Πριν το «αστραφτερό» πάρτι του Λονδίνου ξεκινήσει (καλό ή κακό είναι μια άλλη συζήτηση, περί ορέξεως άλλωστε…) κανείς δεν έβαζε το χέρι του «στη φωτιά» ότι η Ελλάδα θα επέστρεφε στη βάση της με αριθμό μεταλλίων που θα ζάλιζε ευχάριστα τους Ελληνες. Τα 16 της Αθήνας, τα 13 του Σίδνεϊ, τα οκτώ της Ατλάντα, αλλά ακόμη και τα τέσσερα του Πεκίνου δεν ήταν μια ιστορία που φαινόταν ότι θα επαναλαμβανόταν με ευκολία τέτοια εποχή. Οι ελπίδες όμως υπήρχαν, συνοδεύοντας τα 103 μέλη (μετά την αποχώρηση της Παπαχρήστου και του Χονδροκούκη) που ταξίδεψαν στην αγγλική πρωτεύουσα. Οταν ωστόσο ήρθε η ώρα των «μαχών» η Ελλάδα έχασε! Σε κάποιες περιπτώσεις -ευτυχώς όχι σε όλες- τα αβγά και τα πασχάλια… Μετατρέποντας τις ελληνικές συμμετοχές σε μια εναγώνια προσπάθεια αναζήτησης μεταλλίων. Οι προβλέψεις του προέδρου της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής Σπύρου Καπράλου για συγκομιδή καλύτερη του Πεκίνου έβαλαν ψηλά τον πήχη όπως αποδείχθηκε.
Τα δύο χάλκινα μετάλλια παραπέμπουν στα «πέτρινα χρόνια» του ελληνικού αθλητισμού και στην προ Βαρκελόνης εποχή. Στην πρωτεύουσα της Καταλονίας είχε καταγραφεί η αρχή της άνοιξης του ελληνικού αθλητισμού με τα χρυσά του Πύρρου Δήμα και της Βούλας Πατουλίδου, ενώ τέσσερα χρόνια πριν στη Σεούλ η Ελλάδα είχε παρηγορηθεί μόνο με το χάλκινο του Μπάμπη Χολίδη. Ο ελληνικός υψηλός αθλητισμός βρίσκεται σε σταθερά καθοδική τροχιά μετά την Αθήνα το 2004 (16 μετάλλια με έξι χρυσά, έξι ασημένια και τέσσερα χάλκινα), ενώ στο Σίδνεϊ η ελληνική συγκομιδή ήταν 13 (4-6-3) και οκτώ στην Ατλάντα (τέσσερα χρυσά και τέσσερα ασημένια). Η κρίση που έχει αποφέρει σοβαρές περικοπές της κρατικής επιχορήγησης στις ομοσπονδίες, η σοβαρή μείωση των παροχών στους πρωταθλητές και η κατάρρευση των αθλητικών εγκαταστάσεων είναι προφανώς το ένα μέρος της εξήγησης. Η πραγματικότητα αυτή βέβαια δεν είναι αρκετή για να δικαιολογήσει τις αγωνιστικές αποτυχίες στους 30ούς Ολυμπιακούς, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις οφείλονται σε λάθος σχεδιασμό ή σε μειωμένης σοβαρότητας αντιμετώπιση της ολυμπιακής παρουσίας τους από τους αθλητές.
Η επιτυχία του Ηλία Ηλιάδη στην κατηγορία -90 κιλών στο τζούντο και η επίσης τρίτη θέση των Αλεξάνδρας Τσιάβου και Χριστίνας Γιαζιτζίδου στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών της κωπηλασίας, ήταν οι μόνοι λόγοι για να χαμογελάσουμε αυτή τη φορά. Μπορεί να καλομάθαμε στις τελευταίες διοργανώσεις, ωστόσο αυτό δεν αποσύρει τις ευθύνες της Πολιτείας, των ομοσπονδιών που διαχειρίζονται τα όποια χρήματα λαμβάνουν ακόμα, ούτε παράλληλα αθωώνει και όλους τους αθλητές, που ορισμένοι εξ αυτών μπήκαν στους αγώνες χωρίς την περίφημη ελληνική ψυχή. Η έλλειψη κινήτρων, η οικονομική κρίση και το βιοποριστικό πρόβλημα τους κράτησαν μακριά από τις επιδόσεις τους, ωστόσο δεν μπορεί αυτή να είναι η μοναδική δικαιολογία όταν κάποιος αγωνίζεται.
