Με τις ευλογίες της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου προωθείται το σενάριο για τη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας ή ειδικού σκοπού, όπως αποκάλυψε η «κυριακάτικη δημοκρατία».
Το σχέδιο, που προβλέπει σχηματισμό νέας κυβέρνησης με άλλον πρωθυπορυγό προκειμένου να μην διαλυθεί η σημερινή Βουλή, να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας και να μην γίνουν εκλογές, δεν είναι και τόσο αθώο όσο παρουσιάζεται.
Το ευγενές πρόσχημα που προβάλλεται είναι η ανάγκη να διατηρηθεί η πολιτική σταθερότητα και ομαλότητα και να αποτραπεί η επικίνδυνη οξύτητα της προεκλογικής περιόδου. Πίσω από αυτό ωστόσο υπάρχει η προσπάθεια να συνεχιστεί, με «αλλαγή φρουράς» και κάποιες παραλλαγές, η σημερινή πολιτική που είναι προσαρμοσμένη στις κατευθύνσεις των δύο μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων που έχουν ψηφιστεί από το 2010 έως σήμερα.
ΗΠΑ και Ευρώπη
Για το σκοπό αυτό φέρονται να βλέπουν θετικά -αν δεν το προωθούν κιόλας- το εν λόγω σενάριο, παράγοντες τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρώπης πιστεύοντας ότι μπορεί να εξασφαλίσει την ομαλή συνέχεια και την αδιατάρακτη εφαρμογή του οικονομικού προγράμματος, ενδεχομένως με ένα τρίτο Μνημόνο και με νέο πακέτο μέτρων ως αντάλλαγμα στις ρυθμίσεις που έχουν υποσχεθεί για το χρέος.
Επίσημα το σχέδιο άρχισε να υποστηρίζεται στη διάρκεια της τριήμερης συζήτησης για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης με τοποθετήσεις του προερχόμενου από την ΔΗΜΑΡ Σπύρου Λυκούδη, του Βασίλη Οικονόμου αλλά και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ Δημήτρη Κρεμαστινού, Θάνου Μωραΐτη και Νίκου Σηφουνάκη ενώ ανάλογες δηλώσεις έγιναν από τους Βύρωνα Πολύδωρα, Γιάννη Κουράκο, Γιώργο Νταβρή, Χρήστο Αηδόνη και Γιώργο Κασαπίδη.
Ένα ανάλογο εγχείρημα έγινε άλλωστε με την κυβέρνηση Παπαδήμου το 2011 η οποία έδρασε ως μεταβατικό σχήμα για να γίνει ευκολότερα η προσαρμογή στις μνημονιακές απαιτήσεις του κυβερνητικού σχήματος που προέκυψε από τις εκλογές του 2012.
Το ερώτημα είναι ποιο πρόσωπο θα γινόταν τώρα ο «νέος Παπαδήμος», δεδομένου ότι έχουν αλλάξει και οι συνθήκες. Η κυριότερη μεταβολή είναι ότι πρέπει να συμπράξει ο ΣΥΡΙΖΑ κάνοντας στροφή 180 μοιρών στη στρατηγική του, υπό το δίλημμα ότι, αν επιμείνει στη σκληρή γραμμή των εκλογών, το αργότερο έως την άνοιξη κινδυνεύει να έρθει μεν πρώτο κόμμα αλλά δίχως αυτοδυναμία. Πάντως θεωρείται βέβαιο ότι η σκληρή αριστερή πτέρυγά του δεν θα δεχόταν ποτέ κάτι τέτοιο.
