Δεν έχουμε θέρμανση ούτε ψωμί, κοιμόμαστε νηστικοί» λέει με δάκρυα η 63χρονη από τη Θεσσαλονίκη
Ρεπορτάζ
Φανή Χαρίση
Σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, η κυρία Ελένη και τα δύο παιδιά της περνούν μαύρες ημέρες… Χωρίς θέρμανση και σε συνθήκες απόλυτης ένδειας, η καθημερινότητα της οικογένειάς της είναι απελπιστική. Υπάρχουν ημέρες που δεν έχουν να φάνε ούτε ψωμί. Η 63χρονη μαζί με τα δύο παιδιά της εδώ και χρόνια παλεύουν να επιζήσουν, και αν μέχρι στιγμής το έχουν καταφέρει, αυτό οφείλεται στην Εκκλησία και στις δομές του Δήμου Θεσσαλονίκης, που τους δίνουν τρόφιμα.
Πριν από χρόνια, η κυρία Ελένη, η οποία έχει σπουδάσει λογιστικά, εργαζόταν σε διάφορες επιχειρήσεις, τα τελευταία χρόνια όμως έμεινε άνεργη. Μια ασθένεια του γιου της, που τον οδήγησε στο «Θεαγένειο», έδωσε τη χαριστική βολή. «Από το 2010, που αρρώστησε ο γιος μου, και μετά, με τα προβλήματα υγείας που απέκτησα κι εγώ, η κατάσταση είναι απελπιστική. Πολλές ημέρες δεν έχουμε ψωμί να φάμε, ούτε μια σταγόνα λάδι για να βάλω στα μακαρόνια που μαγειρεύουμε. Δεν θέλω ούτε κρέας ούτε ψάρια, αλλά υπάρχουν φορές που κοιμόμαστε με άδειο στομάχι» λέει στη «δημοκρατία» η κυρία Ελένη. Και δακρύζει.
Η κόρη της είχε περάσει στο ΤΕΙ Σερρών, όμως δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη σχολή, καθώς, όπως μας λέει η κυρία Ελένη, «δεν είχα να της δώσω τα χρήματα για να πάρει εισιτήριο και να πάει. Τις προάλλες έσπασε το μπροστινό δόντι της και φυσικά δεν μπορώ να τη στείλω στον οδοντίατρο». Ούτε ο γιος της, όμως, τελείωσε το ΤΕΙ στη Θεσσαλονίκη, εξαιτίας της φτώχειας και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.
«Τα παιδιά αυτά τα μεγάλωσα εντελώς μόνη μου, καθώς χώρισα πριν από 30 χρόνια. Αυτά τα παιδιά είναι που με κρατούν, γιατί σκέφτομαι, εάν πεθάνω, τι θα απογίνουν… Τα παιδιά μου προσπαθούν να βρουν δουλειά, αλλά δεν τα καταφέρνουν. Δυστυχώς, στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχουν πλέον δουλειές. Κάθε ημέρα κλείνουν μαγαζιά και επιχειρήσεις» λέει η κυρία Ελένη.
Η οικογένεια έχει αλλάξει πολλά σπίτια εξαιτίας των χρεών. Οπως λέει η 63χρονη γυναίκα, «χρωστάω παντού. Το ηλεκτρικό ρεύμα μου και σήμερα είναι απλήρωτο. Πριν από λίγο καιρό, ευτυχώς, άρχισα να παίρνω το επίδομα πρόνοιας και με αυτό καταφέρνουμε να πληρώνουμε σήμερα το ενοίκιό μας. Προσπαθώ κάθε ημέρα, αλλά δεν ξέρω πόσο θα αντέξω. Είμαστε στο έλεος του Θεού».
«Πιστεύω στον Θεό και προσεύχομαι»
Η ίδια είναι άρρωστη, με προβλήματα υπέρτασης και καρδιάς, αλλά και ψυχολογικά, καθώς παίρνει φάρμακα. «Ολα αυτά τα έπαθα από τη φτώχεια που περνάμε και δεν βλέπω καμιά ελπίδα να καλυτερεύσει η κατάσταση για τα παιδιά μου. Ομως, είμαι κόρη ιερέα, πιστεύω στον Θεό και κάθε ημέρα προσεύχομαι. Αυτό με κρατά ζωντανή».
Χωρίς κανέναν συγγενή στο πλευρό της, καθώς οι γονείς της έχουν πεθάνει και ο αδερφός της, έπειτα από εγκεφαλικό που υπέστη, είναι πλέον παραπληγικός, ανεβαίνει τον δικό της «Γολγοθά». Μια-δυο φίλες της, που της ανοίγουν την πόρτα, τη βοηθούν όσο μπορούν, ενώ στην πολυκατοικία όπου μένει, όπως λέει, «κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς ζω. Καθένας έχει τα προβλήματά του. Μπορεί να τα έχω χάσει όλα, αλλά δεν θέλω να χάσω την αξιοπρέπειά μου. Μόνο αυτή μου έχει απομείνει».
