Τάσος Ιορδανίδης: «Ακόμη και στις σχέσεις, τα πάντα είναι ένας συνεχής αγώνας»

Εξι χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στη θεατρική Αθήνα και 1.000 παραστάσεις συμπληρώνει το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι», το έργο του Τάσου Ιορδανίδη που έχει καταφέρει να αγγίξει τις καρδιές χιλιάδων θεατών. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, στη σκηνή του ιστορικού θεάτρου «Αλφα – Ληναίος-Φωτίου», ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης συναντά τη σύζυγό του, Θάλεια Ματίκα, σε μια ιστορία για τον έρωτα, τη φθορά των σχέσεων, την απιστία και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για συντροφικότητα.

• Από τη Μαρία Ανδρέου

Αλλωστε, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι επιθυμίες, οι συμβιβασμοί και οι συγκρούσεις ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει» αποτελούν διαχρονικά ένα από τα πιο γόνιμα πεδία της παγκόσμιας δραματουργίας. Ισως γιατί ο θεατής αναγνωρίζει πάνω στη σκηνή κάτι από τη δική του ζωή, από όσα έζησε, έχασε ή δεν τόλμησε ποτέ να διεκδικήσει. Στο «Θέλω να σου κρατάω το χέρι», δύο παντρεμένοι άνθρωποι, γονείς και οι δύο, συναντιούνται κρυφά σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Κουβαλούν την κούραση της καθημερινότητας, τις απογοητεύσεις και τα αδιέξοδα των γάμων τους, αλλά και την επιθυμία να νιώσουν ξανά ότι κάποιος τους καταλαβαίνει. Εχουν και οι δύο τα δίκια τους. Εχουν κάνει και οι δύο λάθη. Και μέσα από τις συναντήσεις τους το γέλιο εναλλάσσεται με τη συγκίνηση, φωτίζοντας τις αντιφάσεις του έρωτα και της ανθρώπινης φύσης.

Οπως εξηγεί ο Τάσος Ιορδανίδης στο «ENJOY» της «κυριακάτικης δημοκρατίας», πίσω από τις επιλογές και τα λάθη των ηρώων κρύβεται μια απλή, αλλά ουσιαστική αλήθεια: στο τέλος της ημέρας, εκείνο που αναζητούμε όλοι είναι η συντροφικότητα. Εναν άνθρωπο που θα βρίσκεται δίπλα μας, ακόμη κι όταν δεν έχει τις απαντήσεις. Κάποιον να μας κρατάει το χέρι. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά ζευγάρια περιμένουν τους δύο ηθοποιούς μετά το τέλος της παράστασης για να τους εξομολογηθούν ότι ένιωσαν σαν να παρακολουθούν τη δική τους ιστορία. Ισως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία ενός έργου που, έξι χρόνια μετά, εξακολουθεί να συγκινεί και να προβληματίζει.

Η συζήτησή μας με τον Τάσο Ιορδανίδη δεν περιορίζεται, ωστόσο, στη θεατρική σκηνή. Ο ηθοποιός μιλά για τον γάμο, τις κρίσεις που δοκιμάζουν τις μακροχρόνιες σχέσεις, τον ερχομό των παιδιών, την οικονομική πίεση της καθημερινότητας και το δικαίωμα στην ευτυχία και την ανεμελιά.

Παράλληλα, αναφέρεται στην τηλεοπτική του συνύπαρξη με τη Ζωή Κρονάκη στην εκπομπή της ΕΡΤ1 «Καλημέρα είπαμε;», η οποία διανύει την τρίτη της χρονιά, με επίκεντρο την ψυχαγωγία, τον πολιτισμό και την ανθρώπινη επικοινωνία. Μιλά ακόμη για την παιδεία, τις αξίες που οφείλουν να μεταδίδουν οι γονείς στα παιδιά τους και τη σημασία του προσωπικού παραδείγματος.

Και από τη φωτεινή πλευρά της συντροφικότητας περνάμε στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής. Στη νέα σειρά του ΑΝΤ1 «Κρίνο και αγκάθι», ο Τάσος Ιορδανίδης υποδύεται τον Μήτρο, έναν βαθιά αντιφατικό και σκοτεινό χαρακτήρα, που, όπως αποκαλύπτει, αρχικά τον φόβισε τόσο, ώστε να αρνηθεί τον ρόλο. Μια πρόκληση που τελικά αποδέχτηκε και η οποία του δίνει την ευκαιρία να εξερευνήσει διαφορετικές πλευρές της υποκριτικής του τέχνης.

