«Αυτό που θέλουν σήμερα οι Γάλλοι είναι αποτελέσματα. Ολοι θα κριθούν βάσει του αποτελέσματος. Εγώ περισσότερο απ’ όλους» λέει σε συνέντευξή του στο «Paris Match» ο Φρανσουά Ολάντ. Πρωταπριλιάτικο αστείο, σχολίασαν κάποιοι. Ομως η Πρωταπριλιά έχει περάσει και η Γαλλία οδηγείται σε ένα καλοκαίρι θερμό από κάθε άποψη. Ενας χρόνος με τον Ολάντ στο Μέγαρο των Ηλυσίων και ο Νικολά Σαρκοζί φαντάζει ως η πιο γλυκιά αμαρτία, ένα λάθος από επιλογή, που πολλοί ψηφοφόροι θα θελήσουν να επαναλάβουν, μάλλον συνειδητά. Ηδη οι Γάλλοι πολιτικοί σχολιαστές με το βλέμμα στο όχι και τόσο μακρινό 2017 πιστεύουν ότι εάν δεν συμβεί κάτι συγκλονιστικό, που θα ανατρέψει όλο το πολιτικό σκηνικό, στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών δύο θα είναι οι υποψήφιοι, ο Σαρκό και η Μαρίν Λεπέν. Ουδείς βλέπει τον Ολάντ στο σκηνικό, ούτε καν στον δεύτερο γύρο… Οι Σοσιαλιστές έχουν κάθε καλό λόγο να ανησυχούν και πιθανώς να ακονίζουν από τώρα τα μαχαίρια….
Πασχίζοντας να ανακτήσει την εμπιστοσύνη της απογοητευμένης κοινής γνώμης, που ακόμη αναμένει την εκπλήρωση των υποσχέσεων περί τόνωσης της εργασίας και της ανάπτυξης, ο Γάλλος πρόεδρος υπόσχεται τώρα να αντικαταστήσει τους αναποτελεσματικούς υπουργούς και να νομοθετήσει περισσότερο με προεδρικά διατάγματα προκειμένου να περάσει ταχύτερα μέτρα και μεταρρυθμίσεις. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα… Ο ανασχηματισμός δεν μπορεί να λύσει ως διά μαγείας την αποτυχία που χρεώνεται προσωπικά ο Ολάντ. Ενα χρόνο αφότου πέρασε τις πύλες του Μεγάρου των Ηλυσίων, ο Ολάντ βρίσκεται αντιμέτωπος με τα χειρότερα ποσοστά δημοφιλίας, μόλις 25%, για αρχηγό του γαλλικού κράτους μεταπολεμικά.
Η πρώτη επέτειος από την άνοδό του στη γαλλική προεδρία «γιορτάστηκε» την περασμένη Κυριακή με μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Διαδηλώσεις που έγιναν απ’ όλα τα πολιτικά στρατόπεδα – και τους Σοσιαλιστές. «Κάποια στιγμή επιλογές και κρίσεις πρέπει να γίνουν» λέει ο ίδιος στη συνέντευξη-απάντηση στους επικριτές του στο «Paris Match», τονίζοντας ότι οι υπουργοί του θα κριθούν βάσει του έργου τους, η ομάδα του -εφόσον χρειαστεί- θα αλλάξει για να διασφαλίσει την εφαρμογή οικονομικών μεταρρυθμίσεων και ο ίδιος είναι έτοιμος να περάσει ταχύτερα με προεδρικά διατάγματα μέτρα που απαιτούνται. «Ο ανασχηματισμός θα γίνει τη σωστή ώρα. Αυτό που θέλει σήμερα ο γαλλικός λαός είναι αποτελέσματα. Η ομάδα πρέπει να έχει αποτελέσματα στην απασχόληση, στην κατανάλωση, στην εκπαίδευση και στη θέση της Γαλλίας στον κόσμο. Ολοι θα κριθούν βάσει του αποτελέσματος, εγώ πάνω απ’ όλους» επισήμανε.
