«Ερχονται όσοι θέλουν, μένουν όσοι μπορούν και αντέχουν». Αυτή είναι η πρώτη επιγραφή που αντικρίζει ο εκπαιδευόμενος με το που θα περάσει τη μεγάλη πύλη του στρατοπέδου «Κ. ΣΕΕΜΑΝ» στον Ασπρόπυργο, εκεί όπου τα τελευταία 60 χρόνια φιλοξενείται η Σχολή Αλεξιπτωτιστών (ΣΧ.ΑΛ.)
«Ερχονται όσοι θέλουν, μένουν όσοι μπορούν και αντέχουν». Αυτή είναι η πρώτη επιγραφή που αντικρίζει ο εκπαιδευόμενος με το που θα περάσει τη μεγάλη πύλη του Στρατοπέδου «Κ. Σέεμαν» στον Ασπρόπυργο, εκεί όπου τα τελευταία 60 χρόνια φιλοξενείται η Σχολή Αλεξιπτωτιστών (ΣΧ.ΑΛ.), στις εγκαταστάσεις της οποίας έχουν γαλουχηθεί γενιές και γενιές επίλεκτων αξιωματικών, υπαξιωματικών και οπλιτών των Ειδικών Δυνάμεων. Η πύλη ανοίγει για να υποδεχθεί τη «δημοκρατία», που βρέθηκε στους χώρους της ιστορικής σχολής και κατέγραψε την καθημερινότητα των στελεχών αλλά και των εκπαιδευομένων, που μπαίνουν περπατώντας και βγαίνουν έχοντας μάθει να… πετούν, έπειτα από ημέρες σκληρής εκπαίδευσης και συνεχών δοκιμασιών που σε πολλές περιπτώσεις τούς φέρνουν αντιμέτωπους με τα όρια της ανθρώπινης φύσης.
Με τη διάρκεια του Σχολείου Βασικής Εκπαίδευσης Αλεξιπτωτιστού (ΣΒΕΑ) να κυμαίνεται στις τέσσερις με έξι εβδομάδες, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η ολοκλήρωσή του απαιτεί τόσο από τους κληρωτούς όσο και από τα στελέχη εξαιρετική φυσική κατάσταση, καθώς και απόλυτη προσήλωση στα λεγόμενα των έμπειρων εκπαιδευτών τους προκειμένου να αποφύγουν τυχόν… κακοτοπιές κατά την εκτέλεση των αλμάτων. «Αυτή τη στιγμή έχουμε στο ΣΒΕΑ περισσότερα από 150 άτομα, με την πλειονότητα να είναι κληρωτοί. Ανάμεσα στους εκπαιδευομένους, όμως, μπορεί να υπάρξουν, εκτός από κληρωτοί, και μόνιμα στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων του Στρατού Ξηράς, στελέχη του Ναυτικού, της Αεροπορίας, ενώ κατά καιρούς εκπαιδεύονται και αξιωματικοί προερχόμενοι από τα Σώματα Ασφαλείας ή από τις ένοπλες δυνάμεις άλλων χωρών, που συνεργάζονται σε αυτό το επίπεδο με την Ελλάδα» εξηγεί ο διοικητής του Λόχου Εκπαιδεύσεως (Λ.ΕΚ.) Νικόλαος Μιχαϊλίδης.
Ελεύθερη πτώση
Εκτός όμως από την εκπαίδευση των αλεξιπτωτιστών σε άλματα στατικού ιμάντα, στη ΣΧ.ΑΛ. τα μόνιμα στελέχη έχουν τη δυνατότητα να εκπαιδευτούν και στα άλματα ελεύθερης πτώσης (Σχολείο Βασικής Εκπαιδεύσεως Ελευθέρας Πτώσεως), ενώ εκεί εδρεύουν και άλλα σχολεία σχετικά με το αντικείμενο (Σχολείο Αρχηγών Ρίψεων Στατικού, Σχολείο Αρχηγών Ρίψεων Ελευθέρας, Σχολείο Ελευθέρας Πτώσεως από Μεγάλα Υψη κ.ά.).
