Γράψτα κυρ-Στέφανε και κλάψτα… Χαράλαμπε!

Του Κώστα Πρώιμου

Ξυπνάς το πρωί, χαράματα με ένα μόνιμο άγχος σε ψυχοσωματικό επίπεδο, σάμπως και θυμάσαι πότε κοιμήθηκες την τελευταία φορά σαν πουλάκι; Ο μήνας ολοκληρώνει το πρώτο του δεκαήμερο και εσύ ήδη ξεμένεις από χρήματα ενώ ορέγεσαι βαθιά μέσα σου, έστω να είχες το έξτρα ταγμένο πενηντάρικο του Μητσοτάκη στην τσέπη σου, μπας και δεν χρειαστεί να απευθυνθείς ξανά στη βοήθεια της μάνας σου.

Η πλάτη του κοινού (φίλων και αγαπητικών) σού τελείωσε για τα επόμενα πενήντα χρόνια για ευνόητους λόγους. Πώς να αντικρίσεις και τον «μινιμαρκετά» της γειτονιάς, τον οποίο ναι μεν έχεις σαγηνεύσει αλλά: αν το συνεχίσεις το γράψτα και κλάψτα Χαράλαμπε, στο τέλος θα πρέπει να αποδεχτείς τη μύχια πρόθεσή του για την υποβόσκουσα πρόταση γάμου.

Πλέον, ευέλικτη και έμπειρη, δύνασαι να θέτεις όρια και για να αποφύγεις τις σχετικές κακοτοπιές επισκέπτεσαι μια γνωστή υπεραγορά, ευρισκόμενη λίγο πιο μακριά. Αρέσκεσαι τα κρύα βράδια του χειμώνα ο οποίος όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε κοντοζυγώνει, να βλέπεις στο YouTube τη θρυλική σκηνή της τηλεφωνικής συνομιλίας με τη νεοπροσληφθείσα Αλίκη και τον αγαθό κυρ Στέφανο!

Η αείμνηστη super star δεν ζει εδώ και πολλά χρόνια ανάμεσά μας, ενώ τα καρτέλ των μεγαλομπακάληδων φρόντισαν να ξεπαστρέψουν σταδιακά και τους γραφικούς παντοπώλες που, όσο να ‘ναι σε αρκετές περιπτώσεις φερόντουσαν πιο ανθρώπινα, αν μη τι άλλο στους οικονομικά εξαθλιωμένους της κάθε γειτονιάς. Αν και ο έρημος – αιώνιος καψούρης σου, ο κυρ- Χαράλαμπος, κλείσει αίφνης το μαγαζάκι του με τόσα βερεσέδια, θα τη γλιτώσεις κυρία μου πολύ φθηνά, δες το αγαπητή μου από μια ενδεχόμενη και κυνική του λύση το πρόβλημά σου.

Νομοτελειακά, το πολυτελές περιθώριο του βερεσέ λίαν συντόμως θα κοσμεί άρθρα και σχετικά αφιερώματα του παρελθόντος, μαζί με τους τελευταίους ιδιοκτήτες παντοπωλείων ανά την Ελλάδα, οι γηραιότεροι δε, θα αναπαύονται  στα κατά τόπους κοιμητήρια.

Στις σκοτεινές μέρες της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, μετράμε στην πλειοψηφία μας εναγωνίως τις δεκάρες μας κάθε δεκαπέντε του μηνός ενώ μας καταβάλει το μυαλό και το σώμα η τεράστια ψυχολογική ανηφόρα που τραβάμε, μέχρι τις τριάντα του τρέχοντος.

Τι διάολο να μην πληρώσουμε αυτό τον μήνα; Το ρεύμα; Το νοίκι; Τη δόση στον Γερμανό; Το φροντιστήριο των παιδιών που αρχίζει τις επόμενες μέρες; Παρακολουθήσαμε έκπληκτοι, τις εκτός τόπου και χρόνου δηλώσεις του ανεπανάληπτου πρωθυπουργού μας, δια βήματος της εν εξελίξει ΔΕΘ, να επαίρεται ευρισκόμενος σε παράλληλο σύμπαν, για την ανάπτυξη και την ευημερία μας. Την ίδια στιγμή, παραδίπλα, στο δωμάτιο η γυναίκα μας τσακώνεται με την κόρη μας, διότι η μικρή της βούτηξε μέσα από το πορτοφόλι το τελευταίο της εικοσάρικο. Σαββατόβραδο γαρ και η θυγατέρα (ευρισκόμενη στη ρημάδα την εφηβεία) τσίριζε πως έχει κανονίσει με τις φίλες της και θεωρούσε αδιαπραγμάτευτο το εν δυνάμει ρεζιλίκι της δια της λαμπερής απουσίας της στην παρέα για οικονομικούς λόγους, για δεύτερη συνεχή φορά!

