Τι κοινό έχουν η Γιάννα και ο Κλίντον; Και οι δύο είναι κάτι σε… πρώην σημαντικό
Ζητούν δουλειά όσοι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, ζητούν κι όσοι μπορούν να τον αγοράσουν (αν πωλείτο) επειδή βαριούνται!
Να σκεφτείς λογική ερμηνεία για τη συνάντηση Αλέξη Τσίπρα – Γιάννας Αγγελοπούλου είναι πιο απλή υπόθεση από το να βράσεις ένα αβγό. Στο αβγό μπορείς να τα θαλασσώσεις, διότι άλλος το θέλει σφιχτό κι άλλος μελάτο. Η Γιάννα και ο Αλέξης είναι ανοιχτά βιβλία. Η κυρία δεν μπορεί να αντέξει στην ιδέα ότι στο πηδάλιο του «Τιτανικού» βρίσκονται άνθρωποι με αντίστοιχα γνωρίσματα και χαρακτηριστικά των ιδικών της, αλλά με πολύ λιγότερα χρήματα. Αρα απορεί. Αρα εξίσταται – και πού το βάζεις κι ότι βαριέται από πάνω; Ο Αλέξης θέλει να κυβερνήσει και η θάλασσα ας γίνει παγωτό, να βάλει παγοπέδιλα ο Παπαδημούλης για να κάνει πατινάζ πάνω της όποτε έρχεται από τις Βρυξέλλες, ο υπερτυχεράκιας…
Οπότε, έκλεισαν ένα ραντεβού να τα πουν, διότι έκαστος εξ αυτών έχει κάτι καλό να τάξει στον άλλον. Οχι μόνο τσάι, συμπάθεια και πώς πάνε τα παιδιά, βροχερός ο καιρός σήμερα, είναι να μη σου λάχει, άγιος άνθρωπος ο μακαρίτης. Από τους δύο πολύ κερδισμένος θα νιώσει ο Αλέξης (για προφανείς λόγους) και σχεδόν κερδισμένη θα νομίσει ότι είναι η Γιάννα (αγοράζει ελπίδα).
Αμπαζούρ
Ωστόσο, η κυρία Αγγελοπούλου, που περιφέρει τα δισεκατομμύρια του συζύγου της και τα κλισέ που της μαθαίνουν δεξιά κι αριστερά φοβισμένοι άνθρωποι με ιδρωμένες χειραψίες και άψογα βιογραφικά, αν θέλει να κερδίσει μια γωνιά στον ήλιο της δόξας, πρέπει να αρχίσει από την αρχή. Δηλαδή, τι είναι η πατρίδα μας, μην είναι οι κάμποι. Τα ομηρικά έπη, ο Ησίοδος, ο Πλάτων και η σύλληψη των ιδεών, ο Αριστοτέλης και η εντελέχειά του, οι νεοπλατωνικοί, οι προσωκρατικοί, ο Δημόκριτος, το 1821, ο Πλήθων Γεμιστός, η Αλωση και η Αναγέννηση, το 1897, η Μεγάλη Ιδέα, οι γενοκτονίες, το σκοινί του Πατριάρχη, τι Πλαστήρας τι Παπάγος, όλα! Οχι μόνο πρέπει να τα μάθει αλλά και να τα εμπεδώσει. Να τα λέει απέξω της, από μέσα της, ενώπιον κοινού, στους δικούς της ανθρώπους. Πώς θα βοηθήσει μια χώρα που αγνοεί; Πώς είναι δυνατόν να λάβει κάποιος σοβαρά υπ’ όψιν μια κυρία που πνίγεται στην ανία της και διψά να καταξιωθεί ως τι; Ως ένα αμπαζούρ του Ιδρύματος Κλίντον ή μια κακή δαπανηρή υπόμνηση του 2004;
Το φινάλε της αγγελοπουλιάδας αύριο…
Παναγιώτης Λιάκος
