• Χθες στις εκδηλώσεις μνήμης για τα 72 χρόνια από τη σφαγή των Καλαβρύτων
• Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Νομικώς ενεργές και δικαστικώς επιδιώξιμες οι ελληνικές διεκδικήσεις»(διαβάστε την συνέχεια παρακάτω)
Η Θέση μας: Χρέος στο έθνος η δικαιοσύνη
Διαβάστε online την «δημοκρατία», εδώ
Διαβάστε επίσης:
▷ 15.500.000 € στο Τζόκερ! Αναζητείται ο τυχερός που τίναξε την… μπάνκα
▷ Παπαγγελόπουλος: Υμνεί τον Τσίπρα, τον Παυλόπουλο και τον Καραμανλή
▷ ΑΓΡΙΕΣ ΣΥΜΠΛΟΚΕΣ ΣΤΟ ΤΑΕ ΚΒΟΝ ΝΤΟ
▷ «Ενιαίο» μισθολόγιο στο Δημόσιο με τρανταχτές εξαιρέσεις
▷ ΓΙΑ ΤΟ 2016 ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ
▷ ΑΣΤΕΓΟΣ ΜΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ
▷ Συμμορία Γεωργιανών με υπερπολυτελή οχήματα και νομική υποστήριξη
▷ Και εξυπηρετούμενα δάνει (που καθυστερούν) θα πωλούνται σε funds
Ρεπορτάζ
Νίκος Ελευθερόγλου
Από την πόλη της θυσίας, τα μαρτυρικά Καλάβρυτα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος έστειλε για άλλη μία φορά μήνυμα στο Βερολίνο. Ενα μήνυμα εθνικής αξιοπρέπειας, ιστορικής μνήμης και ευθύνης και μάλιστα λίγες εβδομάδες πριν πραγματοποιήσει το επίσημο ταξίδι του στο Βερολίνο.
Ο Προκόπης Παυλόπουλος, που βρέθηκε στα Καλάβρυτα, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης για τα 72 χρόνια από το Ολοκαύτωμα, μίλησε για τη θηριωδία που συντελέστηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1943. «Δεν ξεχνάμε. Ποτέ ξανά» είπε, προσθέτοντας ότι οι ελληνικές διεκδικήσεις δεν έχουν παραγραφεί και είναι νομικώς ενεργές και δικαστικώς επιδιώξιμες.
«Τα δικαιώματα των θυμάτων του γερμανικού στρατού κατοχής είναι αποστολή, η οποία υπηρετεί όχι μόνον τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων, αλλά την έννομη τάξη και τον πολιτισμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, συνεπώς και της ίδιας της Γερμανίας» τόνισε στη διάρκεια της αντιφώνησής του προς τον δήμαρχο των Καλαβρύτων Γιώργο Λαζουρά, στην τελετή που έγινε στο αρχοντικό της Παλαιολογίνας, όπου ο Προκόπης Παυλόπουλος ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Καλαβρύτων.
Αναφερόμενος στον δικό του ρόλο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι «οι μνήμες που αναβλύζουν από το ιερό θυσιαστήριο των Καλαβρύτων μού υπενθυμίζουν ότι αποτελεί αυτονόητη υποχρέωσή μας, στη μνήμη των θυμάτων, να επιδιώκουμε την απαρέγκλιτη εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου, ως στοιχειώδες δείγμα γραφής για την τελική γενικευμένη επικράτηση του Δικαίου και της νομιμότητας». Διότι, όπως τόνισε, «δίχως την επικράτησή τους υπάρχει ο κίνδυνος ολοκαυτώματα όπως αυτό των Καλαβρύτων, έστω και υπό άλλη μορφή, να διαπραχθούν μελλοντικώς».
Ακόμη, ο Προκόπης Παυλόπουλος τόνισε, παρόντος του Γερμανού πρέσβη στην Ελλάδα Πέτερ Σόοφ, ότι αποτελεί ιστορική διαπίστωση που και η ίδια η Γερμανία συνομολογεί πλέον -και αυτό την τιμά ως εύγλωττο δείγμα συγγνώμης- ότι στα Καλάβρυτα συντελέστηκε, στις 13 Δεκεμβρίου 1943, μέσα από βάρβαρη σφαγή και ανελέητη καταστροφή, το μεγαλύτερο και απεχθέστερο έγκλημα πολέμου στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, από τον γερμανικό στρατό κατοχής.
