Στην εποχή των παχιών αγελάδων του «εκσυγχρονισμού», που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την πορεία της χώρας προς τον γκρεμό, τότε δηλαδή που οι σπατάλες ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο και τα οικονομικά μεγέθη άρχισαν να εκτροχιάζονται, η Ελλάδα αγόρασε (το 2003) και το τρίτο κατά σειρά πρωθυπουργικό αεροσκάφος της.
Χρειάστηκε να περάσουν εννέα χρόνια ώστε με απόφαση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να μπει στο ένα πωλητήριο, ενώ τα άλλα δύο διατίθενται για εκπαιδευτικές και άλλες ανάγκες της Πολεμικής Αεροπορίας.
Λίγο νωρίτερα, το 2002, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης υπέγραφε τη διάθεση κονδυλίου ύψους 27.500.000 δολαρίων, ώστε η χώρα μας που μόλις είχε μπει στην ΟΝΕ, να ακολουθήσει τα πρότυπα των χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά και να αγοράσει το δεύτερο κατά σειρά ελληνικό VIP αεροσκάφος. Πρώτος του επιβάτης ήταν ο τότε υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ Νίκος Χριστοδουλάκης, ο οποίος επιβιβάστηκε στο νεότευκτο Embraer Legacy με προορισμό την Κοπεγχάγη για την ευρωπαϊκή σύνοδο.
Δεν άργησε, μάλιστα, να προστεθεί στον ελληνικό στόλο και το τρίτο, το οποίο έμελλε να γίνει και η ναυαρχίδα. Το αμερικανικής προέλευσης Gulfstream V αποκτήθηκε επί κυβέρνησης Σημίτη το 2003 για να καλύπτονται οι ανάγκες της ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Το συγκεκριμένο είχε τη δυνατότητα για υπεραντλατικά ταξίδια, ενώ την ίδια στιγμή προσέφερε τις απαραίτητες ανέσεις. Μπορεί να πετά συνεχώς επί 14 ώρες, ενώ κατά την πτήση ο επιβάτης του είχε την άνεση να εργαστεί, να συσκεφθεί με συνεργάτες του, να επικοινωνήσει δορυφορικά με οποιοδήποτε σημείο της Γης κι αν χρειαστεί, να κοιμηθεί.
Με άλλα λόγια, η χώρα μας εκείνη τη διετία προχώρησε στην αγορά δύο αεροσκαφών, δαπανώντας ένα ποσό που ξεπερνά τα 50.000.000 δολάρια, ενώ είχε στη διάθεσή της και το Embraer των 30 (ή 32) θέσεων, το οποίο μας είχε δοθεί το 1999 πάλι επί Κ. Σημίτη ως αντιστάθμισμα της αγοράς των 4 «ιπτάμενων ραντάρ» από τη Βραζιλία. Επί της ουσίας δηλαδή από το 1999 μέχρι το 2003 η Ελλάδα δημιούργησε έναν στόλο που αποτελούνταν συνολικά από τέσσερα «χλιδάτα» αεροσκάφη.
Τις ανέσεις από τις αγορές της κυβέρνησης Σημίτη τις απολάμβαναν όλα τα κυβερνητικά στελέχη. Πλέον ήταν παρελθόν για τους υπουργούς τα ταξίδια με αεροπλάνα της γραμμής, αφού υπήρχαν διαθέσιμα τουλάχιστον τρία αεροσκάφη. Και, μάλιστα, με όλες τις πολυτέλειες. Αλλωστε, τότε το χρήμα έρεε άφθονο και η χρονική περίοδος προσφερόταν για πολυδάπανες δραστηριότητες.
Αν και η χρήση τους ήταν ιδιαίτερα κοστοβόρα για το Ελληνικό Δημόσιο, δεν έλειψαν στην πορεία και οι περιπτώσεις κατάχρησης. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, και μάλιστα όταν η κρίση είχε ήδη χτυπήσει την πόρτα μας, ήταν το 2011. Ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο νυν πρόεδρος του κόμματος Ευάγγελος Βενιζέλος είχαν σηκώσει και τα δύο κυβερνητικά αεροσκάφη προκειμένου να ταξιδέψουν στον ίδιο προορισμό, τις ίδιες ημερομηνίες και για την ίδια συνεδρίαση!
Συγκεκριμένα οι δύο άνδρες, προκειμένου να παραστούν στην κρίσιμη, αλλά προγραμματισμένη από καιρό Σύνοδο Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, αντί να πάρουν ένα αεροσκάφος για να μεταβούν στις Βρυξέλλες, ταξίδεψαν με διαφορετικά. Ο μεν κ. Βενιζέλος μετέβη στις Βρυξέλλες την 21η Οκτωβρίου και επέστρεψε την 27η Οκτωβρίου, ο δε κ. Παπανδρέου μετέβη στις Βρυξέλλες την 22α Οκτωβρίου, επέστρεψε από εκεί την 24η του μηνός και ταξίδευσε και πάλι στην έδρα της Ε.Ε. την επόμενη 25η Οκτωβρίου, επιστρέφοντας από εκεί την 27η Οκτωβρίου. Τον Δεκέμβριο του 2010, άλλωστε, το πρωθυπουργικό αεροσκάφος είχε χρησιμοποιήσει (όπως είχε αποκαλύψει η «δημοκρατία») και ο Γ. Παπακωνσταντίνου ως υπουργός Οικονομικών για να πάει στη Ρώμη, για την κηδεία του τότε συμβούλου του Γ. Παπανδρέου Τομάσο Πάντοα – Σκιόπα.
Επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου τα κυβερνητικά αεροσκάφη γύρισαν ολόκληρο τον κόσμο.
Πραγματοποίησαν συνολικά 36 πτήσεις, διαρκείας 864,4 ωρών, μεταφέροντας επισήμους, με συνολικό κόστος που έφτασε τα 5.800.000 ευρώ. Πρωταθλητής, βέβαια, σε πτήσεις αναδείχτηκε με διαφορά ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε ταξιδέψει σε ολόκληρη την υφήλιο, ώστε να σώσει την Ελλάδα από τη δίνη της οικονομικής κρίσης…