Τα προβλήματα του Ολάντ είναι δύο. Αναμφισβήτητα το βασικότερο είναι η πορεία της οικονομίας. Δεύτερο, αλλά εξίσου σημαντικό, η σχέση αλληλεξάρτησης με το Βερολίνο και η αποτυχία του Ολάντ να δημιουργήσει ένα αρραγές μέτωπο με τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Με την οικονομία να κατρακυλά προς την ύφεση, ο Γάλλος πρόεδρος καλείται να εκπληρώσει την υπόσχεσή του να βάλει φρένο έως τα τέλη του έτους στην αύξηση της ανεργίας, που έχει φτάσει στο 10,6%. Οπως όλα δείχνουν, θα εκτεθεί μια ακόμη φορά ενώπιον των ψηφοφόρων του που πίστεψαν στην «αλλαγή»… Η ανεργία έχει ξεπεράσει τα επίπεδα-ρεκόρ του 1997. Χιλιάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, ενώ τα λουκέτα και οι αποχωρήσεις ακόμη και γαλλικών εταιριών από την πατρίδα εξαιτίας της υψηλής φορολογίας αυξάνονται. Η κυβέρνηση επιμένει ότι ήδη εκπληρώθηκαν οι μισές από τις 60 προεκλογικές δεσμεύσεις του Ολάντ. Ανάμεσα σε αυτές και η υπ’ αριθμόν 31, περί του γάμου των ομοφυλοφίλων, η οποία δίχασε τους Γάλλους.
Μετά την παταγώδη αποτυχία στην επιβολή φόρου 75% σε όσους έχουν εισόδημα άνω του 1.000.000 ευρώ η σοσιαλιστική κυβέρνηση υπέστη τον απόλυτο διασυρμό με την υπόθεση Ζερόμ Καϊζάκ, του πολέμιου της διαφθοράς, αυστηρού υπουργού Προϋπολογισμού, που κυνηγούσε τη φοροδιαφυγή, αλλά με αλλουνού την τσέπη… Οι μυστικοί λογαριασμοί στην Ελβετία και στις off shore έδειξαν, με δεδομένο το πόστο του, το απύθμενο θράσος που είχε ο ίδιος, όπως και άλλοι άλλωστε πολιτικοί…
Η υπόθεση Καϊζάκ ήταν για πολλούς ψηφοφόρους η επιβεβαίωση ότι ο Ολάντ δεν μπορεί να επιβληθεί σε μία κυβερνητική ομάδα, στην οποία τα μέλη της αριστερής πτέρυγας, όπως ο υπουργός Βιομηχανίας Αρνό Μοντεμπούρ, συγκρούονται ανοιχτά με κεντρώους υπουργούς. Τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης εκτιμούν ότι ο Μοντεμπούρ «κινδυνεύει» σε έναν πιθανό ανασχηματισμό που συζητείται ευρέως στο Παρίσι μετά την παραίτηση-αποπομπή του Καϊζάκ.
Με φόντο το βαρύ πολιτικό κλίμα, η Κομισιόν έδωσε στη Γαλλία διετή παράταση για να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα κάτω από το 3%. Η κυβέρνηση Ολάντ εκτιμά ότι θα πετύχει τον στόχο νωρίτερα. Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιέρ Μοσχοβισί χαρακτήρισε την απόφαση της Κομισιόν σημείο καμπής,
επαναλαμβάνοντας ότι αν και η μείωση των ελλειμμάτων παραμένει σημαντικός στόχος, η Ευρώπη ωστόσο πρέπει να κινηθεί προς ένα φιλοαναπτυξιακό δόγμα θετικής απομείωσής τους. Κάλεσε επίσης τη Γερμανία να είναι ευέλικτη και να σεβαστεί τη διαφορετικότητα της Ευρώπης, χωρίς να επικεντρώνεται στους κανόνες και στην πειθαρχία.