Η συχνή λήψη τους αυξάνει κατά 20%-50% τις πιθανότητες για καρδιακό επεισόδιο
Νέα επιστημονική έρευνα έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η συχνή λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (ΜΣΑΦ) για την αντιμετώπιση οξύτατων πόνων και φλεγμονών αυξάνει τον κίνδυνο εμφράγματος και μάλιστα από την πρώτη εβδομάδα χρήσης τους.
Ο κίνδυνος, όπως υπογραμμίζουν οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Μόντρεαλ υπό την επιδημιολόγο Μισέλ Μπαλί που υπογράφουν τη νέα μελέτη, αυξάνεται κατά 20%-50% και είναι ανάλογος της δοσολογίας στην οποία χορηγούνται τα ευρέως διαδεδομένα αυτά φάρμακα, ωστόσο παύει να αυξάνεται περαιτέρω μετά την παρέλευση ενός μήνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος κινδύνου εμφράγματος στον παγκόσμιο πληθυσμό εκτιμάται στο 1% ετησίως.
Η νέα μελέτη, που δημοσιεύεται στο περιοδικό «British Medical Journal», βασίστηκε σε στοιχεία τα οποία αντλήθηκαν από προηγούμενες πρωτογενείς έρευνες και αφορούσαν περίπου 447.000 ανθρώπους, από τους οποίους οι 61.500 είχαν πάθει έμφραγμα.
Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη που εξετάστηκαν και ενοχοποιούνται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό είναι τα ibuprofen, diclofenac, naproxen, celecoxib και rofecoxib, ενώ η έρευνα εστίασε περισσότερο σε ανθρώπους που είχαν λάβει τα σκευάσματα κατόπιν ιατρικής συνταγογράφησης και όχι μόνοι τους.
Σημειώνεται ότι στα μέσα του περασμένου Μαρτίου, στο περιοδικό «European Heart Journal-Cardiovascular Pharmacotherapy» της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Καρδιολογίας, δημοσιεύτηκε έρευνα του πανεπιστημίου και του νοσοκομείου της Κοπεγχάγης, με επικεφαλής τον καθηγητή καρδιολογίας Γκούναρ Γίσλασον, η οποία είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η λήψη ΜΣΑΦ αυξάνει κατά 31% κατά μέσο όρο τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής. Η έρευνα βασίστηκε στη μελέτη 29.000 περιστατικών ανακοπής σε βάθος δεκαετίας, εκ των οποίων οι 3.376 ασθενείς είχαν κάνει θεραπεία με φάρμακα ΜΣΑΦ έως 30 μέρες πριν από την ανακοπή.
Οι ερευνητές είχαν και τότε υπογραμμίσει τους κινδύνους λήψης ΜΣΑΦ κυρίως από καρδιοπαθείς αλλά και από τον γενικό πληθυσμό, επισημαίνοντας ότι τα φάρμακα αυτά επιδρούν ποικιλοτρόπως στο καρδιαγγειακό σύστημα, επηρεάζουν τη συγκόλληση των αιμοπεταλίων, την πρόκληση θρόμβωσης, τη στένωση των αρτηριών, την αύξηση της αρτηριακής πίεσης κ.λπ.