Κύριε Ιορδανίδη, περιμένατε αυτή τη μεγάλη επιτυχία στο θέατρο Αλφα; Η παράσταση «Θέλω να σου κρατώ το χέρι», σε δική σας σκηνοθεσία, έχει αγκαλιαστεί από τον κόσμο και παίζεται για έκτη χρονιά. Εσείς και η σύζυγός σας, η εξαιρετική ηθοποιός Θάλεια Ματίκα, παραδίδετε μαθήματα υποκριτικής, ενώ ως καλλιτεχνικό ζευγάρι έχετε απόλυτη χημεία. Γιατί πιστεύετε ότι έχει αγαπηθεί τόσο; Μήπως το κοινό βλέπει στη σκηνή τον δικό του γάμο, τον δικό του χωρισμό, τη δική του οικογένεια, τον ίδιο του τον εαυτό;

Κοιτάξτε, για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα αυτή την επιτυχία όταν η Θάλεια κι εγώ ανεβάζαμε το έργο σε αυτό το ιστορικό θέατρο. Η μεγάλη αγάπη που έχουμε εισπράξει από το κοινό όλα αυτά τα χρόνια μάς γεμίζει με τεράστια ευγνωμοσύνη. Αυτή η αγάπη αποδεικνύει ότι δεν είμαστε μόνο η Θάλεια κι εγώ που, ως παντρεμένο ζευγάρι, έχουμε περάσει κρίσεις στον γάμο μας, προβληματισμούς, καβγάδες, αλλά έχουμε βιώσει και μεγάλο έρωτα, αγάπη, τρυφερότητα, γέλιο και χαρά. Και συνεχίζουμε να βιώνουμε όλα αυτά τα συναισθήματα στην κοινή μας διαδρομή.

Με αυτή την παράσταση καταλάβαμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας, ότι πολλά ζευγάρια έχουν κοινά βιώματα με εμάς. Γιατί πολλά ζευγάρια σήμερα έχουν διανύσει πολλά χιλιόμετρα παρέα, στηρίζουν ο ένας τον άλλον, έχουν δημιουργήσει οικογένεια, έχουν αποκτήσει παιδιά και άλλοτε λυγίζουν, άλλοτε αντέχουν στις δυσκολίες της καθημερινότητας. Γιατί ακόμη και στις σχέσεις τα πάντα είναι ένας συνεχής αγώνας. Πολλά νέα ζευγάρια μάς περιμένουν κάθε βράδυ έξω από το θέατρο και, από τα λεγόμενά τους, έχουμε καταλάβει ότι μπήκαμε μέσα στη σχέση τους, ότι την περιγράψαμε. Τώρα, αν καταφέραμε να μετατοπίσουμε έστω και λίγο τη σκέψη τους, να επηρεάσουμε τα συναισθήματά τους και να συμβάλουμε σε κάτι καλό, σε κάτι θετικό, αυτό είναι κάτι που θα μας χαροποιούσε πάρα πολύ.

Θέλετε να μετατοπίζετε τη σκέψη, να προβληματίζετε τον θεατή, να υπάρχει ένα μήνυμα σε κάθε σας παράσταση;

