Πώς να πιαστείς από έναν τόπο που σε θεωρεί ανεπιθύμητο και σε διώχνει; Ιδού ένα πατριωτικό θέμα για δημόσια διαβούλευση…
➜ «Τη βλέπεις;» ρώτησε τον κολλητό μου, δείχνοντας τη γυναίκα του που περίμενε αγχωμένη στον προθάλαμο του ιδιωτικού του ιατρείου, ο μαιευτήρας. «Ναι, τι…» απάντησε κάπως στα χαμένα αυτός. «Δεν τη λυπάσαι;» τον ξαναρώτησε μπαίνοντας ωμά στο ψαχνό ο γιατρός. «Εχετε ήδη δύο υγιή και γερά παιδιά. Να είστε ευγνώμονες. Αλλοι παλεύουν μια ζωή και δεν τα καταφέρνουν. Είδες πόσο συντετριμμένο έφυγε το προηγούμενο ζευγάρι από δω. Μια τρίτη γέννα θα φέρει τη δικιά σου σε όρια από τα οποία δεν θα επιστρέψει ποτέ. Οι γυναίκες σήμερα, λόγω αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων, γεννάνε αργότερα. Μην το κάνετε. Αυτή η εγκυμοσύνη θα τη διαλύσει…».
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ Αυτά του ’πε του κολλητού μου ο γιατρός και η συμβία του, αφού της εξήγησε πώς είχε το πράγμα, δέχθηκε μάλλον ανακουφισμένη να υποβληθεί σε άμβλωση. Θυμάμαι στο Πανεπιστήμιο, άλλον, -αυτός εντελώς ανεύθυνος- κολλητό στη Σαλονίκη, χωρίς ακόμη να έχουν νομιμοποιηθεί οι αμβλώσεις, τον έρανο που κάναμε για την έκτρωση -τι κακόηχη λέξη…- της κοπέλας του. Χρόνια μετά, η αστυνομική μου ταυτότητα παρέμενε λάφυρο σε κείνη την παράνομη κλινική -δεν υφίσταται σήμερα- όπου την άφησα, δηλώνοντας ψεύτικα για υπέρτερους λόγους ότι ήμουν ο «πατέρας» σε μια ανεπιθύμητη κύηση…
➜ Πάει καιρός που με τη σύντροφό μου χαζεύαμε στον ναό του Ποσειδώνα, στο Σούνιο, μια δροσερή, νέα γυναίκα που μπουσούλαγαν στα πόδια της τρία παιχνιδιάρικα κουτσούβελα. Ξένη νομίσαμε πως ήταν και της μιλήσαμε στ’ αγγλικά. «Ελληνίδα, είμαι» μας λέει. «Ζω μόνιμα στο Βέλγιο». Τριάντα έξι χρονών με τρία παιδιά!.. «Και πώς, ρε θηρίο;» ξαναρωτάω. «Παιδικοί σταθμοί» εξηγεί. «Το κράτος βλέπει τη φορολογική σου δήλωση κι αναλόγως πληρώνεις. Εμείς πληρώνουμε ελάχιστα». Ανήκουστα πράγματα για την κυρά μου κι εμένα που αναστήσαμε δυο παιδιά μένοντας στο νοίκι, με σκληρή δουλειά πρωί με βράδυ, χωρίς, δυστυχώς, να μπορούμε να κρύψουμε τα λεφτά μας από την Εφορία και εννοείται χωρίς καμία βοήθεια από κανέναν σε αυτό το απολύτως εχθρικό κράτος.
➜ Το δικαίωμα στην άμβλωση, διάβασα κάπου στο διαδίκτυο και λυπάμαι που δεν κράτησα όνομα, δεν είναι άρνηση της ζωής, ίσως να είναι η πιο αυστηρή της υπεράσπιση. Γιατί η μητρότητα, όταν επιβάλλεται, μετατρέπεται σε ποινή. Οι γυναίκες που έχουνε μνήμη σωματική κι, όπως έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης, «κρατάνε τα κρικέλια αυτού του κόσμου», ξέρουν ότι η ζωή δεν είναι μια αφηρημένη κατηγορία, αλλά ένας ρυθμός που έρχεται από υγρά βάθη κι ο ρυθμός αυτός απαιτεί συγκατάθεση.
➜ Συνελόντι ειπείν, η χώρα δεν γερνάει από τις αμβλώσεις. Μαραζώνει και χάνεται στα χέρια πολιτικών όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης που αφήνει την ύπαιθρο να ερημώνει και να ρημάζει από την εγκατάλειψη, αρκεί να περνάνε καλά αυτός και το σόι του. Τι να κάνουν οι Belharra και τα F-16, αν δεν υπάρχει δημογραφικός σφυγμός; «Ανδρες γαρ πόλις…». Και τι να γεννήσει τη φιλοπατρία στα παιδιά μας που βλέπουνε να σαπίζουν τα όνειρά τους στα χαλάσματα, αφού ούτε δουλειές υπάρχουν, όπως έταξε ο ψεύτης Μητσοτάκης, κι ούτε καν μια χαμοκέλα δεν μπορούνε να νοικιάσουνε για να στήσουν το σπιτικό τους;
➜ Πώς να πιαστείς από έναν τόπο που σε θεωρεί ανεπιθύμητο και σε διώχνει; Ιδού ένα πατριωτικό θέμα για δημόσια διαβούλευση…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