«Είναι αλήθεια ότι η Γερμανία είναι παραδοσιακά πολύ προσκολλημένη στους κανόνες. Στους κανόνες και στην πειθαρχία, τα οποία είναι πράγματα που έχουμε ανάγκη, αλλά ταυτοχρόνως πρέπει να είμαστε ικανοί για ευελιξία, κατανόηση και σεβασμό της διαφορετικότητάς μας» είπε. Το Παρίσι προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από το Βερολίνο, ακόμη όμως αναζητά τον τρόπο και συμπεριφέρεται σαν ένα άτσαλο παιδί. Ο Λοράν Ζοφρέν, συγγραφέας και διευθυντής του «Nouvel Observateur», δίνει τη δική του ερμηνεία για την αντιδημοφιλία του Ολάντ. «Βρισκόμαστε σε θύελλα και στη θύελλα πρέπει να αντιδράς με πολλή ενέργεια κι αποφασιστικότητα. Τώρα ο Ολαντ εφαρμόζει μια σωστή σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Εχει ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, εφαρμόζει τη μία αλλαγή μετά την άλλη και στις ομιλίες του αποφεύγει τη δραματοποίηση των καταστάσεων. Αλλά ξαφνικά ο κόσμος λέει ότι ο Ολάντ δεν έχει καταλάβει ότι η κατάσταση είναι δραματική. Αυτός πιστεύω ότι είναι κι ένας από τους λόγους που έχει γίνει τόσο αντιδημοφιλής. Μπορεί να μην κάνει πράγματα που προκαλούν σοκ, αλλά δίνει την εντύπωση μίας εξουσίας που δεν δοκιμάζει τα όρια και τις αντοχές. Γι’ αυτό και αδίκως δέχεται επιθέσεις. Η πολιτική του δεν είναι κακή. Κακή είναι η εφαρμογή της, επειδή είναι υποτονική και χαμηλών τόνων». Ο Ζοφρέν, συγγραφέας της «Ιστορίας της Αριστεράς του χαβιαριού» επισημαίνει ότι το σκάνδαλο Καϊζάκ είναι επιβαρυντικό, διότι η αποκαλούμενη «Αριστερά του χαβιαριού» στην πραγματικότητα αποτελείται από ανθρώπους ειλικρινείς, πλούσιους κι αριστερούς, που με την οικονομική τους ισχύ και την παρουσία τους μετατρέπουν την Αριστερά σε κατεστημένο. Μέρος του κατεστημένου αυτού δημιουργεί και τους μη ευνοημένους. Η «Αριστερά του χαβιαριού» καθοδηγείται τα τελευταία χρόνια από «το χρηματοπιστωτικό σύστημα, την κερδοσκοπία και τη διαφθορά».
“Αδύναμος ηγέτης όπως και ο Ραχόι”
Πολύ αυστηρός με τον Ολάντ είναι και ο διευθυντής της ισπανικής «El Mundo» Πέδρο Ραμίρες. Κατά την άποψή του, τόσο ο Γάλλος πρόεδρος όσο και ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι είναι αδύναμοι ηγέτες. Το κοινό τους σημείο είναι η έλλειψη πολιτικού θάρρους για να αντιμετωπίσουν το κατεστημένο και το στάτους κβο. Κι αυτό ισχύει τόσο στις εξωτερικές σχέσεις, ιδιαίτερα απέναντι στην Ανγκελα Μέρκελ, όσο και στο εσωτερικό μέτωπο, απέναντι στους μηχανισμούς των κομμάτων. «Δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση η νοσταλγία για τον Σαρκοζί» λέει ο Ισπανός δημοσιογράφος και προσθέτει: «Δεν βρισκόμαστε σε μια εποχή που η ήπια εξουσία μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Γιατί η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία δεν μπορούν να συγκροτήσουν ένα κοινό μέτωπο στους κόλπους της Ε.Ε.; «Οι Ιταλοί πέρασαν μια πολιτική κρίση και κανείς δεν ξέρει πόσο σταθερή θα αποδειχτεί η κυβέρνηση Λέτα» απαντά ο Πέδρο Ραμίρες. «Ο Ολάντ και ο Ραχόι αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν ευθέως τα προβλήματα. Αποτέλεσμα: η Μέρκελ έχει μια ηγεμονική θέση στην Ευρώπη».
Ο Ολάντ αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων… Ηταν καλύτερος ο Σαρκοζί; Πιθανόν όχι, όμως είχε το χάρισμα να πείθει ακόμη κι αν αυτά που έλεγε και υποστήριζε ήταν ουσιαστικά ντιρεκτίβες του Βερολίνου..
Στέλλα Θεοδώρου
