Οι στιγμές αδυναμίας και οι δραματικές εκκλήσεις του επιχειρηματία στα γράμματα προς την οικογένειά τουΜην με αφήσετε άλλο εδώ, σας εκλιπαρώ»… Συγκλονίζουν οι αγωνιώδεις επιστολές του Μιχάλη Λεμπιδάκη, τις οποίες έστελνε από την απομόνωση της φυλακής των απαγωγέων του στους δικούς του ανθρώπους. Ο επιχειρηματίας, παρά τις δραματικές ώρες που ζούσε, είχε το θάρρος να δίνει δύναμη και κουράγιο στους γονείς, στη σύζυγο και στα παιδιά του, προσπαθώντας, παράλληλα, να μη μεταφέρει τον «εφιάλτη» στους ανθρώπους που καρδιοχτυπούσαν για τη ζωή του.
Οι επιστολές αυτές, οι οποίες βρίσκονται στη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών, γράφτηκαν από τον ίδιο και «σφραγίστηκαν» με το αίμα του.
Συγκλονιστική είναι αυτή με παραλήπτες τα παιδιά του και η οποία φέρει ημερομηνία 22 Αυγούστου: «Καταλαβαίνω τη μεγάλη δοκιμασία που περάσατε. Μου δείχνει πως την ευτυχία στη ζωή δεν πρέπει να τη θεωρούμε δεδομένη και πρέπει να έχουμε ψυχική δύναμη για τα δύσκολα που μπορεί να έρθουν… Θέλω να πιστεύω πως παρά το μεγάλο σοκ και την αγωνία σας μπορέσατε να ανταποκριθείτε στα μαθήματά σας. Αγωνιώ να βρεθώ δίπλα σας για να μου πείτε τα σχέδιά σας και να συζητήσουμε γι’ αυτά. Ελπίζω και εύχομαι να ‘χουμε λίγο χρόνο μαζί τον Σεπτέμβρη, όπου, όποτε και για ό,τι θέλετε να κάνουμε. Σας σκέφτομαι και σας αγαπώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου».
Στην επιστολή, με παραλήπτες τον πατέρα, τη σύζυγο και τα παιδιά του, ο 53χρονος δίνει έντονα συναισθηματικό τόνο, περιγράφοντας με λεπτομέρειες το τελευταίο ταξίδι τους στη Γερμανία για να μην αμφιβάλει κάποιος για την ταυτότητα του συντάκτη του κειμένου. «Είμαι ζωντανός, τρέφομαι καλά, όμως οι μέρες στην απομόνωση δεν περνούν […] Παρακαλώ, αν μπορείτε, κάντε λίγο γρήγορα. Μου λένε να μην κάνετε πολλές διαπραγματεύσεις κι άλλα “κόλπα”. Οι άνθρωποι που είναι εδώ, που με κρατάνε, μου φέρονται καλά. Μη γίνει κάποιο λάθος, παρακαλώ».
Η άλλη επιστολή, έπειτα από 24 ημέρες κράτησης, είχε παραλήπτη μόνο τον πατέρα του,Γιάννη Λεμπιδάκη. Σε αυτή γράφει ότι έχει αγγίξει τα όρια της ανθρώπινης υπομονής και φτάνει σε αυτά της τρέλας, ενώ εκλιπαρεί τον αγαπημένο του πατέρα να δώσει λύση. Η επόμενη απευθύνεται στο «Κατερινάκι μου», όπως έγραφε, τη γυναίκα του. Η επιστολή είναι σε προσωπικό τόνο και μιλάει για τις στιγμές ευτυχίας που βίωσαν στο παρελθόν καταλήγοντας: «Σ’ αγαπάω πιο πολύ από ποτέ, ο Μιχάλης σου».
Σύμφωνα με το διαβιβαστικό της Αστυνομίας, όλα τα γράμματα συγκεντρώθηκαν και εστάλησαν στα εγκληματολογικά εργαστήρια «με την προβλεπόμενη διαδικασία προς αποφυγή οιασδήποτε επιμόλυνσης, προκειμένου να είναι εφικτή στη συνέχεια η εργαστηριακή εξέταση του αντικειμένου προς εντοπισμό εκμεταλλεύσιμου υλικού (βιολογικού, αποτυπωμάτων κ.λπ.)».
