«Ενα αξιοπρεπές τέλος» ζητά 70χρονος από το Δομοκού καθώς κατηγορείται ότι χρωστά το ποσό των 151.000.000 €
Ρεπορτάζ
Στάθης Βασιλόπουλος
«Καλύτερα να μου κάνουν μια ενεσούλα και να τελειώνουν τα βάσανά μου, παρά να είμαι μελλοθάνατος με προθεσμία. Η ανέχεια είναι χειρότερη ακόμα και από ανίατη ασθένεια». Αυτά είναι τα λόγια του 70χρονου Βασίλη Δαλιάνη από την Εκκάρα Δομοκού, που είδε τη ζωή του να «γκρεμίζεται» εξαιτίας της υπογραφής που έβαλε σε ένα πληρεξούσιο, πριν από περίπου δέκα χρόνια, για να εξυπηρετήσει έναν φίλο του. Για αυτό το λάθος του, όπως παραδέχεται, βρίσκεται σήμερα μπλεγμένος στα «δίχτυα» της Δικαιοσύνης. Κατηγορείται ότι χρωστά στο ρουμανικό δημόσιο το αστρονομικό ποσό των 151.000.000 (!) ευρώ, διώκεται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και ξέπλυμα μαύρου χρήματος και τους τελευταίους πέντε μήνες ζει χωρίς τη σύνταξή του, επειδή ο λογαριασμός του, λόγω της εμπλοκής του στην υπόθεση, έχει μπλοκαριστεί.
Η απελπισία ανάγκασε τον κ. Δαλιάνη να καταθέσει την περασμένη Τετάρτη αίτημα για ευθανασία (!) στον Δήμο Δομοκού, κοινοποιώντας το παράλληλα στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, στους υπουργούς Υγείας και Δικαιοσύνης και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Θέλω να επιλέξω ένα αξιοπρεπές τέλος για τον εαυτό μου. Από τότε που σταμάτησαν να μου χορηγούν τη σύνταξη των 330 ευρώ που έπαιρνα ως ανασφάλιστος συνταξιούχος, ζω ένα αφόρητο μαρτύριο» λέει στη «δημοκρατία» ο 70χρονος, ο οποίος σήμερα μένει μόνος, σε ένα σπίτι χωρίς θέρμανση και ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ δεν έχει να πληρώσει ούτε τα φάρμακά του.
«Σκέφτηκα να αυτοκτονήσω, αλλά δεν έχω το θάρρος να το κάνω, ούτε και το δικαίωμα. Αγαπώ τη ζωή, αλλά η ζωή φαίνεται πως δεν με αγαπά» σημειώνει με πικρία ο συνταξιούχος, ο οποίος σπεύδει να εξηγήσει ότι πρόθεσή του δεν είναι να εκβιάσει αλλά ούτε και να ζητήσει βοήθεια. Εξάλλου, όπως συμπληρώνει ο ίδιος, «η βοήθεια θα είναι προσωρινή και δεν θα λύσει το πρόβλημά μου». Ο Βασίλης Δαλιάνης έχει έναν γιο που σπουδάζει στην Αθήνα, ενώ ο άλλος γιος του σκοτώθηκε πριν από 17 χρόνια σε τροχαίο.
