Στις 17 Σεπτεμβρίου 2012, ακριβώς πριν από έναν χρόνο, η παρούσα στήλη ασχολείτο με τα ΓΑΠεια σαρδάμ και τις ελληνικούρες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Μεταξύ άλλων, γράφονταν και τα ακόλουθα: «Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα κοινό με τους ρόλους που ενσάρκωνε η Δέσποινα Στυλιανοπούλου στις ταινίες. Τα ελληνικά τους είναι ισάξια! Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Η στήλη ειδικεύεται στον εντοπισμό ταλέντων που μπορούν να αξιοποιηθούν στο ριάλιτι “Ελλάς – Μπελάς, Χώρα – Μπόρα”. Σε όσους ποντάραμε πήγαν ταμείο (εκείνοι) και εμείς στο γκισέ (της Εφορίας). Ο Αλέξης Τσίπρας, όπως έχει πολλάκις αναφερθεί εδώ, δεν αντιγράφει μεθόδους Ανδρέα Παπανδρέου αλλά Γιώργου (του ΓΑΠ). Το απέδειξε μία εισέτι φορά στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη Θεσσαλονίκη, εντυπωσιάζοντας με τις περικοπές που έχει κάνει στα ελληνικά του».
Τώρα, έναν χρόνο μετά, πάλι στη ΔΕΘ, πάλι Τσίπρας, πάλι σαρδάμ. Η επίμαχη ερώτηση που πυροδότησε την κατολίσθηση της γλώσσης του φερέλπιδος ηγέτου ήταν για το υποκάμισον Burberry που μόστραρε στο συλλαλητήριο. Τι το ήθελε το ρημάδι; Καλύτερα να φορούσε μπέρτα με αρβύλες, απαρατήρητος θα περνούσε…
Ροζουλί
Ο τρέντι Αλέξης δεν διαχειρίστηκε καλώς τα σύμβολα που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, για να έρχεται σε επαφή με τον κόσμο και την επάτησε. Σε εποχή κρίσης και σε καιρούς που κυνηγάς το μονόευρω με αντιαεροπορικές συστοιχίες (και δεν καταρρίπτεται το άτιμο) δεν σου ‘ρχεται καλά να βλέπεις «σοσιαλεπαναστάτη» με επώνυμα ρούχα. Σκέφτεσαι ότι μπορεί να έχει την άνεση να τα αγοράσει, αλλά δεν είναι ωραίο να επιδεικνύει τούτη την ευχέρεια στα ξινισμένα μούτρα σου, τα οποία μόλις έχουν αντικρίσει το εκκαθαριστικό της Εφορίας και τα ΦΑΠ, ΦΠΑ και όλο το κακό στουρνάρειο συναπάντημα.
Επίσης, μια συμβουλή στον μαχητικό (έστω σε λεκτικό επίπεδο) επικεφαλής των συνιστωσών της ροζουλί Αριστεράς: Η καλύτερη δυνατή απάντηση σε «δύσκολες» ή έστω «αντιπαθητικές» ερωτήσεις των δημοσιογράφων είναι η αλήθεια. Η έκφραση ενόχλησης προς το πρόσωπο εκείνου που σε στρίμωξε δείχνει αμηχανία και κάποιες ενοχές. Οταν κάποιος έχει ως παντιέρα τη διαφάνεια και την κατανόηση στα προβλήματα των πολιτών, δεν επιτρέπεται να αποφεύγει να δίνει εξηγήσεις. Αυτά είναι αυτονόητα ακόμη και στις πιο «ελευθεριακές» λυκειακές καταλήψεις…
Παναγιώτης Λιάκος