Αυτό θα με χαροποιούσε πάρα πολύ. Να γίνω μια τέτοια φωνή. Δεν θέλω οι παραστάσεις μου να έχουν διδακτισμό. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου, δεν κάνω εκπαιδευτικό θέατρο. Αυτό που θέλω είναι να διεγείρω τον ψυχισμό του θεατή. Αυτό προσπαθώ, τουλάχιστον. Με λίγα λόγια, αυτό που επιδιώκω είναι να κάνω τον θεατή να αναρωτηθεί. Να αναρωτηθεί, στην προκειμένη περίπτωση, για τη σχέση του, για τον γάμο του, για όσα έχει δώσει ή θα μπορούσε ενδεχομένως να δώσει και δεν έδωσε. Για εκείνα που δεν είπε, για τα συναισθήματα που δεν εξέφρασε ή για τις πράξεις που περίμενε το ταίρι του και δεν έκανε. Για την τρυφερότητα, την αλήθεια, τη συντροφικότητα. Για το «είμαι εδώ και αυτό φτάνει». Δεν έχω λύση για όλα, αλλά σου κρατώ το χέρι και αυτό σημαίνει ότι προχωράμε μαζί. Στη ζωή μάς έχουν επιβληθεί πολλοί εγωισμοί και καθωσπρεπισμοί, και αυτοί κάποια στιγμή είναι αναγκαίο να σπάσουν. Θέλω ο θεατής να είναι συνένοχος, συνεπιβάτης μου. Η πλατεία και η σκηνή του θεάτρου να γίνουν ένα.

Με τα χρόνια όλες οι σχέσεις περνούν κρίσεις; Ολοι οι γάμοι;

Προφανώς. Και ο γάμος και η σχέση είναι ένα ζωντανό σώμα, με δύο ψυχές που πάλλονται. Υπάρχουν δύο άνθρωποι που έχουν δημιουργήσει μια σχέση, έχουν γίνει μια ομάδα, μια ψυχή. Με τα χρόνια, όμως, είναι εύλογο και οι δύο να εξελίσσονται μέσα σε ένα οικογενειακό, φιλικό και κοινωνικό περιβάλλον, να αλλάζουν απόψεις και ιδέες, να συγκρούονται. Και αυτό μπορεί να φέρει είτε τριβές είτε κάτι γόνιμο. Με κοινή προσπάθεια και διάλογο, όμως, η ομάδα μπορεί να γίνει λειτουργική και όχι δυσλειτουργική.

Η έλευση των παιδιών βοηθά ένα ζευγάρι να ανθίσει;

Η έλευση των παιδιών σε έναν γάμο που είναι ήδη δυσλειτουργικός κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Τα παιδιά είναι άνθρωποι με τα δικά τους «θέλω» και ο ερχομός τους δεν κάνει αυτομάτως τα πράγματα πιο ρόδινα. Οι εξωγενείς παράγοντες δεν κάνουν τη σχέση ευκολότερη.

Τα παιδιά απαιτούν πολύ χρόνο από την καθημερινότητά σου και υπομονή. Και θέλουν τον καλύτερό σου χρόνο, τον ποιοτικό. Αρα, αν μια σχέση είναι προβληματική, δεν θα γίνει καλύτερη με την έλευση των παιδιών.

Το θέμα, όμως, είναι να ξαναθυμηθούμε τι μας ένωσε με τον σύντροφό μας και όχι να εστιάζουμε σε αυτά που μας χωρίζουν.

Τα οικονομικά προβλήματα, η οικονομική δυσπραγία, φέρνουν γκρίνια μέσα σε ένα σπιτικό;

Ανέκαθεν τα οικονομικά προβλήματα, κακά τα ψέματα, δυναμίτιζαν τις προσωπικές και ερωτικές σχέσεις. Πόσο μάλλον σε μια περίοδο έντονης ακρίβειας, αλλά και σε μια κοινωνία που γεννά συνεχώς καινούργιες ανάγκες. Οταν ζεις σε μια καταναλωτική κοινωνία, οι ανάγκες σου συνεχώς πληθαίνουν, χωρίς πολλές φορές να είναι πραγματικά απαραίτητες, όπως, για παράδειγμα, η αγορά ενός πανάκριβου τηλεφώνου. Στην καθημερινότητά μας βομβαρδιζόμαστε από έναν ποταμό πληροφοριών που έρχονται από το κινητό, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τον υπολογιστή μας. Και αυτό δεν έχει πάτο. Μας φθείρει ψυχολογικά.

Θυμάμαι ότι, όταν ήμουν πιο μικρός, είχα μια πιο απλή και όμορφη ζωή. Η καθημερινότητα στον δυτικό κόσμο έχει πολλή πάλη. Ολοι παλεύουμε καθημερινά. Και ξέρετε, αυτή η έλλειψη ελευθερίας και χρόνου με πειράζει. Γιατί έχω δικαίωμα να βγω έξω με τον φίλο μου, τον συνάδελφό μου, την οικογένειά μου και να μην τρέχω. Εχω δικαίωμα στην ευτυχία και την ανεμελιά.

