«Φανταστείτε, μετά από 2500 χρόνια, (…) ό,τι απέμενε από τις όπερες του Μότσαρτ και του Βέρντι να ήταν τα λιμπρέτα και όχι η μουσική. Φανταστείτε, μετά, να μπορούσαμε να ανασυνθέσουμε τη μουσική, να ανακαλύψουμε ξανά τα όργανα που την έπαιζαν, και να ακούσουμε ξανά τις λέξεις στο κατάλληλο περιβάλλον τους. Πόσο εντυπωσιακό θα ήταν! Αυτό πρόκειται να συμβεί με τα κλασικά κείμενα της αρχαιοελληνικής γραμματείας», σχολιάζει ο Δρ. Αρμάντ Ντ’ Ανγκούρ, καθώς Βρετανοί επιστήμονες υποστηρίζουν πως κατάφεραν να παίξουν αρχαία ελληνική μουσική, ακριβώς όπως συνηθιζόταν να παίζετε πριν από χιλιάδες χρόνια.
Το τραγούδι που μπορείτε να ακούσετε κάνοντας κλικ εδώ προέρχεται από μια επιτάφια αναγραφή που εκτιμάται πως είχε συνθέσει ο λυρικός ποιητής και μουσικός Σείκιλος, κάποια στιγμή ανάμεσα στο 2ο π.Χ. και τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Οι στίχοι «όσον ζής φαίνου/ μηδέν όλως σύ λυπού/ προς ολίγον εστί το ζήν/ το τέλος ο χρόνος απαιτεί» μπορούν να μεταφραστούν ως «όσο ζεις να χαίρεσαι, διόλου να μην λυπάσαι, η ζωή κρατά λίγο, ο χρόνος οδηγεί στο τέλος». Στο ηχητικό απόσπασμα, μουσικός και ερμηνευτής είναι ο Δρ. Ντέιβιντ Κρις που σχολιάζει πως χάρη σε προσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις, οι ειδικοί μπόρεσαν να καταλάβουν καλύτερα κάποια κείμενα που οι κλασικιστές γνώριζαν από εκατοντάδες χρόνια πριν, και να ερμηνεύσουν τις μεθόδους καταγραφής της ελληνικής μουσικής.
