Οταν ο Αντώνης Σαμαράς επισημαίνει, κατ’ επανάληψη, ότι μετά τη Σύνοδο Κορυφής θα εγκατασταθεί στο υπουργείο Ανάπτυξης, δείχνει -και αυτό θα έπρεπε να είχε ανησυχήσει τον αρμόδιο υπερυπουργό Κωστή Χατζηδάκη- ότι δεν είναι ικανοποιημένος από το μέχρι σήμερα παραγόμενο έργο.
Και πώς να είναι ικανοποιημένος ο πρωθυπουργός όταν η ανάπτυξη στη χώρα έχει πέσει κάτω από το μηδέν, όταν δεν έχει γίνει ούτε μια μεγάλη μεταρρύθμιση, όταν το ΕΣΠΑ μένει κολλημένο στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, όταν οι τιμές κυριολεκτικά τραβoύν την ανηφόρα, το παραεμπόριο ανθεί και η μοναδική αναπτυξιακή πρωτοβουλία του («τσάρου» Ανάπτυξης, Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων) κ. Χατζηδάκη εξαντλείται στη δημιουργία πίστας Formula 1 στην Πάτρα. Την ίδια στιγμή βέβαια ο κ. Χατζηδάκης παραμένει στο απυρόβλητο των βαρόνων των ΜΜΕ, οι οποίοι έχουν επενδύσει πολλά (αν όχι τα πάντα) επάνω του.
Λίγοι μήνες εξουσίας αρκούν για να σε «απογειώσουν», έλεγε κάποτε ένας μεγάλος Ελληνας πολιτικός.
Φανταστείτε τι μπορεί να πάθει κανείς αν μια ζωή δηλώνει «επάγγελμα: πολιτικός».Πετάει μονίμως στα… σύννεφα. Από αυτό το σύνδρομο φαίνεται ότι πάσχει και ο Κωστής Χατζηδάκης, μια και νιώθει την πτώση της συγκυβέρνησης να ζυγώνει , όπως ο ίδιος τουλάχιστον λέει στους στενούς συνεργάτες του, αλλά ταυτόχρονα τη δική του ευκαιρία να ηγηθεί της παράταξης που τον αποκατέστησε επαγγελματικά πιο κοντά από ποτέ.
Γι’ αυτό όλο το στρατηγείο του βρίσκεται σε εγρήγορση. Δουλεύουν νυχθημερόν οι σύμβουλοί του. Και είναι πολλοί. «Παιδιά» μάλιστα αποτυχημένων υπουργών της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, οι οποίοι ο καθένας από το πόστο του οδήγησαν εν πολλοίς τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Οι σύμβουλοι φυσικά δεν ασχολούνται με την προώθηση των θεμάτων του καίριου υπουργείου που του εμπιστεύτηκε ο πρωθυπουργός, αλλά με την επόμενη ημέρα στη Ν.Δ. Μάλιστα, οι κακές γλώσσες ισχυρίζονται ότι έχουν μοιραστεί ήδη τα βασικά πόστα.
Την ίδια στιγμή φυσικά δεν έχει καταφέρει να πετύχει απολύτως τίποτα σε κυβερνητικό επίπεδο, προφανώς γιατί δεν προλαβαίνει από τις πολιτικές ζυμώσεις, καθιστώντας έτσι ίσως τον πιο αναποτελεσματικό υπουργό της κυβέρνησης. Ακόμη και το νομοσχέδιο που παρουσίασε πρόσφατα για τα υδροπλάνα στην ουσία τα κρατάει καθηλωμένα στη θάλασσα, αφού πλέον οι όροι και οι προϋποθέσεις που περιλαμβάνονται στο νέο σχέδιο νόμου για τη δημιουργία υδατοδρομίων στην Ελλάδα ουσιαστικά καθιστούν αδύνατη την επάνοδο τους στον ελληνικό ουρανό και την ελληνική θάλασσα.
Ακόμη, πριν από λίγες ημέρες παρουσίασε την ψευτοκατάργηση των εμποδίων για τις επενδύσεις στην Ελλάδα, προωθώντας το μοντέλο της «Υπηρεσίας Μιας Στάσης» χωρίς να καταργεί όλες εκείνες τις υπηρεσίες που πλούτιζαν ρουφώντας το αίμα κάθε ανθρώπου που είχε ως στόχο να μη διοριστεί στο Δημόσιο, δίνοντάς τους απλώς νέο όνομα (Γενική Διεύθυνση Αδειοδοτήσεων).