Ο Ελληνας πηγαίνει θέατρο; Βρίσκει αυτόν τον ελεύθερο χρόνο;

Ναι, ο Ελληνας ανέκαθεν πήγαινε στο θέατρο και συνεχίζει να πηγαίνει. Ψηφίζει θέατρο δαγκωτό! Στην Ελλάδα η θεατρική τέχνη εξελίσσεται και αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ. Είμαστε πολύ τυχεροί σε αυτό. Ζηλεύω, με την καλή έννοια, όταν βλέπω συναδέλφους μου, μέσα από αξιόλογα θεατρικά σχήματα, να δημιουργούν μια καλλιτεχνική υπεραξία. Και όταν βλέπω το σινάφι μου δημιουργικό, με καλλιτεχνικά εφόδια, αυτό σημαίνει ότι και ο κόσμος έχει την ευκαιρία να χαίρεται το καλό θέατρο στη χώρα μας. Το θέατρο δεν είναι κάτι συγκυριακό στην Ελλάδα. Το θέατρο είναι εδώ, είναι όμορφο, εξελίσσεται. Και αυτό το βλέπει ο θεατής και καταβάλλει με χαρά τον οβολό του στο ταμείο.

Και από το θέατρο στην τηλεόραση. Από τη μία επιτυχία στην άλλη. Η εκπομπή της ΕΡΤ1 «Καλημέρα είπαμε;» πόσα χρόνια κρατά συντροφιά στους τηλεθεατές;

Διανύουμε τον τρίτο χρόνο στον αέρα. Και έχουμε γίνει μια πολύ όμορφη παρέα με τη Ζωή Κρονάκη και τους συνεργάτες της εκπομπής, μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Θα έλεγα ότι σε αυτή την εκπομπή είμαστε μια ομάδα με τον ίδιο αξιακό κώδικα. Η εκπομπή μας είναι ανθρωποκεντρική. Καθένας έχει τη διαφορετικότητά του, αλλά δεν έχουμε αξιακές διαφορές. Είναι μια εκπομπή αμιγώς ψυχαγωγική, χωρίς φωνές και εντάσεις. Δεν υπάρχει ψυχική φθορά. Προσπαθούμε να δημιουργούμε χαμόγελα, ένα ψυχικό χαμόγελο. Για δυόμισι ώρες καταθέτουμε με ειλικρίνεια και αλήθεια τις απόψεις μας για τον πολιτισμό, την καθημερινότητα, τη διασκέδαση. Αυτή είναι η θεματολογία μας και αυτό το αλισβερίσι θέλουμε να έχουμε με τον κόσμο.

Πολλές φορές αναφέρεστε στην εκπομπή στην παιδεία των παιδιών, στους γονείς, στα σχολεία. Τι είναι η παιδεία για τον άνθρωπο;

Η παιδεία είναι το Α και το Ω. Η παιδεία με την ευρεία έννοια του πολιτισμού, της ευγένειας, της μόρφωσης. Και η παιδεία πρέπει να εξελίσσεται. Για μένα ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι πολύ ουσιαστικός και σημαντικός. Θεωρώ ότι ο εκπαιδευτικός δεν ασκεί απλώς ένα επάγγελμα, αλλά επιτελεί ένα λειτούργημα.

Παιδεία, όμως, με την ευρύτερη έννοια, και όχι μόνο με αυτή της γνώσης, παρέχει και το οικογενειακό και το φιλικό περιβάλλον. Παιδεία δίνεις στο παιδί σου με τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στους γύρω σου, με το παράδειγμά σου. Γιατί το παιδί σε παρατηρεί, σε μιμείται, σε αντιγράφει.

