«Φασκελοκουκούλωστα», «τάτσι μίτσι κότσι», «νούλα», «λαμόγιο», «γκλος», «αϊλάινερ», «μπουζουκοτράγουδο», «κλαπατσίμπαλα», αλλά και «ίμο» και «αμπλαούμπλας» είναι μερικές από τις λέξεις που κανείς δεν θα περίμενε να βρει σε ένα λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας. Κι όμως, μπορεί κάποιος να βρει αυτές τις λέξεις (και πολλές άλλες) στο «Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών» (!), η οποία δημιούργησε ένα πρωτότυπο λεξικό στο οποίο η αργκό κατέχει περίοπτη θέση.
Στο εν λόγω εγχειρίδιο συνυπάρχουν (ίσως όχι και τόσο αρμονικά) οι «κλασικές» λέξεις που περιμένει να εντοπίσει κανείς σε ένα λεξικό με ορισμένες πιο «προχωρημένες». Από το «ιμέιλ» (ηλεκτρονικό μήνυμα και γενικότερα ηλεκτρονική αλληλογραφία) μέχρι τον «αμπλαούμπλα» (πρόσωπο αδέξιο ή άχαρο στη συμπεριφορά και την εμφάνιση) και τον «άμπαλο» (στην ποδοσφαιρική αργκό: αυτός που δεν έχει ιδέα από μπάλα), για τους λάτρεις του ποδοσφαίρου.
Οι συγγραφείς του λεξικού δεν παρέλειψαν να συμπεριλάβουν και το «μοκατσίνο» (καπουτσίνο που παρασκευάζεται από μείγμα καφέ και σοκολάτας) και την «καφεδιά» (αργκό, καφές, βλ. Φραπεδιά), που πίνονται ευχάριστα την ώρα του «κοκούνινγκ» (τάση να μένει κανείς στο σπίτι, απολαμβάνοντας τη σπιτική θαλπωρή). Στην ίδια κατηγορία (αν και απευθύνονται περισσότερο στο γυναικείο φύλο) ανήκουν το «γκλος» (ημίρρευστο, γυαλιστερό, διάφανο ή με λίγο χρώμα προϊόν μακιγιάζ) και το «αϊλάινερ» (λεπτό πινελάκι ή μαρκαδόρος για το μακιγιάζ των ματιών, που δημιουργεί έντονο και ακριβές περίγραμμα).
Ευστοχες αποδόσεις
Εντυπωσιακά εύστοχα αποδίδονται λέξεις οι οποίες, κατά γενική ομολογία, δύσκολα περιγράφονται, όπως το «φασκελοκουκούλωστα», δηλαδή η απογοήτευση για κάτι που δεν αλλάζει ή δεν διορθώνεται, η «τρελοκαμπέρω», δηλαδή μια γυναίκα ζωηρή με παιχνιδάρικη διάθεση (άμυαλη, επιπόλαιη), καθώς και το «τάτσι μίτσι κότσι», δηλαδή οι στενές σχέσεις, οι δοσοληψίες με κάποιον. Επίσης, δεν λείπουν η «νούλα» (μηδενικό ή για άκαρπη, αποτυχημένη προσπάθεια), το «λαμόγιο» (απατεώνας, κομπιναδόρος) και το «μόκο» (σκασμός), που όλοι λίγο-πολύ χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους.
Και μια και η νέα μόδα της εποχής (όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο) είναι τα μπουζούκια, την τιμητική τους έχουν ο «μπουζουξής» (πρόσωπο που παίζει επαγγελματικά μπουζούκι), η «μπουζουκλερί» (μπουζουξίδικο) και το «μπουζουκοτράγουδο» (λαϊκό τραγούδι, συνήθως κακής ποιότητας) ή αλλιώς «καψουροτράγουδο».
Από τις πιο πετυχημένες περιγραφές, τέλος, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτή του «ίμο», δηλαδή ενός είδους πανκ μουσικής, και κυρίως των έφηβων οπαδών της, που χαρακτηρίζονται από συγκεκριμένο στιλ στην εμφάνιση: μαύρα ρούχα, βαμμένα μαύρα μάτια και ασύμμετρα κουρεμένο φουσκωτό μαλλί με πολύ μακριά φράντζα (!) και μελαγχολική διάθεση.