Επιπλέον, ετοιμάζεται να επιβαρύνει το Ελληνικό Δημόσιο, όπως έκανε και με την πώληση της Ολυμπιακής, με ποσό που θα αγγίξει το 1 δισ. ευρώ και το οποίο θα πρέπει να δοθούν στους εργολήπτες και στις τράπεζες, εφόσον προχωρήσει στη ματαίωση του Ε65, ενώ με τα ίδια χρήματα θα μπορούσε να ολοκληρώσει το έργο.
Την ίδια στιγμή βέβαια, είναι αλήθεια ότι ο κ. Χατζηδάκης, και ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα, δουλεύει ώρες πολλές και προσπαθεί. Φυσικά όλοι, πολύ περισσότερο οι πολιτικοί, κρίνονται από το παραγόμενο αποτέλεσμα. Επίσης, είναι από τους πολιτικούς εκείνους που δεν προκαλεί με την εν γένει συμπεριφορά του.
Η αναποτελεσματικότητα Χατζηδάκη όμως κρατάει χρόνια, από την κυβέρνηση Καραμανλή, όταν μαζί με τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Παπαθανασίου και τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Γιώργο Σουφλιά συμμετείχε στην… τρόικα εσωτερικού, που είχε αναλάβει τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας. Με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.
Υπενθυμίζεται ότι κ. Χατζηδάκης είχε περάσει από το συγκεκριμένο υπουργείο και για 9 μήνες, στην τελευταία Κυβέρνηση Καραμανλή. Τότε, έχοντας ένα ευρωπαϊκό μεταρρυθμιστικό οίστρο, είχε ζητήσει ως ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός να επενδύσουν ιδιώτες και ΔΕΗ στον τομέα της ενέργειας. Και τελικά για το μόνο που κατάφερε να πείσει τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού ήταν να αλλάξει τα… έντυπα των λογαριασμών του ηλεκτρικού ρεύματος. Η αλήθεια είναι ότι ο επί πολλά χρόνια διατελέσας ευρωβουλευτής και «παιδί της ΟΝΝΕΔ» έδωσε εξετάσεις στο δύσκολο υπουργείο Ανάπτυξης και κάθε άλλο παρά προβιβάσιμο βαθμό πήρε.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που απογοητεύτηκαν από τις κυβερνητικές επιδόσεις τού επί 14 σχεδόν χρόνια ευρωβουλευτή στους δύο υπουργικούς θώκους τους οποίους έλαβε από τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Αμέσως μετά την εκλογή του στη Β΄ Αθηνών το 2007 (στην έβδομη θέση, με 51.381 σταυρούς), την οποία οφείλει εν πολλοίς στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος τον πήρε κυριολεκτικά από το χέρι και τον περπάτησε στην αχανή και δύσκολη Β΄ Αθηνών, ο Κωστής Χατζηδάκης ορίστηκε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών.
Απέτυχε να κερδίσει το μεγάλο στοίχημα της πρώτης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας για την Ολυμπιακή.
Και βέβαια το 1.000.000 ευρώ που έχανε καθημερινά το ελληνικό κράτος από την πονεμένη ιστορία του εθνικού αερομεταφορέα συνέχισε να το χάνει καθ’ όλη τη διάρκεια της υπουργίας του.
Ενα άλλο σημείο στο οποίο ο κ. Χατζηδάκης προσπαθεί επιμελώς να μην αναφερθεί είναι η περίφημη αυτή ιστορία της ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρηματιών από το ΤΕΜΠΜΕ. Ακούστηκαν ουκ ολίγα για όσα υπέστησαν οι μικρομεσαίοι, μεσούσης μάλιστα της οικονομικής κρίσης, στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν με τη βοήθεια του σοβαρού αυτού μέτρου. Ομως ο κ. Χατζηδάκης και οι συνεργάτες του δεν τα κατάφεραν να λύσουν το προβλήματα που ανέκυψαν στην πορεία με αποτέλεσμα το ευεργετικό εκείνο μέτρο να μην είναι δυνατόν να προσμετρηθεί στα θετικά της κυβερνητικής πολιτικής στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.
