Ακόμα κι αν ξεχάσατε το ΡΙΝ σας για την κάρτα αναλήψεων από την τράπεζά σας (μπα, έχετε ακόμα φράγκα, τυχεράκηδες;), να θυμάστε τούτο: Οταν θα συσπειρωθούν οι σχεδόν μονίμως διχασμένοι Ελληνες, θα είναι ημέρα αποφράς διά τους μισούντες ημάς. Θα μου πείτε, δεν είναι ιδιαιτέρως εύκολο αυτό. Η ιδέα για τη διάσπαση του ατόμου πρέπει ήρθε στους νόες των φυσικών επιστημόνων έπειτα από την παρατήρηση της συμπεριφοράς της φυλής μας. Ο Οτο Χαν και ο Φριτς Στράσμαν, οι άνθρωποι που κατόρθωσαν το 1938 να διασπάσουν το άτομο, σίγουρα κάτι είχαν ακούσει για τον δισεκατομμυριοστό εθνικό διχασμό των Ελλήνων, τις κόντρες, τις αιματοχυσίες, τις εκατέρωθεν βολές των φυντανιών του έθνους μας – και μάλιστα την ώρα που κρίνονταν μείζονα ζητήματα για την πατρίδα. Πάντα ο κόσμος καίγεται, πάντα παίζουμε τα ρέστα μας στο άτιμο το πλανητικό καζίνο και πάντα αλληλοκαρπαζωνόμαστε αντί να συμμαχήσουμε και να τους πάρουμε τα εσώρουχα. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες αναλαμπές, τόσο δα μικρούλικες στιγμές στον ατέλειωτο χρόνο, που κάτι παθαίνουμε, τα βρίσκουμε και θάβουμε το τσεκούρι του εμφύλιου πολέμου.
Ενωση
Μόλις θάψουμε το τσεκούρι του εμφύλιου πολέμου, αρχίζουμε και θάβουμε αντιπάλους. Θεός σχωρέσ’ τους και καλή τους ώρα, αλλά είναι αναπόφευκτο. Οταν δεν σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, ασχολούμεθα με εκείνους που θέλουν να μας φορέσουν αλυσίδες, λαιμαριές, σιδερένιες μπάλες στο πόδι ή θηλιές στον λαιμό.
Πώς λοιπόν συνδυάζεται η ένωση των Ελλήνων με τις σταγόνες στο παρμπρίζ; Απλά παρατηρήστε πώς «συμπεριφέρονται» οι σταγόνες της βροχής στα τζάμια των οχημάτων όταν βρίσκονται εν κινήσει. Η μια βρίσκεται στη Δύση, η άλλη στην Ανατολή και βρίσκουν έναν τρόπο κι ενώνονται. Λες και ο άνεμος τις διατάζει να λοξοδρομήσουν και να διαγράψουν διαδρομή μέχρι να συγχωνευτούν.
Ε, λοιπόν, και στην πατρίδα μας έχει ξεσπάσει εδώ και χρόνια (για να μην πούμε αιώνες και παρεξηγηθούμε) μεγάλη θύελλα και οι μεμονωμένες σταγόνες των εγωίσταρων Ελλήνων βαίνουν προς ένωση.
Αρχικά δεν φαίνεται, αλλά σιγά σιγά όποιος έχει νου και μπορεί να υποθέσει την… τροχιά των πραγμάτων αντιλαμβάνεται ότι πλησιάζει η στιγμή να ξεπεράσουμε τον μοναχικό εαυτό μας, να γίνουμε ομάδα και να παίξουμε Α΄ Εθνική – και όχι στα «ξερά» γήπεδα του παλαιοκομματισμού.
Παναγιώτης Λιάκος
