«Η Αφροδίτη είναι θυμωμένη». Η φράση είναι γραμμένη στα αγγλικά πάνω σε ένα πανό. Αλλωστε οι Κύπριοι μοιάζουν να μπορούν ακόμα και να θυμώνουν στα εγγλέζικα. Το πανό κρατά ένας από τους χιλιάδες πολίτες και καταθέτες, που δεν έχει πια πρόσβαση στον λογαριασμό του. Οπως δεν έχει πρόσβαση ούτε στα αγαθά των εμπορικών καταστημάτων κι ας είναι οι πόρτες τους ορθάνοιχτες. Τα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι σχεδόν άδεια, αφού «λεηλατήθηκαν» και οι προμηθευτές δεν δέχονται επιταγές παρά μόνο μετρητά. Ο επόμενος μήνας θα κυλήσει δίχως μισθό. Οι εικόνες με τις στάσεις πληρωμών και τις δεσμεύσεις των τραπεζικών καταθέσεων μάλλον Αργεντινή θυμίζουν.
Η «Αργεντινή της Μεσογείου» γέμισε με «σύννεφα από ακρίδες». Ετσι χαρακτήρισε η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» τους ιδιώτες τραπεζίτες που έχουν κατακλύσει το νησί για να προσελκύσουν πελάτες. Στις ουρές που σχηματίζονται στα μηχανήματα ανάληψης -όπου το ημερήσιο όριο δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 100 ευρώ- τα ανυπόμονα βλέμματα των «τραπεζικών ακρίδων» που βολιδοσκοπούν τον χώρο για την ανεύρεση πελατών συγχέονται με τα αγωνιώδη πρόσωπα του Κυπρίων που αναζητούν απελπισμένα έναν σωτήρα. Ο πανικός έχει αρχίσει ήδη να αποτυπώνεται σε εκφράσεις και κινήσεις. Στις κουβέντες τους πρωταγωνιστεί ο φόβος για έλλειψη τροφίμων και φαρμάκων. Πώς θα είναι η ζωή μετά τις στάσεις πληρωμών και τις δεσμεύσεις των τραπεζικών καταθέσεων; Το ερώτημα καίει τα χείλη και τις πένες, αλλά δεν υπάρχουν απαντήσεις, παρά υποθέσεις, στοιχήματα και προγνωστικά. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η έλλειψη ρευστότητας ήδη έχει φέρει σε απόγνωση την αγορά. Οι Κύπριοι αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες τους με 100 ευρώ. Εχουν μάθει άλλωστε να ζουν με πολύ περισσότερα μέσα στην οικονομική φούσκα που τους έθρεψε τόσα χρόνια. Οι πρώτες παραιτήσεις από κάποιες «βασικές πολυτέλειες» έχουν ξεκινήσει: Ακυρώσεις συνδρομών για ευρωζωνικές υπηρεσίες του ίντερνετ και συνδρομητικά τηλεοπτικά κανάλια. Στην Κύπρο «νυχτώνει» νωρίς. Οι Κύπριοι θυσιάζουν τη διασκέδασή τους αλλά και την παιδεία τους. Μέσα στο νέο καθεστώς «κατάσχεσης» δεν υπάρχει χώρος για «ιδιαίτερα μαθήματα».
Η Μεγαλόνησος δεν είναι μονάχα θυμωμένη και απελπισμένη. Για άλλη μια φορά είναι «ελεύθερη κατακτημένη». Αυτή τη φορά τουλάχιστον, προς το παρόν, μόνο οικονομικά.
Δήμητρα Αθανασοπούλου