Οι αποζημιώσεις
Σχετικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις, ο Προκόπης Παυλόπουλος τόνισε ότι οι απαιτήσεις της Ελλάδας για το κατοχικό δάνειο και τις κάθε είδους αποζημιώσεις των θυμάτων του γερμανικού στρατού κατοχής είναι νομικώς ενεργές και δικαστικώς επιδιώξιμες. Και πρόσθεσε: «Ειδικώς ως προς τις ως άνω αποζημιώσεις, οι σχετικές απαιτήσεις αφενός δεν έχουν παραγραφεί, αφετέρου βρίσκουν στέρεο έρεισμα σε συγκεκριμένες διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου, ιδίως δε σε διατάξεις της Δ’ Σύμβασης της Χάγης του 1907». Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατέληξε: «Οι ταραγμένοι καιροί μας, με το ματωμένο στίγμα της εγκληματικής δράσης των τζιχαντιστών τρομοκρατών, επιβάλλουν να διατηρούμε τη συνείδησή μας σε εγρήγορση. Ο κίνδυνος τέλεσης εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας δεν έχει περάσει».
______
13 Δεκεμβρίου 1943: Οι ναζί εκτελούσαν και πυρπολούσαν
«Στη μέση στα Καλάβρυτα, κοντά στην Αγία Λαύρα, οι Γερμανοί εβάλαν φωτιά και κάψαν τα Καλάβρυτα. Τα πολυβόλα στήσανε και όλους τους θερίσανε…» Οι στοίχοι του παραλαγμένου δημοτικού τραγουδιού αντηχούν κάθε χρόνο στις 13 Δεκεμβρίου στις κορυφές των Καλαβρύτων, που, μαζί με τους ελάχιστους επιζήσαντες της αποφράδας εκείνης Δευτέρας του ’43, αποτελούν τους μάρτυρες ενός εκ των απεχθέστερων εγκλημάτων πολέμου που γνώρισε η Ευρώπη.
Το πρωί της 13ης Δεκεμβρίου, η ναζιστική πολεμική μηχανή είχε αποφασίσει να δείξει για ακόμα μία φορά το πιο απάνθρωπο πρόσωπό της: Η 117η Μεραρχία, υπό τις διαταγές του υποστράτηγου Καρλ φον λε Ζουίρ, εισέρχεται στα Καλάβρυτα. Οι αιμοσταγείς άντρες της Βέρμαχτ, αφού συγκέντρωσαν ολόκληρο τον πληθυσμό στην κεντρική πλατεία του χωριού, ξεχώρισαν τους άντρες και τα αγόρια άνω των 13 ετών και τους οδήγησαν σε μια ερημική και απόκρημνη τοποθεσία, τη «Ράχη του Καπή». 
Τα γυναικόπαιδα, με τη σειρά τους, κλειδώνονται στο σχολείο. Λίγο μετά το μεσημέρι, στην επικλινή πλαγιά πέφτουν οι πρώτες τουφεκιές, οι οποίες, ωστόσο, δεν θα σιγήσουν μέχρι να σταματήσει να αναπνέει και ο τελευταίος άντρας του χωριού. Με ομοβροντία πολυβόλων, οι Γερμανοί εκτελούν σχεδόν 800 ανθρώπους. Στην παραζάλη του φονικού αμόκ τους, όμως, «ξεχνούν» να σκοτώσουν 13 Καλαβρυτινούς, οι οποίοι, προσποιούμενοι τους νεκρούς, καλύπτονται κάτω από τα πτώματα των συγχωριανών τους. Επικεφαλής του δολοφονικού αποσπάσματος ήταν ο υπολοχαγός Βίλιμπαντ Ακαμπχούμπερ, ενώ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζησάντων, το σήμα για την εκτέλεση έδωσε με φωτοβολίδα από το κέντρο του χωριού ο ταγματάρχης Χανς Εμπερσμπέργκερ, ο οποίος παράλληλα διέταξε τους άντρες του να σβήσουν τα Καλάβρυτα από τον χάρτη.
Στις φλόγες
Ολα τα σπίτια παραδίδονται στις φλόγες και για αρκετές ώρες οι Γερμανοί στρατιώτες τριγυρίζουν στο χωριό διψασμένοι για αίμα και επιδίδονται σε αδιανόητες φρικαλεότητες. Καίνε, λεηλατούν, σκοτώνουν και ληστεύουν. Το επόμενο πρωί θα βρει το χωριό έναν σορό από στάχτες, ενώ οι ελάχιστοι επιζήσαντες του ολοκαυτώματος έχουν το θλιβερό καθήκον να φροντίσουν για την ταφή των 1.101 συντοπιτών τους που βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Σαν το αίμα των Καλαβρυτινών να μην ικανοποίησε τη δίψα τους για βία, την ίδια ημέρα οι ναζί επιστρέφουν στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου συνεχίζουν το πλιάτσικο και την καταστροφή, τυλίγοντάς την στις φλόγες.
Αγγελος Σκορδάς
