Η σηψαιμία δεν είναι μία απλή «δηλητηρίαση του αίματος», όπως την έχουν στο μυαλό τους πολλοί, αλλά μια κύρια αιτία θανάτου εξαιτίας λοίμωξης. Σύμφωνα με νέα στοιχεία, το πρόβλημα εμφανίζεται σε έξαρση στη Δύση εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού, που καθιστά πιο ευάλωτους τους ηλικιωμένους, αλλά και εξαιτίας της αύξησης των επεμβάσεων υψηλού ρίσκου και της ανάπτυξης σούπερ ανθεκτικών στα φάρμακα μικροβίων.
Οπως εξηγούν οι ειδικοί, η σηψαιμία είναι ένα σύνδρομο με συμπτώματα που συχνά συγκαλύπτονται από αυτά άλλων παθήσεων, με αποτέλεσμα συχνά να διαγιγνώσκεται με καθυστέρηση. Προκαλείται όταν ο οργανισμός καταβάλλει υπερβολική προσπάθεια να καταπολεμήσει μία μόλυνση, με αποτέλεσμα να καταστρέφει τους ιστούς και τα όργανα του ίδιου του ασθενούς.
Η σηψαιμία εξελίσσεται σε τρεις φάσεις: αρχικά τα μικρόβια, αφού υπερνικήσουν τους φυσιολογικούς μηχανισμούς άμυνας, εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος προκαλώντας μια γενικευμένη φλεγμονώδη αντίδραση και όχι πλέον εντοπισμένη στην περιοχή της λοίμωξης. Η αντίδραση αυτή δυσχεραίνει σταδιακά τη λειτουργία των οργάνων και όταν αυτά σταματήσουν εντελώς να λειτουργούν, τότε επέρχεται η τρίτη φάση, κατά την οποία το λεγόμενο σηπτικό σοκ μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο.
Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι θα πρέπει κανείς να απευθύνεται σε γιατρό όταν εμφανίζει υψηλό πυρετό (πάνω από 38,5 βαθμούς Κελσίου) που δεν υποχωρεί για 48 ώρες, ενώ παράλληλα παρουσιάζει σταθερή μείωση της ούρησης και μια διαταραγμένη κατάσταση συνείδησης. Σε αυτές τις οξείες φάσεις ο κίνδυνος θνησιμότητας μπορεί να μειωθεί έως και κατά 50% αν χορηγηθούν αμέσως υγρά, οξυγόνο και αντιβιοτικά στον ασθενή. Τονίζεται ωστόσο ότι παρά τις εντατικές θεραπείες, τα ποσοστά θανάτου από σήψη εντός νοσοκομείου κυμαίνονται από 30% έως 60%. Για την πρόληψή της συστήνονται η προφύλαξη απέναντι στις λοιμώξεις, το τακτικό πλύσιμο των χεριών, ο εμβολιασμός απέναντι στα ισχυρά βακτήρια καθώς και η χρήση αντιβιοτικών με μέτρο.