Οσον αφορά τα προαπαιτούμενα για να γίνει κάποιος από «απλός» καταδρομέας αλεξιπτωτιστής, ο κ. Μιχαϊλίδης είναι σαφής: «Απαιτούνται αντοχή, ψυχικό σθένος και αντίληψη. Αντοχή ώστε να αντεπεξέλθει επαρκώς στη σωματική καταπόνηση της εκπαίδευσης, η οποία αποσκοπεί στην τέλεια προετοιμασία του πριν από το άλμα, ψυχικό σθένος γιατί απλά χρειάζεται για να πηδήξει κάποιος στο κενό και αντίληψη για να εφαρμόσει όσα έχει διδαχτεί κατά τη διάρκεια της επιγείου εκπαίδευσης. Αλλωστε, στον αέρα κάθε εκπαιδευόμενος είναι μόνος του και θα πρέπει όταν φτάσει αυτή η στιγμή, να είναι σε θέση να ακολουθήσει κατά γράμμα τα όσα διδάχτηκε».
Πώς ξεκινά και πώς τελειώνει όμως το εικοσιτετράωρο ενός υποψήφιου αλεξιπτωτιστή; Μετά την έγερση (αξημέρωτα ακόμα) και αφού ολοκληρωθεί η καθιερωμένη αναφορά λόχου, αρχίζει το… τροχάδην. Γυμναστική για περίπου δύο ώρες (κάμψεις, έλξεις, κοιλιακοί, τρέξιμο), εν συνεχεία πρωινό γεύμα και ακολούθως εκπαίδευση στις εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, που ουσιαστικά αποτελούν προσομοιώσεις όλων όσων θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο εκπαιδευόμενος από την είσοδό του στο C-130 ή το Chinook έως την έξοδό του από αυτό και την προσγείωσή του στην εκάστοτε Ζώνη Ρίψης. Το μεσημεριανό γεύμα και η ελεύθερη ώρα που ακολουθούν μοιάζουν σαν όαση μέσα στην ημέρα, καθώς το απόγευμα το πρόγραμμα επαναλαμβάνεται: Αναφορά, γυμναστική και επίγειος εκπαίδευση έως ότου νυχτώσει.
Η πρώτη δοκιμασία από τον Πύργο των 34 ΠΟδών (σχεδόν 11 μέτρα)
Εξι έλξεις, 40 κάμψεις, 40 κοιλιακοί και επτά λεπτά το μίλι είναι αρκετά για να εξασφαλίσουν σε έναν υποψήφιο αλεξιπτωτιστή τη συμμετοχή του στο σχολείο, και εκεί ακριβώς αποσκοπεί η συνεχής γυμναστική. Ωστόσο, τα πράγματα γίνονται… σκούρα για κάποιους (ένα ποσοστό 10% έως 20%) όταν κληθούν να πραγματοποιήσουν το πρώτο τους άλμα, όχι από C-130 ή Chinook, αλλά από τον Πύργο των 34 Ποδών (σχεδόν 11 μέτρα). «Η πτώση αυτή αποτελεί ουσιαστικά την πρώτη επαφή του εκπαιδευομένου με το κενό. Εξάλλου, το ύψος του Πύργου δεν είναι τυχαίο, καθώς τα 34 πόδια αποτελούν το όριο από το οποίο κάποιος υψοφοβικός δεν θα κάνει άλμα. Δηλαδή, είτε είμαστε στα 34 πόδια είτε στα 1.200, από όπου πραγματοποιούνται τα περισσότερα άλματα στατικού ιμάντα, είναι το ίδιο. Οταν κάποιος από τους εκπαιδευομένους έχει όντως φοβία με το ύψος, τα στελέχη είναι σε θέση να το αντιληφθούν άμεσα, αφού τα συμπτώματα είναι εμφανή και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων ναυτία και ημικρανία» περιγράφει ο διοικητής του Λ.ΕΚ.
