Οι παρενέργειες στο στομάχι από το bypass και τη γαστρεκτομή
Μια απρόβλεπτη παράπλευρη συνέπεια μπορεί να έχουν οι δημοφιλείς επεμβάσεις αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, όπως η γαστρική παράκαμψη (bypass) ή γαστρεκτομή τύπου «μανικιού»: να αυξήσουν τον κίνδυνο τροφικών αλλεργιών! Οσοι αποφάσισαν να καταφύγουν στην ενδοσκοπική χειρουργική για να μειώσουν το μέγεθος του στομαχιού τους (και μαζί με αυτό και την όρεξή τους), καλό είναι να το λάβουν υπ’ όψιν τους και να φροντίσουν να υποβληθούν μετεγχειρητικά στις κατάλληλες εξετάσεις.
Τις διαπιστώσεις έκανε η ερευνήτρια του Ιατρικού Πανεπιστημίου της Βιένης Εβα Ούντερσμαϊρ – Ελσενχουμπερ, στο πλαίσιο μελέτης που συμπεριέλαβε 34 διαφορετικές αλλεργιογόνες ουσίες. Οπως εξηγεί η ειδικός, εξαιτίας της αφαίρεσης μεγάλου μέρους του στομάχου, το υπολειπόμενο όργανο δεν είναι σε θέση να παράξει αρκετά πεπτικά υγρά. Το αποτέλεσμα είναι κομμάτια τροφής να περνούν σχεδόν άθικτα, όπως επισημαίνει, στο έντερο, δηλαδή το όργανο που θεωρείται η βάση για την ανάπτυξη κάθε διατροφικής αλλεργίας ή δυσανεξίας!
Οι ειδικοί εξηγούν ότι πριν από την επέμβαση το μέγεθος του στομαχιού ενός παχύσαρκου ατόμου δεν διαφέρει σημαντικά από εκείνο όσων έχουν μέσο βάρος. Η διαφορά έγκειται στην ικανότητα επέκτασης του στομάχου και επομένως στο αίσθημα κορεσμού και στην ανάγκη του ατόμου να καταναλώσει μεγαλύτερες ποσότητες για να το ικανοποιήσει.
Τα χειρουργεία παχυσαρκίας ή βαριατρικές επεμβάσεις, όπως ονομάζονται, συνήθως γίνονται όταν ο ασθενής έχει Δείκτη Μάζας Σώματος άνω του 40 και οδηγούν στην απώλεια βάρους σε μικρό χρονικό διάστημα. Ομως, μετά το γαστρικό bypass απομένει ένα μικρό στομάχι χωρητικότητας 30-50 ml και μετά το γαστρικό «μανίκι» ένα ελαφρώς μεγαλύτερο στομάχι σαν… μανίκι, χωρητικότητας 100-200 ml. Καθώς η αρχική χωρητικότητα του στομάχου βρισκόταν στα 1.500-2.500 ml, η δυνατότητα παραγωγής γαστρικών υγρών μειώνεται σημαντικά.
Στις συνηθισμένες εξετάσεις μετά την επέμβαση περιλαμβάνονται έλεγχοι για τα επίπεδα βιταμινών, φυλλικού οξέως, σιδήρου, εξετάσεις ορμονικές και εξετάσεις του θυρεοειδούς. «Στο μέλλον, ο κίνδυνος εμφάνισης αλλεργιών θα πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπ’ όψιν και οι ασθενείς να παρακολουθούνται κατάλληλα» επισημαίνει η ερευνήτρια.
