εαυτό. Καθοριστικό γρανάζι όλων αυτών ήταν ο Χρήστος Ζαφείρης. Ως αριστερό χαφ, άλλοτε πιο εσωτερικό, κυρίως πιο πίσω στην ευθεία του Ζίβκοβιτς, άλλοτε στην άκρη, άλλοτε στον άξονα, άλλοτε σε αμυντικές βοήθειες στον Γιαννούλη. Αν είχε πετύχει το γκολ στο 30’, θα πήγαιναν όλα ιδανικά…