Θέλω τα παιδιά μου να γίνουν πρώτα απ’ όλα καλοί άνθρωποι στην κοινωνία. Με την έννοια να σέβονται και να υπολογίζουν τον συνάνθρωπό τους. Να μην κάνουν κακό, να είναι χρήσιμοι άνθρωποι, να είναι καλοσυνάτοι. Οι γονείς πρέπει πρώτα απ’ όλα να αναλογιστούν τι προσφέρουν στα παιδιά τους ως παράδειγμα, ώστε εκείνα να γίνουν σωστοί άνθρωποι απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Για μένα, το να μπεις με το παιδί σου στο λεωφορείο και να προσφέρεις τη θέση σου σε έναν ηλικιωμένο, σε μια έγκυο ή σε έναν άνθρωπο κουρασμένο από το βάρος της καθημερινότητας είναι θέμα παιδείας. Και οφείλεις να του το μάθεις, όπως οφείλεις να του μάθεις να λέει «ευχαριστώ» και «παρακαλώ».

Να του μάθεις την ουσιαστική ευγένεια, να σέβεται τον άλλον όταν μιλάει, να έχει καλούς τρόπους στο τραπέζι, να οδηγεί σωστά και να συμπεριφέρεται με σύνεση στον δρόμο.

Και πάμε στη μυθοπλασία. Τι σας έκανε να πείτε το «ναι» στην τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 «Κρίνο και αγκάθι»;

Ο σκηνοθέτης Ανδρέας Μορφονιός. Για να είμαι ειλικρινής, αρχικά είχα αρνηθεί να συμμετάσχω, γιατί φοβήθηκα τον ρόλο του Μήτρου, ενός κακού ήρωα. Για μένα ο Μήτρος είναι ξεκάθαρα ένας αρνητικός χαρακτήρας και αυτό με φόβισε, καθώς βρίσκεται πάρα πολύ μακριά από τον δικό μου χαρακτήρα. Αλλά ο Ανδρέας Μορφονιός, ο οποίος έχει τριάντα χρόνια πορείας στην τηλεόραση και έχει υπογράψει πολλές και επιτυχημένες σειρές, κατάφερε να μου διώξει αυτούς τους φόβους. Επίσης, η φιλία μου με τον Γιώργο Γεροντιδάκη, έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς μας, με έκανε να ξανασκεφτώ την πρόταση. Γιατί ο Γιώργος είναι εξαιρετικός στον πρωταγωνιστικό του ρόλο και δίνει απλόχερα το ταλέντο και την ψυχή του, χωρίς βεντετισμούς, αλλά με πολλή και σκληρή δουλειά. Ο Γιώργος είναι από τα καλύτερα παιδιά στον χώρο του θεάματος. Τον έχω σαν μικρό μου αδελφό και χαίρομαι με τη χαρά του. Τον καμαρώνω για το πόσο δομημένα παίζει και για τα χιλιόμετρα που έχει διανύσει στην τέχνη του. Με τον Ανδρέα μιλήσαμε πολύ για τον Μήτρο και μου έδωσε ελευθερία δράσης. Ο Μήτρος μού δίνει τη δυνατότητα να δουλέψω πολύ και διαφορετικά, να εμβαθύνω στο σενάριο. Και αυτό το σενάριο δεν βαλτώνει, καλπάζει. Εχει γίνει μια πολύ αξιόλογη δουλειά και χαίρομαι κάθε φορά που παίρνω ένα καινούργιο επεισόδιο στα χέρια μου. Οσο για το καστ, τι να πω για τη Διδασκάλου, τον Μαΐνα, τον Τσορτέκη; Ολοι τους είναι τόσο δοσμένοι σε αυτό που κάνουν, έχουν τέτοιο ρυθμό, τέτοια χημεία και μια κλίμακα απόδοσης μετρημένη, σωστή…

Ο Μήτρος δεν ευτύχησε στην αγάπη. Αλλη αγαπούσε, άλλη παντρεύτηκε. Γι’ αυτό κουβαλά τόσο σκοτάδι μέσα του;