Ο Πύργος, λοιπόν, αποτελεί μία από τις πρώτες επίγειες εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις στις οποίες καλούνται να εκπαιδευτούν οι υποψήφιοι προκειμένου να εντοπιστούν οι λεγόμενοι «αρνητές», όσοι δηλαδή αδυνατούν να προχωρήσουν σε άλμα, ενώ σε αυτόν, εκτός από τη διαδικασία του άλματος, προσομοιώνονται και οι κινήσεις που ακολουθούνται σε επικίνδυνα περιστατικά. Αυτά, εκτός από την εμπλοκή του βασικού αλεξίπτωτου και τη χρήση του εφεδρικού, περιλαμβάνουν επίσης σύγκρουση αλεξιπτωτιστών στον αέρα, προσγείωση σε υδάτινο κόλλημα και άλλες έκτακτες καταστάσεις, με την ενδεδειγμένη αντίδραση στις περιπτώσεις αυτές να διδάσκεται στην εκπαιδευτική εγκατάσταση Εξαρτήσεις. Ακολουθούν οι εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις Προσγειώσεις και Τρενάκι, όπου ο εκπαιδευόμενος καλείται να εφαρμόσει τις κινήσεις της προσγείωσής του, με στόχο να αποφύγει τους τραυματισμούς, ενώ τέλος υπάρχουν και οι εγκαταστάσεις-προσομοιώσεις C-130 και Chinook, όπου διδάσκεται η διαδικασία που ακολουθείται έως την έξοδο από αυτά.
Το άλμα
Εχοντας αντεπεξέλθει επιτυχώς στον Πύργο και έχοντας πια μάθει να εκτελεί τις απαραίτητες κινήσεις μηχανικά, μέσα από τη συνεχή επανάληψή τους στη διάρκεια της εκπαίδευσης, φτάνει επιτέλους η στιγμή που το σύνολο των υποψήφιων αλεξιπτωτιστών ανέμενε: το άλμα! Οι υποψήφιοι αλεξιπτωτιστές, φορώντας πια τα κύρια και τα εφεδρικά αλεξίπτωτα, επιβιβάζονται είτε στο αεροσκάφος είτε στο ελικόπτερο και όταν ο αρχηγός ρίψης δώσει το σύνθημα και το φωτάκι δίπλα στην έξοδο γίνει πράσινο, ο ένας πίσω από τον άλλο πηδούν στο κενό. «Εν, δύο φεύγω! 101, 102, 103, θόλο ελέγχω» φωνάζουν αμέσως μόλις βρεθούν στο κενό και το αλεξίπτωτο έχει αναπτυχθεί πλήρως πάνω από το κεφάλι τους. Από τη φασαρία του C-130 βρίσκονται πια στην απόλυτη γαλήνη του ουρανού και για λίγα λεπτά νιώθουν πράγματι ότι… πετούν. Οι σφυγμοί βρίσκουν και πάλι τους κανονικούς τους ρυθμούς και σε λίγο, ακολουθώντας πάντα πιστά τις οδηγίες των εκπαιδευτών, θα βρίσκονται σώοι και ασφαλείς στο έδαφος, έως ότου έρθει η στιγμή για το επόμενο άλμα.
Η πουλάδα
Με την ολοκλήρωση πέντε αλμάτων (συμπεριλαμβανομένου νυχτερινού και άλματος με πλήρη φόρτο μάχης) οι εκπαιδευόμενοι γίνονται από υποψήφιοι, αλεξιπτωτιστές και οι πτέρυγες ή αλλιώς η περίφημη «πουλάδα» κοσμεί το στήθος τους, υπενθυμίζοντάς τους ότι για πάντα θα ανήκουν στις τάξεις των επιλέκτων, εκείνων που νίκησαν τον έμφυτο ανθρώπινο φόβο, χωρίς όμως να τον εξαλείψουν. Αλλωστε, όπως καταλήγει ο κ. Μιχαϊλίδης, «ο φόβος είναι απολύτως φυσικό και υγιές να υπάρχει πάντα όταν βρίσκεσαι στο παρέκταμα του C-130 έτοιμος να βουτήξεις στο κενό. Αυτός ο φόβος είναι που ενεργοποιεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και δεν θα ακούσετε από κανέναν, ακόμα και από τους πλέον έμπειρους αλεξιπτωτιστές με χιλιάδες άλματα στο ενεργητικό τους, ότι δεν νιώθουν φόβο ή δέος λίγα δευτερόλεπτα πριν από την έξοδό τους από το αεροσκάφος ή το ελικόπτερο στα 1.200 και πλέον πόδια. Αυτό που μαθαίνουμε εδώ είναι να τον μετριάζουμε και τελικά να τον αντιμετωπίζουμε».
Αγγελος Σκορδάς
Φωτογραφίες:Βαγγέλης Μασσιάς
