Με την παραγωγή «Λυσιστράτη», μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κωμωδίας του Αριστοφάνη, σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μπούρα και σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία και απόδοση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ Αστέριου Πελτέκη, συμμετέχει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, την Παρασκευή 21 και το Σάββατο 22 Αυγούστου.
Στον ρόλο της Λυσιστράτης η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου. Μαζί της οι Κατερίνα Παπουτσάκη, Κρατερός Κατσούλης, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Παναγιώτης Πετράκης, Νίκος Γεωργάκης, Γιάννης Χαρίσης, Σοφία Καλεμκερίδου και μια πλειάδα ταλαντούχων ηθοποιών από το δυναμικό του θεάτρου. Η συγκεκριμένη παράσταση, με όχημα το γέλιο, εδράζεται με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα στην εντροπία στην οποία συχνότατα εκπίπτει μια κοινωνία. Ο σκηνοθέτης Αστέριος Πελτέκης επισημαίνει: «Είναι ένα βαθύτατα πολιτικό, ανθρωπολογικό έργο που εστιάζει στη στιγμή κατά την οποία μια κοινωνία, εξαντλημένη από τη φθορά, αναζητά επειγόντως έναν νέο τρόπο οργάνωσης σε όλους τους τομείς. Ο Αριστοφάνης, με όπλο το γέλιο, μιλά για κάτι εξαιρετικά σοβαρό, όχι μέσω της σοβαροφάνειας αλλά με γνήσια λυρική “κωμική” σοβαρότητα, για την εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία».
Ο υπεύθυνος για τη δραματουργική επεξεργασία – απόδοση του έργου στο σκηνοθετικό του σημείωμα τονίζει πως «στη “Λυσιστράτη”, η πόλη-κράτος βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το κομβικό σημείο. Σε ένα καθεστώς παρατεταμένης φθοράς, όπου ο πόλεμος έχει καταστεί αυτοσκοπός, η πολιτική έχει αποκοπεί από την ανθρώπινη εμπειρία και το σώμα έχει εξοριστεί από τον δημόσιο λόγο. Ο,τι υποτίθεται ότι υπηρετεί το κοινό καλό λειτουργεί πια μηχανικά, χωρίς νόημα, χωρίς προοπτική».
Στην παράσταση η αρχετυπική μορφή του έργου δεν προτείνει μια μεταρρύθμιση, δεν εισηγείται έναν νέο θεσμό, δεν ομιλεί τη γλώσσα της εξουσίας. Η αποχή από τον έρωτα δεν λειτουργεί «τιμωρητικά», αλλά, όπως επισημαίνουν οι συντελεστές της, σαν πράξη «αναστολής της εντροπίας». Ενα προσωρινό «πάγωμα» του συστήματος, ώστε να δυνηθεί να επανεκκινήσει. Η κωμωδία δεν λειτουργεί ως εκτόνωση αλλά ως μηχανισμός αποκάλυψης.
Το γέλιο γεννάται από την αμηχανία ενός κόσμου που αιφνιδίως συνειδητοποιεί τη «γελοιότητά» του. Οι ανδρικοί χαρακτήρες δεν διακωμωδούνται επειδή είναι κακοί ή άχρηστοι, αλλά επειδή είναι εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που δεν δύνανται πλέον να ελέγξουν. Ο Αριστοφάνης με τη «Λυσιστράτη» του υπενθυμίζει ότι κάθε κοινωνία που χάνει την επαφή με τη χαρά οδηγείται αναπόφευκτα στη βία. Και ταυτοχρόνως καταδεικνύει ότι η ανασύνταξη δεν εκκινεί εκ των άνω, από την εξουσία, αλλά από το συλλογικό ένστικτο επιβιώσεως.