Η κάμψη
Η πιο μεγάλη απογοήτευση στο Λονδίνο ήταν ο στίβος, που για πρώτη φορά μετά τη Σεούλ δεν μας χάρισε μετάλλιο. Η συλλογή των 29 από το 1896 δεν είναι άλλωστε ευκαταφρόνητο νούμερο και υποχρεώνει πάντα την Ελλάδα να προσπαθεί. Στη σύγχρονη ιστορία του ο ελληνικός στίβος κατάφερε να δει αθλητές στο βάθρο, την ελληνική σημαία να κυματίζει στον υψηλότερο ιστό και τον εθνικό ύμνο να ηχεί στα στάδια. Μέχρι και το 1956 και τη διοργάνωση της Μελβούρνης ο στίβος είχε κατακτήσει 17. Η κάμψη που ακολούθησε κράτησε μέχρι τον Αύγουστο του 1992 και το «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» της Βούλας Πατουλίδου. Το 2004 ήταν μια κομβική χρονιά. Πολλά από τα μεγάλα μας αστέρια αποχώρησαν, όπως η Μιρέλα Μανιάνι και η Τασούλα Κελεσίδου. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Ετσι στο Πεκίνο ο αριθμός των μεταλλίων του στίβου επανήλθε στο ένα και μοναδικό, όπως το 1992 και μάλιστα σε χρώμα διαφορετικό, το χάλκινο. Τώρα, όμως, όλα μοιάζουν χειρότερα, καθώς επιστρέφουμε στα επίπεδα του 1960. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο ο ελληνικός στίβος επέστρεψε στα πέτρινα χρόνια. Μηδέν μετάλλια, όπως 1988, 1984, 1980, 1976, 1972, 1968, 1964 και 1960. Μόλις δύο αθλητές κατάφεραν να προκριθούν σε τελικό, ο επικοντιστής Κώστας Φιλιππίδης (ο οποίος κατετάγη έβδομος) και ο ακοντιστής Σπύρος Λεμπέσης. Η πρόκριση του Λεμπέση ήταν μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις, ενώ ήταν ένας από τους ελάχιστους που βρέθηκαν κοντά στις ατομικές επιδόσεις τους. Στην καλύτερη φετινή κατάστασή τους παρουσιάστηκαν ακόμη ο Αλέξανδρος Παπαμιχαήλ, ο οποίος σημείωσε νέο πανελλήνιο ρεκόρ στα 20 χλμ. βάδην και κατετάγη 15ος, η Στέλλα – Ηρώ Λεδάκη, η οποία ισοφάρισε το ατομικό της ρεκόρ στο επί κοντώ με άλμα στα 4,50 μ. αλλά αποκλείστηκε, η Τόνια Στεργίου, η οποία σημείωσε την καλύτερη φετινή επίδοσή της στο ύψος με 1,93 μ. αλλά κατετάγη 13η στον προκριματικό, ο Λυκούργος Τσάκωνας, ο οποίος ισοφάρισε το ατομικό του ρεκόρ στον ημιτελικό των 200 μ. με 20.52, ο Κώστας Δουβαλίδης, ο οποίος στον προκριματικό των 110 μ. εμπόδια έτρεξε κοντά στο δικό του πανελλήνιο ρεκόρ (13.37) με χρόνο 13.40 αλλά στον ημιτελικό βρέθηκε εκτός ρυθμού. Στα αξιοσημείωτα και η κατάρριψη της καλύτερης επίδοσης σε Ολυμπιακούς Αγώνες στον ακοντισμό επτάθλου από τη Σοφία Υφαντίδου με βολή στα 56,96 μ. αλλά και η πρόκριση της Ελένης Φιλάνδρα στα ημιτελικά των 800 μ. Συνολικά μόλις εννέα από τους 23 αθλητές και αθλήτριες του στίβου βρέθηκαν στην καλύτερη κατάσταση.