Φαντάζομαι ότι η έλλειψη αγάπης δημιουργεί κενά, πίκρες, πολλά απωθημένα, μίσος, θυμό. Συσσωρεύει αρνητικά συναισθήματα. Αλλά ο Μήτρος δεν ήταν άτυχος μόνο στην αγάπη. Ο Μήτρος είναι ο πρωτότοκος γιος μιας ισχυρής οικογένειας, δυνατής και σκληρής. Από αυτόν ο πατέρας και η μητέρα του περιμένουν πολλά. Τον μεγάλωσαν έχοντας μεγάλες απαιτήσεις από κείνον. Είναι η συνέχεια του ονόματός τους, πρέπει να δίνει το παράδειγμα. Πρέπει να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα, να μπει στα παπούτσια του πατέρα του, του Παναγή. Η μητέρα του, η Μαριγώ, είναι μια γυναίκα-λύκαινα, που θα έκανε τα πάντα για τα παιδιά της. Τον εξουσιάζει και του υποδεικνύει τη στάση που πρέπει να κρατά στο χωριό. Τον Μήτρο τον μεγάλωσαν με ένα μότο: «Ενα δίκιο μόνο υπάρχει στη ζωή και αυτό είναι το δίκιο του ισχυρού». Φυσικά, όλα αυτά τα παιδικά και νεανικά του τραύματα δεν δικαιολογούν τις πράξεις του και όσα θα κάνει από εδώ και στο εξής. Ο Μήτρος είναι ένας άνθρωπος με πολλές ρωγμές μέσα του. Για μένα είναι η προσωποποίηση του κακού. Δεν έχει φως μέσα του και λειτουργεί μέσα στο σκοτάδι. Είναι ο κακός της ιστορίας. Και πάντα στη ζωή υπάρχει το καλό και το κακό, όπως και στην τέχνη.

Και ο Μάρκος τι είναι;

Ο Μάρκος είναι το λεβεντόπαιδο, παράδειγμα προς μίμηση. Ενας καλός άνθρωπος, σε βαθιά αντίθεση με τον Μήτρο, που είναι βαθιά συμπλεγματικός. Μακάρι να υπήρχαν πολλοί Μάρκοι στην κοινωνία μας, στον κόσμο ολάκερο. Ανθρωποι που να θυσιάζονται, να βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά. Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι Μάρκοι!

Ποια είναι η σχέση του Μάρκου και του Μήτρου; Ζηλεύουν ο ένας τον άλλον;

Ο Μάρκος όχι. Είναι κρυστάλλινος χαρακτήρας, διαμάντι. Είναι ένας καθαρός άνθρωπος. Ο Μήτρος, από την άλλη, θα μπορούσε να κουβαλά κατάλοιπα από τη σχέση του με τον μεσαίο αδελφό του, που να του προκαλούν ζήλια και ανταγωνισμό, επειδή η οικογένεια έχει τον Μάρκο πολύ ψηλά. Αλλά ο Μάρκος δεν έχει κάνει κάτι γι’ αυτό. Ο Μήτρος φταίει, ο κακός του εαυτός. Είναι ένα παιδί που δεν μεγάλωσε σωστά. Για μένα ο Μήτρος πρέπει να είναι ψυχικά διαταραγμένος. Εχει μια βαθιά ανισορροπία μέσα του. Είναι σαν να μην έχει ψυχή. Δεν ξέρω πόσο αλλοιώνει η εξουσία τον άνθρωπο, η δύναμη, τα πλούτη, αλλά για μένα ο Μήτρος είναι ψυχικά ασθενής. Επιβάλλεται λόγω της εξουσίας που του προσδίδει το όνομά του, ενώ για τα οικογενειακά συμφέροντα γίνεται θηρίο. Αλλά πού σταματά όλο αυτό; Θα το δείτε ξεκάθαρα ότι η ζυγαριά γέρνει… Ψυχικά ο ήρωας πάσχει.

Τα γυρίσματα μιας σειράς εποχής είναι ιδιαίτερα απαιτητικά, έτσι δεν είναι;

Πολύ. Είναι πολύωρα, συχνά σε εξωτερικούς χώρους, με κρύο, με νυχτερινά γυρίσματα, με πολυάριθμο καστ και πολλούς τεχνικούς. Χρειάζεται ένα ολόκληρο σύνολο ανθρώπων, που συνεργάζονται πολύ καλά μεταξύ τους, για να προκύψει αυτό το αποτέλεσμα που βλέπετε στην οθόνη σας. Και έχουμε πολύ καλούς θεατρικούς ηθοποιούς στη σειρά. Το 2026 και το 2027 έχουν πολύ τρέξιμο για μένα, αλλά όλο αυτό το αντιμετωπίζω πολύ δημιουργικά, με μεγάλη χαρά. Και ευχαριστώ τον Θεό.