Ο Κωστής Χατζηδάκης θήτευσε στο υπουργείο Ανάπτυξης επί περίπου εννέα μήνες. Και παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο υπουργείο θεωρείται ως το κατεξοχήν παραγωγικό, η παρουσία του εκεί δεν συνοδεύτηκε από κάποιο εντυπωσιακά αναπτυξιακό στοιχείο. Ακόμη και η μεγάλη επιτυχία, όπως θέλει να λέει, για την πώληση της Ολυμπιακής στη MIG του Ανδρέα Βγενόπουλου, ο οποίος εμφανίστηκε την ύστατη στιγμή, επιβάρυνε την ελληνική οικονομία δίνοντας σκανδαλώδεις αποζημιώσεις στους «εργαζομένους» της Ολυμπιακής, μη θέλοντας να συγκρουστεί με το πελατειακό κράτος.
Εν κατακλείδι. Οταν ο 47χρονος σήμερα πολιτικός επέστρεψε στην Ελλάδα από το Ευρωκοινοβούλιο προκειμένου να ασχοληθεί με την εγχώρια πολιτική πραγματικότητα, υπήρξαν κάποιοι οι οποίοι απόρησαν.
«Μα καλά βρίσκεται στην πολιτική από τα 29 χρόνια του. Μόλις δηλαδή τελείωσε τις σπουδές του. Πώς γνωρίζει οτιδήποτε για την παραγωγική διαδικασία, ώστε να κληθεί να εφαρμόσει μέτρα για την προάσπισή της» διερωτήθηκαν ορισμένοι τότε.
Ομως το σύστημα στήριξής του έσπευσε να κάνει λόγο για κακοήθειες, αφού «ο Κωστής δοκιμάστηκε και πέτυχε στα δύσκολα σαλόνια της Ευρωπαϊκής Ενωσης και κυρίως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου». Και αυτό ήταν αλήθεια, καθώς εκεί κυριολεκτικά διέπρεψε. Βέβαια τα γεγονότα άλλα απέδειξαν.
Ισως ο Κωστής Χατζηδάκης τελικά μείνει στην ιστορία ως ο πολιτικός που θα μπορούσε να πετύχει τόσα πολλά με το λιγότερο δυνατό κόστος, αν και δεν κουράστηκε καθόλου, καθώς είχε την υποστήριξη της Ντόρας Μπακογιάννη. Ομως κατάφερε εντελώς το αντίθετο. Να… κοστίσει πολιτικά πάρα πολλά και να μην καταφέρει στο πέρασμά του από παραγωγικά υπουργεία σχεδόν τίποτα. Φαίνεται δηλαδή ότι ο κ. Χατζηδάκης επιθυμεί διακαώς να κάνει πράξη αυτό που λέει το τελευταίο χρονικό διάστημα, ότι δηλαδή «πολιτεύεται σαν είναι η τελευταία φορά»…
Η αποχώρηση, η αναβάθμιση η αποτυχία
Τον Ιανουάριο του 2009 ο Ρεθυμνιώτης στην καταγωγή πολιτικός αποχωρεί από το υπουργείο Μεταφορών, καθώς απόδειξε ότι δεν ήταν σε θέση να χειριστεί το ευαίσθητο αυτό θέμα. Και αποχώρησε από το υπουργείο Μεταφορών για το οποίο υποσχέθηκε τόσα πολλά και έκανε τόσα λίγα. Η αλήθεια είναι ότι η τοποθέτηση – αναβάθμισή του στο υπουργείο Ανάπτυξης εξέπληξε όσους είχαν κατανοήσει τι δεν είχε κάνει στο Μεταφορών.
Παρά ταύτα, και στο υπουργείο Ανάπτυξης εμφανίστηκε ως άλλος «μεσσίας». Χωρίς όμως να δώσει ουσιαστικά – θετικά δείγματα γραφής, αφού, για παράδειγμα, δεν κατάφερε να τιθασεύσει τη διαρκώς ανοδική πορεία των καυσίμων στην Ελλάδα παρά τις πτώσεις του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές. Το ερώτημα αυτό παραμένει… μυστήριο. Πώς είναι δυνατόν οι Ελληνες πολίτες να συνεχίζουν να πληρώνουν πανάκριβη τη βενζίνη, ενώ η τιμή της διεθνώς έχει μειωθεί δραματικά;
