Ο Μητσοτάκης κάνει σόου στο Καστελόριζο και ο Γεραπετρίτης μιλάει για συνυποσχετικό!

Σε μία περίοδο που η Τουρκία έχει αναβαθμίσει ποιοτικά την αναθεωρητική πρακτική της, θέτοντας επί του πεδίου το σύνολο των αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με τον κίνδυνο της δημιουργίας τετελεσμένων να είναι μεγαλύτερος από ποτέ, η κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανη τις εξελίξεις αδυνατώντας να διαχειριστεί τις συνέπειες της υποχωρητικής – κατευναστικής πολιτικής των δήθεν «ήρεμων νερών» τόσο στο επίπεδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων όσο και στο πλαίσιο της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Η επίσκεψη Μητσοτάκη στο Καστελλόριζο, επιχειρείται να προβληθεί ως ο πατριωτικός ηρωισμός ενός πρωθυπουργού που αν και υπέρμαχος της πολιτικής της προσέγγισης με την Τουρκία, αντιδρά στην αυξανόμενη προκλητικότητα της γείτονος. Είναι ηρωισμός το αυτονόητο; Προφανώς όχι!

Διότι δυστυχώς όσες επισκέψεις και αν πραγματοποιήσει ο Κ. Μητσοτάκης σε ακριτικά φυλάκια, όσα «μηνύματα» προς την Τουρκία και αν στείλει ευρισκόμενος σε αυτά, τίποτα δεν μπορεί να πείσει για την αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής.

Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ ο Κ. Μητσοτάκης ήταν στο Καστελλόριζο σε μία υποτίθεται ιδιαίτερου συμβολισμού επίσκεψη, ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, έδινε το στίγμα της ελληνικής διπλωματίας στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας φρόντισε να ενημερώσει τη γείτονα για «την προσήλωση της Ελλάδας στον διάλογο» και «την ετοιμότητά της για επίλυση της διαφοράς της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο», διευκρινίζοντας πάντως ότι «με τα σημερινά δεδομένα, δεν συντρέχουν ακόμη οι προϋποθέσεις για να αρχίσει ουσιαστική συζήτηση επί του συνυποσχετικού» που θα οδηγούσε στη Χάγη.

Ο Γ. Γεραπετρίτης επανέλαβε ότι η Αθήνα αναγνωρίζει ως μοναδική ελληνοτουρκική διαφορά που μπορεί να παραπεμφθεί σε διεθνή δικαιοδοσία την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, τονίζοντας ότι ζητήματα ελληνικής κυριαρχίας δεν πρόκειται να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Μίλησε όμως για «την επίλυση της διαφοράς της οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών» στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας.

Τι σημαίνει αυτό και ποια είναι η παγίδα; Μήπως με την αναφορά σε θαλάσσιες ζώνες, ανοίγει ουσιαστικά θέμα αιγιαλίτιδας ζώνης; Είναι γνωστό ότι η Τουρκία έχει χαρακτηρίσει απειλή πολέμου «casus belli» την επέκταση των χωρικών υδάτων πέραν των υφιστάμενων 6 νμ.

Πού είναι επομένως η εθνικά υπερήφανη εξωτερική πολιτική; Αν και με σόου σε ακριτικά φυλάκια, δυστυχώς δεν δίνονται σκληρές απαντήσεις στον τουρκικό αναθεωρητισμό, ο υπουργός Εξωτερικών φρόντισε να μην υπάρξουν παρερμηνείες.