Το τι «μέλλει γενέσθαι» όταν η μικρή εκνευρισμένη φεύγοντας χτυπήσει με μανία την πόρτα πίσω της και απομείνετε στο σπίτι με τη σύζυγο, το λαχταράτε κατά βάθος πώς και πώς, μόνο και μόνο για να ξεσπάσετε. Σαν ψυχολογικό Λόττο σας κάθεται το καθιερωμένο ματσάκι με το κατά τα άλλα βασανάκι της ζωής σας. «Έπρεπε να παντρευτώ το προξενιό της μάνας μου, ήταν λίγο μεγαλύτερος αλλά μεγαλοτσιφλικάς και έλιωνε για μένα», αυτό σου «χτυπάει» όταν τη στριμώξεις αγρίως στα σχοινιά της ενδοοικογενειακής έριδας.

Και γιατί δεν το έκανες χριστιανή μου; «Γιατί  κι εγώ ο μ@λ@κ@ς τυφλώθηκα από τα νάζια και την ομορφιά σου, ήρθε και αναπάντεχα η Μαλβίνα ως καρπός του νεανικού μας σφρίγους και του έρωτά μας», της απαντάς λέγοντας με απολογητικό ύφος για πολλοστή φορά την πάσα αλήθεια. Είναι μια από τις στιγμές που πέφτουν οι μάσκες, έστω και για λίγο, προ του νέου τυπικού συμβιβασμού, μιας και τα δεσμά του γάμου σας είναι άλυτα, κυρίως λόγω ανωτέρας βίας…

Όταν  ως πολίτες, δεν παίρνουμε χαμπάρι τα βασικά και τα ξεκάθαρα, τα όσα διαδραματίζονται στη δημόσια σφαίρα, δεν αντιλαμβανόμαστε ποιοι είναι οι πραγματικοί μας εχθροί, παρά μας φταίει ο έρημος ο σύζυγος που «βιο-παλεύει» για τα αυτονόητα, ή, η δύστυχη η γυναίκα που και αυτή αισθάνεται από την πλευρά της σαφέστατα αδικημένη από τις κακοτοπιές και τα απρόβλεπτα σενάρια της ζωής, κι ας της έλεγε η μάνα της ότι δικαιούται να γίνει βασίλισσα, πώς θα αντιληφθούμε τα υπόλοιπα; Δεν το αντιλαμβανόμαστε ότι ένα  διεθνές σύστημα σκοτεινής χειραγώγησης στρέφει τον ένα εναντίον του άλλου, καθαρά για λόγους αποπροσανατολισμού με εμφανή στόχο τον ξεπεσμό του θεσμού της οικογενείας με απώτερο σκοπό τη διάλυση του κοινωνικού ιστού και της εθνικής συνοχής;

Είπε και ξαναείπε με στόμφο η “I am the real queen of Europe”, αυτή η ξιπασμένη Ούρσουλα, κατά το πρόσφατο παρελθόν σαν Πρωθυπουργός της ΕΕ, ότι ξεχάστε αυξήσεις, ξεχάστε ρε ζωντόβολα την Παιδεία, την Υγεία, ξεχάστε και τις καλύτερες συντάξεις, γιατί μας απειλεί άμεσα με καταδρομική ο Ρώσος και πρέπει να επανεξοπλιστούμε. (Βασικά τρέμουμε για τις θεσούλες μας έτσι όπως τα έχουμε κάνει αλλά αυτό δεν σας το λέμε.)

Ας καθόμαστε εμείς αναπαυτικά στην πολυθρόνα της απάθειας και ας εκλαμβάνουμε τη φτώχεια ως κανονικότητα,  ας τσακωνόμαστε με το παραμικρό με τη γυναίκα και τα παιδιά μας, ας μας φταίνε για όλα τα φύλλα από τη μουριά του γείτονα που πέφτουν στην αυλή μας και ας ψαχνόμαστε επιμόνως, για καυγά στο καφενείο, στο λεωφορείο και στα φανάρια αν είμαστε «αυτοκινούμενοι».

Το τραγελαφικό στην υπόθεση είναι ότι πρωταγωνιστές σε αυτό το θέατρο του παραλόγου είμαστε όλοι εμείς, τα  παρακολουθούμε τα κατορθώματα μας,  στα δελτία ειδήσεων των θεάρεστων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ξυλοδαρμοί, ενδοοικογενειακή βία και υψηλή εγκληματικότητα. Λες και όλοι αυτοί οι παραβατικοί προσγειώθηκαν από άλλο πλανήτη. Δεν συνυπάρχουν μαζί μας στις γειτονιές, δεν τυχαίνει να γνωρίζουμε σε προσωπικό επίπεδο περιπτώσεις. Συμπολίτες μας είναι και δυστυχώς πολλοί από αυτούς τους δακτυλοδεικτούμενους ήταν υπεράνω πάσης υποψίας  διότι  πρωτύτερα δεν είχαν αναφερθεί βίαιες τάσεις ή συμπεριφορές για λογαριασμό τους. Αύριο ενδέχεται να είσαι εσύ, εγώ, αυτός…

Στο κάτω-κάτω της γραφής, τα όσα εγκληματικά διαδραματίζονται στις γειτονιές και στους δρόμους της χώρας μας, θα φαντάζουν ως ευχάριστα και ρομαντικά, μπροστά σε όσα τραγικά πρόκειται να επακολουθήσουν, αν και εφόσον βεβαίως γίνει η στραβή και «σπάσει το σκοινί» που όλοι τους οι «πνευματικοί» και «πολιτικοί ταγοί» τραβάνε μετά μανίας.