Η κολύμβηση
Στην κολύμβηση τα ελληνικά «δελφίνια» δεν μπόρεσαν να κολυμπήσουν σε τελικό, αλλά σε σχέση με το Πεκίνο, όπου δεν είχαν καταφέρει να μπουν ούτε σε ημιτελικό, έκαναν βήματα προόδου. Ο Γρηγοριάδης στα 100 μ. ύπτιο και δύο πρωτοεμφανιζόμενες, η Κριστέλ Βουρνά στα 100 μ. πεταλούδα και η Νόρα Δράκου στα 50 μ. ελεύθερο, έφθασαν ως τα ημιτελικά. Στην κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης (10 χλμ.) ο Σπύρος Γιαννιώτης, παρά τη συγκλονιστική προσπάθειά του δεν κατάφερε να ανεβεί στο βάθρο. Ο 32χρονος παγκόσμιος πρωταθλητής του 2011 κατετάγη τέταρτος. Στο ίδιο αγώνισμα η Μαριάννα Λυμπερτά δεν δικαίωσε τις ελπίδες που είχε δημιουργήσει η κατάκτηση πέρυσι του χάλκινου παγκόσμιου μεταλλίου. Οι φιλοδοξίες της παλιάς φρουράς του ελληνικού πόλο που επέστρεψε στην Εθνική ανδρών με στόχο μια τελευταία ευκαιρία διάκρισης δεν δικαιώθηκαν. Η ελληνική ομάδα παρουσιάστηκε χωρίς σταθερή απόδοση και παραδόθηκε στα κρίσιμα ματς.
Ικανοποιητική ήταν η εμφάνιση του ελληνικού ντουέτου της συγχρονισμένης κολύμβησης (Σολωμού, Πλατανιώτη) που πλασαρίστηκαν στην 8άδα. Στην αφάνεια πέρασε η συμμετοχή του Στέφανου Παπαρούνα στις καταδύσεις (26ος).
Αλλα σπορ
Χωρίς μετάλλιο για δεύτερη σερί ολυμπιακή διοργάνωση έμεινε η ελληνική γυμναστική, παρά το γεγονός ότι στο Λονδίνο έστειλε δύο από τους κορυφαίους σπεσιαλίστες του κόσμου, τον Βλάση Μάρα στο μονόζυγο και τον Βασίλη Τσολακίδη στο δίζυγο. Ο δις παγκόσμιος και πεντάκις Ευρωπαίος πρωταθλητής του μονόζυγου για τρίτη ολυμπιακή διοργάνωση δεν μπόρεσε να μπει στον τελικό, πληρώνοντας, όπως και στο Πεκίνο, την πτώση του, αποτέλεσμα ίσως του υπερβολικού ρίσκου που πήρε. Αντίθετα, ο Τσολακίδης στην παρθενική ολυμπιακή παρουσία του πήρε το εισιτήριο για τον τελικό, όπου όμως εμφανίστηκε διστακτικός και χωρίς αυτοπεποίθηση, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην έκτη θέση.
Στις μεγάλες απογοητεύσεις της ελληνικής αποστολής ήταν η ιστιοπλοΐα, της οποίας οι άνθρωποι ήλπιζαν σε μετάλλια. Πιο κοντά βρέθηκε ο Κοκκαλάνης, ο οποίος κατετάγη 6ος, ενώ αντίθετα τα άλλα δύο ελληνικά σκάφη δεν μπόρεσαν σε καμία στιγμή να πείσουν ότι μπορούσαν να διεκδικήσουν θέση στο βάθρο. Ο Μιττάκης κατετάγη 14ος ενώ το πλήρωμα των 470 στη 19η θέση.
Η ξιφασκία, με τη Βάσω Βουγιούκα, βρέθηκε πιο κοντά στο όνειρο, αλλά ο τραυματισμός της στη διάρκεια του νικηφόρου αγώνα της με την Πολωνέζα Σόσα της στοίχισε στη συνέχεια την πρόκριση στα ημιτελικά, αφού ηττήθηκε στα προημιτελικά από την Κιμ (Ν. Κορέα). Η 26χρονη οδοντίατρος έμεινε πέμπτη, αλλά άφησε πολλές υποσχέσεις. Στην ποδηλασία πίστας ο Χρήστος Βολικάκης, παρά τις επιτυχίες του στα παγκόσμια πρωταθλήματα, δεν μπόρεσε στη δεύτερη ολυμπιακή εμφάνισή του να τις επιβεβαιώσει μένοντας στην 9η θέση του κέιριν.
